Είδαμε την παράσταση “10 Μικροί Νέγροι” της Αγκάθα Κρίστι στο θέατρο “Eliart”

Είμαι λάτρης των βιβλίων τρόμου και των αστυνομικών. Κυριολεκτικά μεγάλωσα με αυτά και όπως κάνεις καταλαβαίνει μια πρόσκληση για τους “10 Μικρούς Νέγρους” της Αγκάθα Κρίστι, ήταν κάτι παραπάνω από δώρο για μένα. Το έργο σταθμός της βασίλισσας του εγκλήματος που δίνει ακόμα ένα μυστηριώδες άρωμα σε κάποιο παιδικό μου καλοκαίρι, ανεβαίνει για δεύτερη συνεχή χρονιά στο θέατρο “Eliart“, σε σκηνοθεσία Γιώργου Φρατζεσκάκη. Είχα την χαρά ή μάλλον την συγκίνηση να βρεθώ στην επίσημη πρεμιέρα, 12 χρόνια μετά την ανάγνωση του έργου. Ομολογώ, πως αν και δεν θυμόμουν το τέλος, που ωστόσο πρέπει να ήταν διαφορετικό στην παράσταση από αυτό του βιβλίου, θυμόμουν όμως το συναίσθημα αγωνίας και τρόμου που είχα, καθώς παιδάκι ακόμα, το διάβαζα. Είχα λοιπόν σοβαρούς λόγους να τα θέλω όλα τέλεια! Ήταν σημαντικό για μένα, να νιώσω όπως τότε, να αναγεννηθεί μέσα μου η ίδια αίσθηση, η ίδια ανάγκη να “γυρίσω την σελίδα”.

 

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου

Ας ξεκινήσουμε με την υπόθεση λοιπόν. Πρόκειται για την ιστορία δέκα ανθρώπων, δέκα αγνώστων που το μόνο τους κοινό μοιάζει να είναι μία πρόσκληση από κάποιον Α.Γ.  Νώστο [ευφυές λογοπαίγνιο].  Καλούνται λοιπόν, σε μια έπαυλη στο απομακρυσμένο νησί της Αγγλίας “Νέγρος“, στο οποίο “φυλακίζονται”. Έτσι, ξεκινάει μια ατελείωτη ρώσικη ρουλέτα που ως στόχο έχει, την εξόντωση όλων των καλεσμένων με βάση ένα παιδικό τραγούδι. Δέκα άνθρωποι, εκ πρώτης όψεως τελείως διαφορετικοί από πολλές απόψεις, μα που τελικά έχουν πολλά κοινά και κυρίως κοινό παρελθόν, περνούν τις μέρες και τις νύχτες τους εγκλωβισμένοι. Οι διαφορές τους που προκαλούν συνεχείς συγκρούσεις, μας συστήνουν σταδιακά όλους τους χαρακτήρες. Ο οικοδεσπότης δεν εμφανίζεται ποτέ, είναι κάτι σαν την θεία δίκη , έχει ξεσκεπάσει τα μυστικά του παρελθόντος όλων των καλεσμένων και ορίζει την τιμωρία, να πληρώσουν τα λάθη τους με την ίδια τους την ζωή. Ακολουθεί λοιπόν, εμμονικά κάθε στίχο από το τραγούδι και ένας-ένας πεθαίνουν, αναιρώντας τις υποθέσεις του εκάστοτε θεατή και γεννώντας  ξανά και ξανά νέες, βασισμένες σε νέα θεμέλια, σε νέες φαινομενικές βεβαιότητες.

Η κριτική μας

Μπορώ να πω με βεβαιότητα, πως η παράσταση ήταν καταπληκτική και πως με έκανε να νιώσω όλα αυτά που παρακαλούσα. Είχε αγωνία, υπέροχες ερμηνείες που με έκαναν να ξεχάσω το γεγονός πως δεν διαβάζω ένα καλογραμμένο και αγαπημένο μου βιβλίο, αλλά πως βλέπω θέατρο.  Ήταν πραγματικά υπέροχη δουλειά. Κάθε χαρακτήρας ταίριαζε “γάντι” στον κάθε ηθοποιό. Πρόκειται για ένα πολύ απαιτητικό έργο. Τα αστυνομικά έργα στο θέατρο μπορούν εύκολα να γίνουν θέαμα “καρικατούρας” με τις δολοφονίες επί σκηνής, με τα ποδοβολητά και την κακοφτιαγμένη αγωνιά, ωστόσο αυτή η παράσταση ήταν όπως έπρεπε.

Είχε πολύ χιούμορ, μυστήριο και ο τρόμος δεν έλειπε. Οι ερμηνείες ήταν τόσο καλές που μπήκα πανεύκολα στο κλίμα της εποχής. Ο ήχος και τα φώτα ήταν κάτι το συγκλονιστικό για μένα, αφού είχαν βασικό ρόλο στην ιστορία και απέδιδαν σπουδαία την ατμόσφαιρα σε κάθε περίπτωση.

