Το κείμενο, σε συνεργασία Σπύρου-Ανδρέα Παπαδάτου και Κωστή Μπασογιάννη, σε μορφή διαλόγου τραβά τον θεατή άμεσα στην πλοκή του. Κινείται σε γρήγορους, εναλλασσόμενους ρυθμούς, ιντριγκάρει, ξαφνιάζει, δημιουργεί ερωτήσεις και προσωπικά ερωτήματα, στιγμές αποπροσανατολίζει, αλλά ταυτόχρονα με πανέξυπνο τρόπο οδηγεί στη λύση του δράματος.
Από τη μία πλευρά το γιν, η λευκοντυμένη αδερφή που συνθηκολόγησε και θάφτηκε ζωντανή στο σπίτι των αναμνήσεων και από την άλλη η αντίθετη ροπή… το μαύρο πρόβατο, η οποία αφού γνώρισε τα πάντα, επέστρεψε κι εκείνη στην πατρική μήτρα. Οξύμωρο, αλλά αληθινό. Το πατρικό ισοδυναμεί με σιγουριά, με λιμάνι, με καθαρτήριο, με τον απόλυτο μηδενισμό και την επανεκκίνηση στον σκληρό δίσκο της μήτρας. Ισοδυναμεί με μια μικρή αναγέννηση. Με την πλήρη ένωση αρσενικού και θηλυκού. Θετικού και αρνητικού. Αιτίας και αποτελέσματος.
Μία παράσταση ακατάλληλη για ηθικολάγνους, λέει… Η ηθική όμως δεν παρουσιάζει καμία απολύτως λαγνεία, όταν ένα έργο πραγματεύεται τόσο ωμά και ανοιχτά το ζήτημα της ευάλωτης, παιδικής ακόμα ψυχής και κυρίως τον θάνατο από αιτίες που δεν φέρουν καμία ευθύνη τα ίδια τα παιδιά. Ας λείπει λοιπόν, αυτού του είδους η λαγνεία. Είναι, λίαν επιεικώς, υποκριτική. Έτσι τουλάχιστον αντελήφθη την πραγματικότητα ο συγγραφέας μας και την παρουσίασε ως είχε. Με όλη τη σφοδρότητα, σκληράδα και ωμότητα των παιδιών που γίνονται έφηβοι και την καλυμμένη πίσω από τους καλούς τρόπους οπισθοδρομική, απρόσωπη και εξίσου σκληρή και ωμή κοσμοαντίληψη των ενηλίκων γονέων και εκπαιδευτικών στο «πώς» μεγαλώνουν σωστά τα παιδιά.
