Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Βρεθήκαμε στο «Studio Κυψέλης» για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «ΣΟΚ» του συγγραφέα Γιώργου Σκούρτη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού. Το «Studio Κυψέλης», ένας ιδιαίτερα ξεχωριστός και προσφιλής χώρος τέχνης, φιλοξενεί αυτή τη χρονική περίοδο, πέρα από το έργο που είχαμε τη χαρά να δούμε, τρεις επιπλέον ενδιαφέρουσες παραστάσεις: «Νιζίνσκυ στον καθρέφτη… Μέρες ψυχιατρείου», «Κονιάκ μετά την καταιγίδα» και «Οι τελευταίες στιγμές του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη».

Η ομάδα «Θεατρίνων Θεατές», μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεων του «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε» που συγκέντρωσε εξαιρετικές κριτικές από κοινό και κριτικούς, μας παρουσίασε τη νέα, φιλόδοξη αυτή παραγωγή που έρχεται αμέσως μετά τον θάνατο του σπουδαίου συγγραφέα Γιώργου Σκούρτη και ξεκίνησε να παίζει από τις 16 Νοεμβρίου του προηγούμενου έτους, ύστερα από πρόβες 6 μηνών. Το θεατρικό έργο «ΣΟΚ», είναι το τρίτο μέρος της τριλογίας «Κομμάτια και θρύψαλα» του δημιουργού και το κύκνειο άσμα του, το οποίο ο ίδιος είχε τη χαρά να βιώσει σε όλη τη διάρκεια των προβών και της διασκευής του σε θεατρικό έργο.

Ως θεατές και κριτικοί, ζήσαμε κάτι το οποίο μας άγγιξε σε προσωπικό επίπεδο, τόσο λόγω του προαναφερθέντος background συγγραφέα-σκηνοθέτη-ηθοποιών, όσο και για το γεγονός ότι βρεθήκαμε σε μια παράσταση στη διάρκεια της οποίας ήρθαμε αντιμέτωποι με κομμάτια του εαυτού μας, τα οποία είναι εντελώς αληθινά. Μπορεί να μην τα εκδηλώσαμε ποτέ, όμως είναι πάντα μέρη του κάθε ανθρώπου και περιμένουν να σοκάρουν τους πάντες. Κυρίως εμάς τους ίδιους…

sok-4_423x640Λίγα λόγια για το έργο:

Με μια σειρά από μονόπρακτα τα οποία αφορούν μέρη της πραγματικότητας, ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με σκληρές μεν, υπαρκτές δε καταστάσεις που μπορεί να έχουμε τη δύναμη να τις αγνοήσουμε, όμως απαιτείται ακόμα μεγαλύτερη στο να τις αντικρίσουμε κατάματα. Αυτό μας προσφέρει η συγκεκριμένη παράσταση: ένα ανοιχτό παράθυρο στο οποίο μπορούμε να κοιτάξουμε μέσα και να δούμε αληθινά, σκληρά κομμάτια της κοινωνίας μας. Δίπλα μας υπάρχει και ζει (και ας μη θέλουμε να το πιστέψουμε) ο αυτόχειρας, ο μαστροπός, η ναρκομανής που εκδίδεται, οι νεόπλουτοι χωρίς ήθος και όρια, ο αποπροσανατολισμένος άνθρωπος, ο εξοργισμένος άνεργος, ο φονιάς, η απελπισμένη μητέρα, ο αλκοολικός, ο βάναυσος έρωτας και κυρίως η μοναξιά που συνοδεύει όλες αυτές τις καταστάσεις. Μια μοναξιά που τη βιώνουμε είτε ολομόναχοι, είτε μαζί με άλλους παρέα. Μια ομάδα, μια γειτονιά, μια πόλη, ένα ολόκληρο κράτος που μένοντας βουβό ή ουρλιάζοντας, βιώνει το σοκ της μοντέρνας ζωής. Της δικής του αλήθειας σε χρόνια δύσκολα…

sok-5_426x640Η κριτική μας:

Ο σκηνοθέτης μας Γιώργος Λιβανός, αναλαμβάνοντας σε συνεργασία με τον εκλιπόντα συγγραφέα την απόδοση του συγκεκριμένου έργου, γνώριζε ευθύς εξαρχής ότι πρόκειται για ένα κείμενο σκληρό, ωμό και απόλυτα ρεαλιστικό. Σε μια εποχή όπου επικρατεί το ψέμα, η αλήθεια πρέπει να ειπώνεται. Δυστυχώς για να λάμψει, πρέπει να είναι τόσο σκληρή που να φτάσει να είναι ως και απωθητική. Ως έργο φωτίζει ένα απόλυτα ρεαλιστικό σημείο της ελληνικής πραγματικότητας, το οποίο όμως καλό θα ήταν να μην υπήρχε, γιατί δε δημιουργεί απλά σοκ. Είναι το σοκ προσωποποιημένο. Ο άνθρωπος ως αξία, δεν είναι δυνατόν να αναλώνεται σαν κερί, σαν ένα σκουπίδι στη χωματερή μιας κατεστραμμένης καθημερινότητας. Ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για τόσο σκληρές καταστάσεις, όπως αυτές που παρουσιάζει το έργο και όμως… τις βιώνει σε καθημερινό επίπεδο. Πώς έφτασε ως εκεί; Αυτό που σοκάρει δεν είναι τόσο το τελικό αποτέλεσμα που βλέπουμε, αλλά το γεγονός ότι ως γένος αφήσαμε τα πράγματα να φτάσουν σε τέτοιο σημείο. Αυτό τελικά σοκάρει πραγματικά…

Τα μονόπρακτα που παρουσιάζονται, τα νιώθει κάποιος σαν μικρά ηλεκτρικά σοκ διανθισμένα με την υπέροχη μουσική του Σάκη Τσιλίκη, που με τους στίχους του ίδιου του συγγραφέα, τη συνοδεία της εξαίσιας και μελωδικότατης Νίκης Γκουντούμη στο πιάνο και το ξεχωριστό τραγούδι της Σοφίας Μπεράτη, χτίζουν μια παράσταση εντελώς έξω από τα συνηθισμένα. Με τη βοήθεια του Ανδρέα Ζαχαριάδη και του Βασίλη Θεοδώρου, η όλη σκηνοθεσία αποκτά και ψήγματα συμβολισμού και εξωπραγματικού, πέρα από τον φανερά ρεαλιστικό της χαρακτήρα, ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος του έργου. Το όλο αποτέλεσμα θεωρώ ότι το κατατάσσει από μόνο του σε μια κατηγορία, την οποία θα ονόμαζα «ονειρικό ρεαλισμό». Ένας ρεαλισμός που συνδυάζει πραγματικότητα με όνειρο και ιδιαίτερα με εφιάλτη και μας πετάει την ένωση αυτή κατάχαμα, να την ερμηνεύσουμε κατά το δοκούν…

Εγώ έλαβα αλήθεια, βία και ωμότητα. Έλαβα όμως και νοσταλγία, συναισθήματα, ανθρωπιά. Κατεστραμμένη, αλλοιωμένη, βιασμένη ανθρωπιά… ανθρωπιά όμως στην ουσία της. Είναι ένα έργο και μια σκηνοθεσία που ξεκινούν από τον άνθρωπο και καταλήγουν πάλι σε αυτόν, γι΄αυτό και αγγίζουν όλες τις πλευρές της ψυχής του.

Μια ειλικρινής, βαθιά, ευθεία και ιδιαίτερα δυνατή σκηνοθεσία, που πιστεύω ότι δικαιώνει απόλυτα τόσο τη μνήμη του θανόντα, όσο και τον ίδιο τον σκηνοθέτη και την ομάδα του. Εξαιρετική, ουσιαστική και αξέχαστη προσπάθεια. Θερμά συγχαρητήρια!

Ρόλοι σμιλεμένοι σε πέτρα και ποτισμένοι με κρυφό δάκρυ και αίμα, εννέα πρωταγωνιστές που ανταποκρίθηκαν εξαίσια στους ποικίλους χαρακτήρες που τους είχαν δοθεί.

