Μια σκοτεινή κωμωδία σε «πραγματικό» χρόνο 90 λεπτών. Ο Καρμάικλ, ένας ανάπηρος μοναχικός άνθρωπος,
αναζητά το κομμένο χέρι του και μπλέκει με δύο νεαρούς απατεώνες και έναν ενοχλητικό ρεσεψιονίστα.
Υπάρχει μια στιγμή λίγο πριν κοιμηθούμε που οι άμυνες, οι αντιστάσεις και όλοι οι μηχανισμοί που έχουμε αναπτύξει καθώς μεγαλώνουμε για να αντέξουμε υποχωρούν… Ανοίγουν οι πόρτες που τόσο καλά, συνειδητά ή όχι, έχουμε φροντίσει να κλειδώσουμε και «αυτό» που πνίγομαι μέσα μας παρουσιάζεται μπροστά μας.
Κοντά στους ηθοποιούς, τα παιδιά συμμετέχουν ενεργά και ουσιαστικά. Γίνονται βασιλιάδες και βασίλισσες, καβουράκια και φιδάκια, λαγοί, μέδουσες, βατραχάκια και διαμορφώνουν την εξέλιξη της δράσης με τις ιδέες και τις σκέψεις τους για την αγάπη, τη φιλία, την εμπιστοσύνη, το φόβο και το θάρρος.
Η παράσταση, χωρίς να παραβλέπει το μύθο του γυναικοκατακτητή, αφηγείται την ιστορία του Δον Ζουάν, πέρα από το ιστορικό πλαίσιο της εθισμένης στην υποκρισία και την ακολασία, γαλλικής αυλής του 17ου αιώνα, στην οποία ασκεί κριτική ο Μολιέρος.
Ιστορίες που μιλούν για την αλληλεγγύη, τον έρωτα, τον αγώνα αλλά και για την απληστία, τη ματαιοδοξία, τον εγωισμό. Μια παράσταση διαδραστική, φτιαγμένη με πολύ αγάπη και κέφι για τα παιδιά – για όλα τα παιδιά!
Στους ρυθμούς του ζεϊμπέκικου – του χορού, που αναμετριέται με το θάνατο – το έργο μιλάει για τον έρωτα, το πάθος, την καταστροφή, εκείνη την Ελλάδα που ετοίμασε το σήμερα, μέσα από την ιστορία ενός ανθρώπου, που αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ, που κυνηγήθηκε και απογειώθηκε, που έκανε τον εαυτό του παρανάλωμα του πάθους, σφραγίζοντας την εποχή του και φέρνοντας ο ίδιος πάνω του τη σφραγίδα της ιστορίας.
“Το Κιβώτιο”, είναι το μοναδικό μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου και έχει χαρακτηριστεί ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Ο «Βυσσινόκηπος», σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του ίδιου του Τσέχωφ, είναι «μία κωμωδία, στιγμές- στιγμές φάρσα», που μας υπενθυμίζει μιαν απόλυτη φυσική αλήθεια, ότι μόνο όσοι οργανισμοί έχουν την ικανότητα να προσαρμόζονται στο περιβάλλον, έχουν ελπίδα να επιβιώσουν.
Μετά το «Θα φάμε τα μουστάκια μας..», ένα έργο που τάσσεται κατά του πολέμου και υπέρ της διαφορετικότητας, η ομάδα ΜΠΟΕΜ επανέρχεται με ένα ακόμα θέμα, που ενδιαφέρει παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικούς: την αξία του βιβλίου και τη σημασία του ν’ αγωνίζεσαι για κάτι που πιστεύεις.
Ένα πρόσωπο που εμπεριέχει όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα ή τίποτε από όλα αυτά παρά ένας τρελός που παραληρεί για μια ζωή που φαντάστηκε πως έγινε κάπως έτσι;
