Οι περίσσιες δυνατότητες των σκηνών του Εθνικού και τα μοναδικά – για την χώρα μας- μέσα του, εντυπωσιάζουν τον θεατή και το καθιστούν σίγουρα έναν από τους ιδανικότερους τόπους για να ανέβει μία τέτοια παράσταση.
Πρόκειται για μια εξαιρετική σκηνοθεσία η οποία μπόρεσε να προβάλει επί σκηνής τόσο το ξεχωριστό κείμενο του συγγραφέα μας, όσο και την αριστουργηματική παράσταση που έδωσε ο υπέροχος Πέτρος Αποστολόπουλος.
Θεωρώ ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης (Πέτρος Αποστολόπουλος) μπορεί να αποδώσει με μαεστρία και αυστηρό επαγγελματισμό οποιοδήποτε ρόλο αναλάβει. Και όχι μόνο αυτό….μπορεί και προχωράει τον κάθε ρόλο ένα βήμα παραπέρα δημιουργώντας πρότυπα υποκριτικής.
«Ένας μορφωμένος ηλίθιος είναι πιο επικίνδυνος από έναν αμόρφωτο ηλίθιο». Αυτή είναι και η βασική ιδέα της κωμωδίας του Μολιέρου. Είναι κατά βάση η απόρροια ολόκληρης της φιλοσοφίας του μεγάλου αυτού δημιουργού, η οποία συνοψίζεται ως γενική στάση ζωής στο γεγονός ότι για τον Μολιέρο η φυσική νοημοσύνη δεν μπορεί να νικήσει τη φυσική ηλιθιότητα. Αιώνες έπειτα από αυτόν σπουδαίοι άνθρωποι, από τον Αϊνστάϊν μέχρι και τον δικό μας Αρκά, το έχουν επιβεβαιώσει. Η ηλιθιότητα είναι όντως ανίκητη!
Το βράδυ εκείνο του Αυγούστου, κάτω από το φως της σελήνης με σκηνή τον φωταγωγημένο ναό, σε μιαν άλλη σκηνή η φλογερή σαν αίμα Ηλέκτρα μας ανέβασε στη γέφυρα που χωρίζει το παρελθόν από το παρόν, μας θύμισε τι είναι αρχαία τραγωδία, μας δίδαξε ότι σε κάθε δράμα της ζωής επέρχεται η κάθαρση και μας έκανε να νιώσουμε περήφανοι για την ιστορία μας.
Το έργο του Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Σεργκέγεβιτς Τουργκένιεφ «Ένας μήνας στην εξοχή», παρά το μειλίχιο ύφος του, είναι ένα βότσαλο στα λιμνασμένα νερά της αριστοκρατικής ζωής των Ρώσων γαιοκτημόνων με τη νωχελική της άπνοια και τη νωθρότητα του αργοδιάβατου χρόνου. Στο Διάχρονο Θέατρο έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε το θαυμάσιο καμβά του έργου με όλα εκείνα τα μελοδραματικά στοιχεία κάτω απ΄το πρίσμα της αλήθειας και της πηγαίας συγκίνησης.