sok-10_640x423Οι πρωταγωνιστές με τραγικό ρεαλισμό, μπόρεσαν όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά να μας μεταδώσουν όλες τις μικρές και ταυτόχρονα τεράστιες καθημερινές ιστορίες: η Καίτη Ιμπροχώρη η οποία ανοίγει το έργο, η ηθοποιός με τα πιο εκφραστικά, θλιμμένα μάτια που έχω δει ποτέ μου, αρχικά περιφέρεται μιλώντας γαλλικά και πιο μετά ψάχνει να βρει στο τηλέφωνο κάτι ή κάποιον ως σημείο αναφοράς της. Ο Γιάννης Τσιώμου, μια φυσιογνωμία που θυμίζει ήρωα τραγωδίας, μοιάζει να παλεύει με τους δαίμονες του και ταυτόχρονα γίνεται και ο ίδιος δαίμονας, αν χρειαστεί. Σοκαριστικός, απόλυτος και οριστικός ως παρουσία, ο άνθρωπος που παρουσιάζει χωρίς φόβο, μα με πάθος τα κακώς κείμενα της εποχής μας. Ο Μάνος Χατζηγεωργίου ως αλκοολικός πατέρας, ως στρατιωτικός στο τηλεοπτικό κουτί και γενικά ως παρουσία, αφοπλιστικά ειλικρινής, γνήσιος και γεμάτος αισθαντικότητα συγκινεί και εντυπωσιάζει με το υποκριτικό του εκτόπισμα. Ο Νίκος Χαλατζίδης, είτε ως σύντροφος και γιος, είτε ως μασέρ, πιστός στο κλίμα του θεατρικού ελίσσεται με ευκολία σε κάθε εναλλαγή ρόλου και αποτελεί μια ιδιαίτερα σημαντική παρουσία στο έργο. Η Όλγα Πρωτονοταρίου, η πλούσια, μα δυστυχισμένη γυναίκα η οποία δεν βλέπει και δεν θέλει να δει την πραγματικότητα, αποδίδει με πιστότητα έναν χαρακτήρα υπαρκτό και αμοραλιστή ο οποίος είναι θύμα και θύτης του όρου «εκμετάλλευση». Ιδιαίτερα ξεχωριστή παρουσία, όπως και η Σοφία Μπεράτη, που με τραγικότητα και παραίτηση ερμηνεύει τη μητέρα σε μια εποχή ανεργίας και έλλειψης εργασίας και κινήτρων. Ιδιαίτερη φωνή και πανέμορφη ερμηνεία στα τραγούδια, μια νότα ομορφιάς στην όλη υπόθεση. Η Σόνια Κωτίδου και η Μαρία Φλωράτου μας προσφέρουν την ομορφιά της πτώσης. Η ερμηνεία της πρώτης ως φοιτήτριας και ειδικά ως τοξικομανούς και της δεύτερης ως ηθοποιού που είναι ένα βήμα πριν το περιθώριο, είναι κάτι το εντυπωσιακό και ιδιαίτερα ποιοτικό ως απόδοση ρόλου. Το ίδιο ισχύει και για τον Ανδρέα Ζαχαριάδη, που ως απογοητευμένος, παραιτημένος, άνεργος συγγραφέας, γεμάτος οργή και απελπισία φτάνει στη δολοφονία.

Ρόλοι σμιλεμένοι σε πέτρα και ποτισμένοι με κρυφό δάκρυ και αίμα, εννέα πρωταγωνιστές που ανταποκρίθηκαν εξαίσια στους ποικίλους χαρακτήρες που τους είχαν δοθεί, τους αξίζουν θερμά ευχαριστήρια και μπράβο τόσο για την ατομική, όσο και για τη συνολική τους αυτή προσπάθεια.

Ο σκηνοθέτης μας Γιώργος Λιβανός, ο οποίος έχει αναλάβει και τον προσεγμένο φωτισμό του έργου, συνεργάστηκε με ιδιαίτερα επιτυχημένο τρόπο με τη Δέσποινα Βολίδη, η οποία ανέλαβε τα σκηνικά και τα κοστούμια. Το όνομα της συγκεκριμένης δημιουργού ισοδυναμεί με ανώτατη ποιότητα και καλαισθησία και φυσικά το όλο αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό ως παρουσία. Οι δύο αυτοί τομείς της διακόσμησης, μπόρεσαν με θαυμάσιο τρόπο να τονίσουν περαιτέρω τα στοιχεία της υπόθεσης και να αναδείξουν τον χαρακτήρα των πρωταγωνιστών. Για άλλη μια φορά, εξαιρετική δουλειά. Της αξίζουν μπράβο και συγχαρητήρια!