Το έργο δεν είναι απλά ένα αστυνομικό, που σκοπό έχει την τελική κάθαρση. Για μένα, είναι σημαντικές και οι συνάψεις που συμβαίνουν, κατά την εξέλιξη της υπόθεσης στο κοινό. Αυτοί οι δέκα άνθρωποι είχαν όλοι ένα, ίσως ανήθικο παρελθόν ή έτσι φαινόταν, όμως δεν μπορώ να κρύψω το ότι μου γεννήθηκαν συμπάθειες.

Παρατηρώντας, έγινα εγώ ο “δολοφόνος”, αφού σκεφτόμουν ποιον θα ήθελα να δω νεκρό στην επομένη σκηνή και ποιον όχι. Τα πάντα όμως σε αυτή την ιστορία είναι απατηλά, αφού όλα κρίνονται από το πόσο καλά έπαιζε κάθε χαρακτήρας  τον ρόλο του- το δεύτερο πρόσωπο που έκρυβαν οι ήρωες και που έχρηζε μιας σημαντικής μελέτης, την οποία οι ηθοποιοί φαίνεται να έκαναν σε βάθος. Όλοι ήταν εξίσου αθώοι και ένοχοι, εξίσου πιθανά θύματα και θύτες. Αυτό το παιχνίδι των σκέψεων, αυτό το μικρόβιο της καθολικής αμφισβήτησης, ακόμα και των ίδιων σου των πιστεύω, είναι το παν για ένα καλοστημένο αστυνομικό έργο. Χωρίς αυτό το στοιχείο, η ιστορία είναι μισή ή και αδιάφορη.

Ο κ. Γιώργος Φρατζεσκάκης κατάφερε να κρατήσει αυτό τον εσωτερικό, ας πούμε μονόλογο του κοινού και αυτό για μένα είναι το κλειδί αυτής της επιτυχίας. Ήταν όπως έπρεπε και θα επιμείνω πως οι ερμηνείες ήταν υπέροχες. Η φυσικότητα στις κινήσεις και τα εκφραστικά βλέμματα έδιναν την εντύπωση του καθημερινού και του καθόλου στημένου, παρόλο που είχε γίνει μεγάλη δουλειά από τον κάθε καλλιτέχνη ξεχωριστά για τον ρόλο του, αλλά και για την επικοινωνία με τους άλλους ρόλους, ώστε να αντιμετωπίζονται τελικά, ως ένα επιτυχημένο σύνολο που κανείς δεν θα ήθελε να αλλάξει τίποτα.

Για όλους αυτούς  τους λόγους η παράσταση ήταν από τις καλύτερες του είδους της και θα την  πρότεινα σε fan της Αγκάθα Κρίστι και μη.

Παίζουν οι ηθοποιοί

Νίκος Γεωργάκης, Οδυσσέας Σταμούλης, Αννέτα Παπαθανασίου, Ελένη Βουτυρά, Σάββας Πασχαλίδης, Γιάννης Νικολάου, Κώστας Ζέκος, Γιώργος Ζώης, Κορίνα Αλεξανδρινού, Μαρία Καμακάρ

Συντελεστές

Συγγραφέας: Agatha Christie
Σκηνοθεσία: Γιώργος Φρατζεσκάκης
Μετάφραση: Άννα Τσαπάρα
Σκηνικά Κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Μουσική επιμέλεια: Μαρία Χριστίνα Κριθαρά
Φωτισμός: Θανάσης Ρουμελιώτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Καμακάρη
Βοηθός παραγωγής: Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος
Κατασκευές : Πόπη Μαλτέζου

Πληροφορίες για την παράσταση

Θέατρο Eliart
Κωνσταντινουπόλεως 127 Βοτανικός
Τηλ.: 210 3477677,  http://www.eliarttheater.gr , e-mail: eliart@hotmail.gr

facebook: https://www.facebook.com/eliart.theater.page

Έναρξη παραστάσεων: Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2016
Λήξη παραστάσεων: Κυριακή των Βαίων
Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή – Σάββατο – Κυριακή
Ώρα έναρξης: Παρασκευή (βραδινή) 21:00 , Σάββατο (βραδινή) 21:00
Σάββατο (απογευματινή) 18:15, Κυριακή (απογευματινή) 18:15
Διάρκεια παράστασης: 120’ (με διάλειμμα)
Κρατήσεις εισιτηρίων: 210 3477677 καθημερινά 17:00 – 21:00
Τιμή Εισιτηρίων κατ’άτομο: Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή (απογευματινή) 12 ευρώ γενική είσοδος, Σάββατο (βραδινή) 15 ευρώ γενική είσοδος, Φοιτητές – Άνεργοι  10 ευρώ

---