Μια σύμπραξη δύο θεάτρων για την παγκόσμια πρεμιέρα του έργου «Tangled Garden»-«Ο Κήπος». Το «Από Μηχανής Θέατρο» και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, Δημήτρης Μυλωνάς, σε συνεργασία με τη θεατρική ομάδα «New Fangled Stages» δημιουργούν ένα καλλιτεχνικό εγχείρημα. Και οι δύο θεατρικοί οργανισμοί παρουσιάζουν σε παγκόσμια πρεμιέρα το έργο του Bruce Gooch «Tangled Garden», ελληνικός τίτλος «Ο Κήπος».
Η διεθνής ομάδα «New Fangled Stages» με τους ηθοποιούς Lynn Vogt και Bruce Gooch από το Τορόντο, τον Jon Osbaldeston από το Λονδίνο και τον Davydd Cook, Καναδό ηθοποιό που ζει στην Ελλάδα, συναντιέται για να παρουσιάσει στο «Από Μηχανής Θέατρο» για τρεις μόνο παραστάσεις (30/11, 7/12 & 14/12) το «Trashman’s Dilemma» του Bruce Gooch, που απέσπασε εξαιρετικές κριτικές στο εξωτερικό.
Το θέατρο «Σοφούλη» σε συνεργασία με τον Γιάννη Σερβετά παρουσιάζει την χριστουγεννιάτικη παράσταση για παιδιά «Ο Δαγκωμένος Κουραμπιές του Άι Βασίλη», βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Σερβετά. Μια φοβερή χριστουγεννιάτικη περιπέτεια με οικολογικό περιεχόμενο, που παντρεύει την ελληνική με τη δυτική παράδοση.
Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Ο Ιατροδικαστής ή Στη Μνήμη της ‘Ελλης Λαδά» στο θέατρο «Αλκμήνη» την Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2018.
«Con». Μια δυστοπική σάτιρα, μια μαύρη κωμωδία που παίζει με τις έννοιες του «κανονικού» και του διαφορετικού…
Η παράσταση αυτή ξεκλειδώνει το υποσυνείδητο. Ανοίγει το σκοτεινό δωμάτιο που όλοι ρίχνουμε τους φόβους, τις σκέψεις που δεν έχουν λογική, τα μικρά πράγματα που τείνουμε να αγνοούμε και θέλουμε να ξεχάσουμε, τις επιθυμίες μας που δεν τολμάμε να αναφέρουμε. Κάποια στιγμή ο Ύπνος φέρνει το όνειρο, κάποιες στιγμές μνήμες ξεπηδούν άξαφνα και ρίχνουν φως στο σκοτεινό αυτό δωμάτιο.
Οι ηθικές αξίες μεταβάλλονται ή χάνονται… τα στεγανά μιας κοσμοθεωρίας ραγίζουν και σπάνε και ο άνθρωπος βρίσκεται μετέωρος στο κενό. Σαν ξεστρατισμένο βέλος μοιάζει να περιπλανιέται τυφλά στο διάστημα του άχρονου χρόνου, ψάχνοντας να βρει το ιδανικό του. Κάποια στιγμή όμως απλά παγώνει και γίνεται άγαλμα. Φορά μια μάσκα και υποδύεται τον ζωντανό-νεκρό. Το μόνο του ιδανικό είναι το λευκό φόρεμα της Οφηλίας.
Οι δυο μας αδερφές είναι ουσιαστικά ο καθρέφτης η μία της άλλης. Κατασπαράζουν και κατασπαράσσονται, αγαπούν και αγαπιούνται, σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται μέσα σε έναν άρρηκτο δεσμό, που δημιουργεί το κοινό αίμα. Όλο το παραπάνω διανθισμένο με άφθονο χιούμορ και γέλιο κάποιες στιγμές, τρυφερότητα και αδελφική αγάπη. Η αγάπη πάντα συγχωρεί, πάντα προχωρά μπροστά ακόμα κι αν την κυνηγά το παρελθόν.
Η συγκεκριμένη παράσταση ως παρουσίαση, φέρνει τον πολυτελέστερο αέρα του εμπορικού θεάτρου, δεν είναι όμως κενή σε περιεχόμενο. Οι ερμηνείες είναι υπέροχες απ’ όλους ανεξαιρέτως τους ηθοποιούς. Βρίσκονται πλήρως μέσα στο πνεύμα της παράστασης που ανεβάζουν.
Εκείνο που κάνει τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη να ξεχωρίζει τόσο πολύ, πέραν των αδιαμφισβήτητων σκηνοθετικών του τεχνικών, είναι η αμεσότητα και η ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζει συναισθηματικά το κάθε έργο και το φέρνει στην αγκαλιά του κοινού, αγγίζοντας το με έναν βαθύ και ουσιαστικό τρόπο. Ο Γιώργος Βάλαρης ξέρει να μοιράζει απλόχερα συναισθήματα. Η αμεσότητα, με την οποία ο κάθε πρωταγωνιστής του μιλά κατευθείαν στην καρδιά, είναι μεθυστική και ταυτόχρονα μαγευτική.