Το έργο «ΣΟΚ» ταράζει. Σοκάρει, γιατί λέει μια αλήθεια που θα θέλαμε να μην είναι αλήθεια. Είναι όμως. Ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο, που δεν χαϊδεύει αυτιά και ειλικρινά πονάει. Πολλές φορές όταν αντιμετωπίζει κάποιος τα πράγματα με το όνομά τους, συμφιλιώνεται με αυτά, βρίσκει τρόπους να τα αντικρίσει και θάρρος για να τα αντιμετωπίσει. Το έργο αυτό δεν γράφτηκε και δεν σκηνοθετήθηκε με αποκλειστικό σκοπό να σοκάρει τον θεατή. Ο βαθύτερος σκοπός είναι μέσα από σοκαριστικές καταστάσεις, να μπορέσουμε όλοι να βρούμε τη δύναμη και τη λύση, ώστε στο μέλλον να δημιουργήσουμε κάτι πιο σωστό για τις επόμενες γενιές. Με το να κρυβόμαστε με το κεφάλι στην άμμο, δεν απαντάμε σε ερωτήματα αφενός και δε δίνουμε καμιά απολύτως λύση αφετέρου. Το θεατρικό αυτό, σημαίνει πάνω απ’ όλα δράση. Όλα ξεκινούν πάντα από το πρώτο βήμα, που μόνο ο άνθρωπος μπορεί να το καταφέρει, γιατί έχει ψυχή.

Ελάτε να αναμετρηθείτε με τη δική σας στο Studio Κυψέλης

Μια ειλικρινής, βαθιά, ευθεία και ιδιαίτερα δυνατή σκηνοθεσία, που πιστεύω ότι δικαιώνει απόλυτα τόσο τη μνήμη του θανόντα, όσο και τον ίδιο τον σκηνοθέτη και την ομάδα του. Εξαιρετική, ουσιαστική και αξέχαστη προσπάθεια.

sok-9_476x640Η ταυτότητα της παράστασης:

Σκηνοθεσία-φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός
Σκηνικά-κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη
Μουσική: Σάκης Τσιλίκης σε στίχους Γιώργου Σκούρτη
Φωτογραφίες: Zώης Τριανταφύλλου Σφακιανάκης & Κώστας Βολιώτης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ανδρέας Ζαχαριάδης & Βασίλης Θεοδώρου
Κινηματογράφηση: Αντώνης Μανδρανής
Γραφιστική επιμέλεια: Ειρήνη Γκολέμη
Κατασκευές: Αλτίν Τόλα
Φωτομοντάζ: Λεονάρντο Θίμο
Εκδόσεις: «Θεατρίνων Θεατές»
Προβολή-επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Πρωταγωνιστούν:
Καίτη Ιμπροχώρη, Γιάννης Τσιώμου, Μάνος Χατζηγεωργίου, Νίκος Χαλατζίδης, Όλγα Πρωτονοταρίου, Σοφία Μπεράτη, Σόνια Κωτίδου, Μαρία Φλωράτου και ο Ανδρέας Ζαχαριάδης (β’ διανομή: Ζωρζέτ Μιρόν)

Στο πιάνο συνοδεύει ζωντανά η Νίκη Γκουντούμη

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Παρασκευή στις 22.30
Σάββατο στις 21.00
Κυριακή στις 21.00

Πρεμιέρα: Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2018.

Τιμές εισιτηρίων:
Κανονικό: 15,00 ευρώ (με ποτό)
Μειωμένο (φοιτητικό-ανέργων-θεατών άνω των 65 ετών-ΑΜΕΑ): 10,00 ευρώ
Ατέλειες (ΣΕΗ & ΕΕΣ) δεκτές με την αγορά του βιβλίου-προγράμματος.

Για κρατήσεις θέσεωνπληροφορίες:
Τηλ.: 210 8819571 & 6944 535261

Facebook group «Θεατρίνων Θεατές»: https://www.facebook.com/groups/195324911946/

Πρόσβαση στο θέατρο:
-Με τα τρόλεϊ 2, 4 (στάση Ζακύνθου).
-Με το λεωφορείο 022 (στάση Ζακύνθου).

Studio Κυψέλης
Σπετσοπούλας 9, Κυψέλη
Τηλ.: 210 8819571
final-omadikicbbb-1140x641

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου