Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Βρεθήκαμε στο θέατρο «Olvio» για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Αυτός ο αλήτης ο Κοέλιο έχει πάρει πολύ κόσμο στο λαιμό του» των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου, σε σκηνοθεσία Νίκου Γεωργάκη στο θέατρο «Olvio» .

To θέατρο «Olvio» στην οδό Φαλαισίου στον Βοτανικό, είναι ένας μοντέρνος χώρος που έχει ανοίξει από το 2011 και έχοντας φιλοξενήσει πολλούς νέους δημιουργούς και παραστάσεις, αποτελεί πλέον  έναν σπουδαίο πόλο καλλιτεχνικής έλξης, τόσο για τους καλλιτέχνες, όσο και για το κοινό. Οπότε, όταν κάποιος πηγαίνει να παρακολουθήσει σε έναν τέτοιο χώρο μια παράσταση, την οποία έχει επιμεληθεί το τρομερό δίδυμο Ρήγα- Αποστόλου, οι προσδοκίες είναι υψηλές και εξασφαλισμένα σίγουρες ως προς το  τελικό, άριστο αποτέλεσμα.

Λίγα λόγια για το έργο:

Μια ατάλαντη ηθοποιός έρχεται σας κομήτης στη ζωή ενός σκηνοθέτη, που έχει καταθέσει τα όπλα και αποδεικνύει ότι όσο ατάλαντη ηθοποιός είναι, άλλο τόσο ταλέντο έχει ως άνθρωπος στο να αλλάζει τη ζωή κάποιου προς το καλύτερο. Μπορεί να φαντάζει αρχικά ως κακός μπελάς και λίαν επιεικώς «εκκεντρική» (και όχι απλά θεότρελη), αλλά ακόμα και αυτό που μοιάζει με χάος, έχει τελικά ένα οργανωμένο σύστημα και πλάνο. Άσχετα με τον Κοέλιο. Ή και σε άμεση σχέση με αυτόν. Θα δείτε το έργο και θα καταλάβετε…

Η κριτική μας:

Συνέβη στην παράστασή μας, ακριβώς όπως και στα έργα στην τηλεόραση, των οποίων το δίδυμό μας έχει επιμεληθεί το σενάριο. Μέσα σε ένα λεπτό, η πλοκή σε έχει κερδίσει. Με δύο ηθοποιούς και  ένα ευφυέστατο σενάριο, το γέλιο αποτελεί τη στάνταρ εγγύηση.

Στο έργο αυτό είμαστε αντιμέτωποι με τέσσερις διαφορετικές φιλοσοφίες: τη φιλοσοφία του σκηνοθέτη- πρωταγωνιστή μέσα στο έργο, εκείνη της ηθοποιού, η οποία συμβαδίζει με όσα πρεσβεύει ο Κοέλιο και τα ερμηνεύει κατά βούληση και τη φιλοσοφία των σεναριογράφων. O πρωταγωνιστής- σκηνοθέτης στο έργο δε συμφωνεί καθόλου με τον Κοέλιο. Θεωρεί ότι τίποτα δε ρυθμίζει και δεν επηρεάζει το σύμπαν, παρά μόνο μια τυχαία σειρά εντελώς τυχαίων γεγονότων και συγκυριών.

Η ηθοποιός μας από την άλλη, όχι μόνο πιστεύει στα λόγια του διάσημου συγγραφέα, αλλά τα ντύνει ως αίτια σε γεγονότα τα οποία τα ερμηνεύει ως πραγματικότητα που ανήκει στη σφαίρα του Κοέλιο. Όλα συνδέονται και για κάθε πράγμα υπάρχει αιτία, κάπου εκεί έξω στο απέραντο σύμπαν. Και ας φτάσει και σε ακρότητες κάποια στιγμή. Το σύμπαν τις προκαλεί. Όχι εκείνη!

Οι σεναριογράφοι μας, ακολουθούν σύμφωνα με τη γνώμη μου, το γνωστό αρχαίο ρητό, το «συν Αθηνά και χείρα κίνει» . Δηλαδή, όμορφα είναι όλα όσα στέλνει ως σημάδια το σύμπαν και ο τρόπος που τα ερμηνεύει κανείς (με θρησκευτικό τρόπο ή όχι), αλλά τίποτα δεν γίνεται χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση της θέλησης και επιθυμίας. Της δύναμης της ψυχής και της ελπίδας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο. Το ιδανικότερο «όργανό» τους για να αποδείξουν όλα αυτά, είναι η ίδια η πρωταγωνίστρια. Μέσα από τις θεωρίες και τις συνωμοσίες του σύμπαντος, στηριγμένη όμως επίσης στα «θέλω» και στα «πιστεύω» της, στα όσα αισθάνεται και ελπίζει, φέρνει πίσω στη ζωή έναν μοναχικό και ξεχασμένο από τον εαυτό του άνθρωπο και γίνεται η αιτία της αλλαγής του. Η ευτυχία του.

Ο Νίκος Γεωργάκης υπογράφει τη σκηνοθεσία και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, υποδυόμενος έναν σκηνοθέτη. Ένας ρόλος μέσα σε έναν πραγματικό ρόλο, πέραν αυτού ως ηθοποιού. Με τον ίδιο επιτυχημένο τρόπο που μεταφέρει το σενάριο επί σκηνής, αποτέλεσμα μιας άρτιας συνεργασίας με τους σεναριογράφους, άλλο τόσο η παρουσία του ως ηθοποιού μας αφήνει με τις καλύτερες των εντυπώσεων.

Με σοβαρότητα, μαύρο χιούμορ και σαρκασμό ή και με αυτοσαρκασμό, πετάει χιουμοριστικές ατάκες που σκοτώνουν ως σκηνοθέτης μέσα στο έργο και σκηνοθετεί κατ΄αυτό τον τρόπο ένα υπέροχο έργο, ως πραγματικός σκηνοθέτης. Μια απόδοση με στοιχεία ρεαλισμού, σκηνοθετείται και σκηνοθετεί παράλληλα σύμπαντα, τα οποία μοιραία κάποια στιγμή συγκρούονται και στη συνέχεια και σύμφωνα με τις αρχές της παγκόσμιας έλξης, ενώνονται σε μια κοινή πορεία προς άλλες κατευθύνσεις. Τόσο ως σκηνοθέτης όσο και ως ηθοποιός, αποτυπώνει με αριστουργηματικό τρόπο την ψυχολογική μετάβαση από την άρνηση στην αποδοχή, τόσο του εαυτού του και όσων πραγματικά νιώθει, όσο και ενός νέου ανθρώπου στη ζωή του. Και στους δύο ρόλους του, απόλυτα επιτυχημένος, κέρδισε τις καλύτερες των εντυπώσεων και τον θαυμασμό όλων μας.

Η Φιλίππα Ταμπάρη κλέβει την παράσταση με την εμφάνισή της, τον χορό της, τις ατάκες της, τη ζωντάνια, το κέφι, τη δροσιά και την τρέλα, τον ιδεαλισμό και ακόμα και όταν αρχικά μοιάζει να κυνηγά ένα σύννεφο και πάλι σε έχει ήδη κερδίσει με το ταλέντο της

DSC_4297-682x384Με συμπρωταγωνίστρια τη Φιλίππα Ταμπάρη, κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά εύκολο και σίγουρα, τουλάχιστον ενδιαφέρον. Μακράν από τις πιο όμορφες παρουσίες στον χώρο του θεάτρου, κλέβει την παράσταση από κάθε άποψη. Με την εμφάνισή της, τον χορό της, τις ατάκες της, τη ζωντάνια, το κέφι, τη δροσιά και την τρέλα, τον ιδεαλισμό και ακόμα και όταν αρχικά μοιάζει να κυνηγά ένα σύννεφο και πάλι σε έχει ήδη κερδίσει με το ταλέντο της. Και είναι λίγο οξύμωρο να υποδύεται ηθοποιός με τέτοιο ταλέντο, μια  ηθοποιό η οποία είναι εντελώς ατάλαντη! Αυτή όμως είναι και η μαγεία της υποκριτικής τέχνης… γιατί για τέχνη μιλάμε σε αυτή την περίπτωση. Από τις καλύτερες ερμηνείες που είχα την τύχη να δω ποτέ, της αξίζουν συγχαρητήρια από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό της παράστασης.

Τα σκηνικά του Παναγιώτη Λαλουδάκη, μοντέρνα και στο πνεύμα της σύγχρονης εποχής, ταίριαζαν τέλεια με την αισθητική της ενδυμασίας των ηθοποιών, την οποία και είχε επιμεληθεί ο Κλέων Φυσέκης. Ποιοτικά και καλόγουστα και τα δύο κομμάτια αυτά της παράστασης. Ένας εξίσου σημαντικός παράγοντας που πρόσθεσε ενδιαφέρον με τις εναλλαγές του, ήταν και ο πετυχημένος επαγγελματικά φωτισμός , έργο του Βασίλη Βαφειάδη.

Το χιούμορ και η ευφυΐα πάνε μαζί. Αν τα δύο αυτά συνδυαστούν με το πνεύμα ενός διάσημου συγγραφέα, δημιουργούν ένα πανέξυπνο σενάριο, το οποίο περνά από τα χέρια ενός ικανού σκηνοθέτη και ηθοποιού και μιας εκρηκτικής ερμηνεύτριας και εν συνεχεία παρουσιάζεται στα μάτια του κοινού και το αφήνει να αναρωτιέται…. πόσο κόσμο τελικά έχει πάρει αυτός ο αλήτης ο Κοέλιο στο λαιμό του;

Τί έχει σημασία τελικά; Να πιστέψουμε στις διαταγές του σύμπαντος ή στις φωνές της συνείδησής μας; Στη δύναμη της τύχης ή σε εκείνη της απόφασης; Και επειδή στη ζωή ποτέ τίποτα δεν είναι άσπρο- μαύρο, ίσως θα ήταν το πιο σωστό να ακούσουμε τη φωνή της καρδιάς και του νου. Αν το σύμπαν μας στέλνει και εξτρά σήματα, ακόμα καλύτερα! Και αν κάποια στιγμή αναρωτηθούμε το πώς και το γιατί, ο αλήτης ο Κοέλιο, ίσως μας δώσει μια απάντηση…

Ταυτότητα παράστασης:

Συντελεστές:

Συγγραφέας: Αλέξανδρος Ρήγας- Δημήτρης Αποστόλου
Σκηνοθέτης: Νίκος Γεωργάκης
Ηθοποιοί: Νίκος Γεωργάκης, Φιλίππα Ταμπάρη
Σκηνικά: Παναγιώτης Λαλουδάκης
Κοστούμια: Κλέων Φυσέκης
Φωτισμοί: Βασίλης Βαφειάδης

Από 5 Φεβρουαρίου 2018 μέχρι 27 Μαρτίου 2018

Μέρες και ώρες παράστασης:
Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 19:45

Διάρκεια: 70′ χωρίς διάλειμμα

Εισιτήρια:
Κανονικό 12€- μειωμένο 9€- Ατέλεια 4€

Θέατρο «Olvio» (Φαλαισίας 7, Αθήνα 118 55)
Τηλ. κρατήσεων: 210 3414118

Ο Νίκος Γεωργάκης, τόσο ως σκηνοθέτης όσο και ως ηθοποιός, αποτυπώνει με αριστουργηματικό τρόπο την ψυχολογική μετάβαση από την άρνηση στην αποδοχή, τόσο του εαυτού του και όσων πραγματικά νιώθει, όσο και ενός νέου ανθρώπου στη ζωή του. Και στους δύο ρόλους του, απόλυτα επιτυχημένος, κέρδισε τις καλύτερες των εντυπώσεων και τον θαυμασμό όλων μας.

DSC_4293

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου