Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Bρεθήκαμε στο Κηποθέατρο Παπάγου για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Άγρια Δύση» σε κείμενο Θοδωρή Αθερίδη και σκηνοθεσία Μπέσυς Μάλφα με πρωταγωνιστές τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, την Μπέσυ Μάλφα, την Πηνελόπη Πλάκα και τον Τάσο Κονταράτο.

Λίγα λόγια για το έργο:

Λιβανιανά Σφακίων (ναι, όντως υπάρχουν) στα σύγχρονα χρόνια της κρίσης. Σε μια χώρα που θυμίζει ανατολή και δύση (Ελλάδα), σ’ ένα απομονωμένο μέρος της Κρήτης, μια μητέρα με τα δίδυμα παιδιά της διαχειρίζεται μια πανσιόν στη μέση του πουθενά χωρίς πελατεία, νερό ή τηλέφωνο. Η ξαφνική άφιξη ενός ‘Ελληνα Κρητικού καουμπόι, μετανάστη στη Σουηδία, μπερδεύει μα ταυτόχρονα ξεκαθαρίζει καταστάσεις και αλλάζει τις ζωές των πρωταγωνιστών. Το πηγάδι στην αυλή της πανσιόν και ένα διαμάντι είναι οι αφορμές… η παράσταση όμως είναι αυτή που θα δώσει τις τελικές απαντήσεις!

Η κριτική μας:

Πριν ξεκινήσω την κριτική για το συγκεκριμένο έργο, θα πω αρχικά για το τι λαμβάνει ο απλός θεατής και δημοσιογράφος-κριτικός σε κάθε θεατρική παράσταση που βλέπει: λαμβάνει ένα ωριαίο ή δίωρο αποτέλεσμα μιας συλλογικής προσπάθειας μηνών. Μιας προσπάθειας που σε καθημερινή βάση εξαντλεί τον χρόνο και την ενέργεια του κάθε ηθοποιού για τουλάχιστον 4 ώρες. Ώρες προετοιμασίας, ώρες παράστασης, ώρες μετά το έργο. Στη συγκεκριμένη παράσταση, θα έπρεπε νομίζω να κάνουμε γνωστό επίσης, το γεγονός ότι από τις 25 Ιουνίου και μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου ο θίασος αυτός ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα.

Θεωρώ ότι ο σεβασμός σε όλο αυτό είναι απαραίτητος και διαβεβαιώνω ότι σε αντίθεση με τυχόν κατηγορίες του καναπέ περί «αρπαχτής», ο κάθε ηθοποιός ζει για το κοινό του. Για το χειροκρότημα, που είναι το «ευχαριστώ» για τα κομμάτια του εαυτού του που προσφέρει σε κάθε παράσταση. Οι αρπαχτές περιλαμβάνουν δόλο και στη συγκεκριμένη περίπτωση, όλος αυτός ο μόχθος και οι ατελείωτες περιοδείες δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια δίκαιη ανταλλαγή.

Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης και η Μπέσυ Μάλφα θεωρούνται και είναι πλέον κλασικοί στο είδος τους. Αυτό σημαίνει ότι ως ηθοποιοί, έχουν αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια την αξία τους και με το παραπάνω. Οποιαδήποτε εξτρά θετική κριτική δε θα μπορούσε να τους πάει πιο ψηλά, γιατί ήδη είναι στην κορυφή και οποιαδήποτε αρνητική απλά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η τελική ετυμηγορία είναι ούτως ή άλλως η αγάπη του κοινού και το μόνο σίγουρο είναι ότι την έχουν και θα την έχουν για πάντα.

Ένας άλλος σπουδαίος ηθοποιός και σεναριογράφος, ο Θοδωρής Αθερίδης, υπογράφει το κείμενο της συγκεκριμένης παράστασης. Γνωστός ήδη για το έξυπνο χιούμορ και την πρωτοτυπία του, μας φέρνει στη σκηνή του θεάτρου την Άγρια Δύση στην καρδιά της κρητικής ελληνικής κουλτούρας. Σαν ένας τολμηρός παραλληλισμός της κατάστασης που βιώνουμε ως κράτος τα τελευταία χρόνια, μιλάμε όντως για μια Άγρια Δύση που έχει εισβάλει με τους δικούς της νόμους και κανόνες σε μια ελληνική νοοτροπία, η οποία όμως προσπαθεί να διατηρήσει τη γνησιότητα και την ανόθευτη γενναιότητα της κρητικής καρδιάς και ψυχής. Κρατώντας όσα αναφέρθηκαν πιο πριν ως πυξίδα, μπορούμε στη συνέχεια να αναλύσουμε και να μιλήσουμε για τη συγκεκριμένη παράσταση.

Είμαστε ως λαός μια ελληνική πανσιόν, που τιμά και έχει ως πρότυπο γενναιότητας τον κρητικό χαρακτήρα και ιστορία, η οποία όμως δέχεται και επισκέπτες, επιβολές και επιρροές από τον δυτικό κόσμο. Αν η δύση είναι άγρια, το έργο μας αποδεικνύει ότι και η ανατολή μπορεί άνετα να γίνει εξίσου άγρια με ένα κουμπούρι και μια ρακή στο χέρι. Το κείμενο είναι καθαρά συμβολικό, με έναν κατά βάθος σοβαρό και ενίοτε τραγικό χαρακτήρα, που ακριβώς όπως οι γενναίοι Κρητικοί, ξέρει να περνά αυτά που θέλει με τη δύναμη του χιούμορ, της έξυπνης ατάκας, της μαντινάδας και του πεντοζάλη. Κάπως έτσι παντρεύονται δύο φαινομενικά ξένα στοιχεία, που όμως έχουν τελικά μια κοινή συνιστώσα: την ευκαιρία να προβληματιστεί κάποιος, μέσα από αυτό που εύκολα και αβασάνιστα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια απλή κωμωδία.

Ο συγγραφέας μας όμως, ως γνωστόν δε γράφει κωμωδία για την κωμωδία. Θίγει με αστείους συμβολισμούς υπάρχουσες καταστάσεις. Λέει με αστείο τρόπο κάτι σοβαρό. Καλεί τον θεατή να συμμετέχει, όχι μόνο με το αντανακλαστικό του γέλιου, αλλά και με τη χρήση της σκέψης και του προβληματισμού. Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, είναι και το συγκεκριμένο έργο ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Ένα έργο που κάποιος θα πρέπει όχι μόνο να δει, αλλά αφού το δει να σκεφτεί τι ακριβώς είδε και για ποιο λόγο το είδε. Για άλλη μια φορά, ο Θοδωρής Αθερίδης αποδεικνύει το βάθος και την πρωτοτυπία της σκέψης του και ως αρθρογράφος, χαίρομαι ιδιαίτερα που με έβαλε στη διαδικασία της περαιτέρω ανάλυσης.

H σκηνοθεσία και o πρωταγωνιστικός ρόλος ως μητέρα, ανήκουν στη Μπέσυ Μάλφα. Θεωρώ ότι ο κάθε σκηνοθέτης βγάζει και καταθέτει στο κοινό του ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού του και της ιδιοσυγκρασίας του. Έτσι, η Μπέσυ Μάλφα μετέδωσε όλη τη ζωντάνια, την ενεργητικότητα, το μπρίο, την έντονη προσωπικότητά της, τόσο σκηνοθετικά, όσο και ως απόδοση ρόλου. Η σκηνή είναι ο χώρος της και αυτό φαίνεται σε κάθε της κίνηση και βήμα. Σε κάθε ατάκα και παύση. Σε κάθε τραγούδι τρυφερό, όπως το υπέροχα ερμηνευμένο «Ήτανε μια φορά» και σε κάθε μπαλωθιά στη συνέχεια… έτσι, για να μην ξεχνάμε ποιοί είμαστε και πού είμαστε. Ειλικρινά, στη δική της περίπτωση δεν μπόρεσα να διακρίνω καθαρά πού τελείωνε η σκηνοθέτης και πού άρχιζε η ηθοποιός, μιας και η παρουσία της αποτελεί από μόνη της ένα θέαμα που μαγνητίζει το βλέμμα και το απορροφά. Θεωρώ ότι πρέπει να είναι δύσκολο ένας κορυφαίος ηθοποιός να σκηνοθετήσει τον ίδιο του τον εαυτό. Έτσι, γνωρίζοντας το βάρος της ευθύνης που φέρει καθώς σκηνοθετεί και άλλους ηθοποιούς, οφείλω να της δώσω συγχαρητήρια για την τόσο προσεγμένη προσπάθειά της.

Στο θέατρο τα πράγματα δείχνουν εύκολα. Η δυσκολία όμως είναι αντιστρόφως ανάλογη της φαινομενικής απλότητας και ο θαυμασμός, βλέποντας μια καλλιτέχνη τέτοιου βεληνεκούς να παίζει και να σκηνοθετεί μαζί, είναι μεγάλος. Κυρίως, για τη βαρύτητα και τη δυσκολία αυτού του έργου που έχει αναλάβει. Εξαιρετική ηθοποιός και εξίσου ικανότατη σκηνοθέτης. Πανέμορφη και δυναμική παρουσία, καθαρή φωνή και κυρίως, ταλέντο. Μεγάλο ταλέντο, το οποίο είχαμε την τύχη να μοιραστούμε όλοι μαζί το βράδυ της παράστασης.

Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης είναι ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης. Με τόσο χαρακτηριστική παρουσία και φωνή, που επάξια τα δυο αυτά στοιχεία συναγωνίζονται το μεγάλο ταλέντο του. Θεωρώ ότι όλα αυτά τα χρόνια, ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης έχει αποδείξει τόσο στον εαυτό του, όσο και στο κοινό του την υψηλή στόφα του ως ταλαντούχος ηθοποιός. Ως Έλληνας καουμπόι, που είναι Κρητικός και μετανάστης, καταφέρνει να ντύσει τον ρόλο του με τα δικά του στοιχεία ως καλλιτέχνη και να του δώσει τη γνωστή αυθεντικότητα και γνησιότητα που τον χαρακτηρίζει. Ως μετανάστης που επιστρέφει στα πάτρια εδάφη για να βρει διαμάντια, αντιλαμβάνεται τελικά ότι ο πραγματικός θησαυρός είναι οι άνθρωποι που δίνουν νόημα στη ζωή μας. Ανθρώπινος και ήρεμα βαθύς σε ορισμένες στιγμές, αλλά ταυτόχρονα τόσο αστείος, απλός και συγχρόνως σύνθετος, έδωσε για άλλη μια φορά τη δική του πνοή στο ρόλο και μας πρόσφερε τη χαρά να τον θαυμάσουμε όλοι ως κοινό.

Ιδανικό ταίρι της Μπέσυς Μάλφα, τόσο στο σανίδι, όσο και στη ζωή, ευχόμαστε και στους δύο  να συνεχίσουν να μας προσφέρουν πάντα τόσο όμορφες στιγμές.

Ο νέος ηθοποιός Τάσος Κονταράτος υποδύεται τον δίδυμο γιο της Ειρήνης (Μπέσυ Μάλφα). Αν ο παλιός είναι αλλιώς, ο νέος είναι ωραίος. Ωραίος τόσο ως παρουσία, μα κυρίως ως ηθοποιός. Ειλικρινά χαίρομαι όταν έχω τη χαρά να συναντώ νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες, που προχωράνε την υποκριτική τέχνη ένα βήμα παραπέρα ή και παραπάνω βήματα πιο μπροστά. Είναι πραγματικά συγκινητικό να βλέπει κάποιος έναν νέο ηθοποιό να τα δίνει στην κυριολεξία όλα στη σκηνή και ακόμα παραπάνω. Το πάθος του και η ενεργητικότητά του, η στενή επικοινωνία και ο διάλογός του με τους θεατές, ένωσε τα κομμάτια της παράστασης και έφερε την παράσταση στο κοινό και το κοινό στην παράσταση.

Ένας τρομερά ταλαντούχος ηθοποιός, που υποδύθηκε τέλεια τον Κρητικό και μας μετέδωσε όλη του την ενεργητικότητα και δυναμικότητα. Του ευχόμαστε τα καλύτερα και του δίνουμε συγχαρητήρια για τον τόσο πετυχημένο αυτό ρόλο.

Η πανέμορφη νέα ηθοποιός Πηνελόπη Πλάκα υποδύεται τη δίδυμη αδερφή του Τάσου Κονταράτου. Ομορφιά μαζί με μεγάλο ταλέντο, πάθος και δυναμισμό, συνθέτουν τον χαρακτήρα που βγάζει η συγκεκριμένη ηθοποιός. Συγκεντρωμένη και σοβαρή στην απόδοση του ρόλου της και ταυτόχρονα κωμική, έδωσε τη δική της ταυτότητα στο έργο και μας κέρδισε με τον επαγγελματισμό της και το απόλυτο δόσιμο της σε αυτό που έκανε. Η πορεία της ως τώρα στον χώρο του θεάματος, έχει αποδείξει το μεγάλο της ταλέντο και ειλικρινά της εύχομαι να έχει πάντοτε την ευκαιρία να μας εντυπωσιάζει και να μας συγκινεί στο μέλλον. Το αξίζει.

Τα σκηνικά του έργου, τα οποία είναι άκρως εντυπωσιακά, ανήκουν στη Λία Ασβεστά. Πανέμορφη αισθητικά, προσεγμένη κατασκευή, εντυπωσίασε με την άρτια πιστότητα της, με τον όμορφο σχεδιασμό και την εν γένει λειτουργικότητά της στο χώρο. Έδεσε τέλεια με τα εντυπωσιακά κοστούμια της Ελένης Μπλέτσα και με τους πανέμορφους φωτισμούς του Μιχάλη Κουβόπουλου.

Οι όμορφα ντυμένοι μας ηθοποιοί, μπροστά από τα τόσο επιβλητικά αυτά σκηνικά χόρεψαν και τραγούδησαν μαντινάδες και κρητικά τραγούδια υπό τη μουσική επίβλεψη του Γιώργου Χατζή.

Όλα τα ανωτέρω στοιχεία, τα σκηνικά, τα κοστούμια, ο φωτισμός και η μουσική δηλαδή, είναι ιδιαίτερα σημαντικά για μια παράσταση, μια και καθορίζουν ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας της. Θεωρώ ότι στη συγκεκριμένη παράσταση, οι παράγοντες αυτοί βοήθησαν και με το παραπάνω ώστε να αποκτήσει το όλο εγχείρημα ποιότητα και ομορφιά.

Το θεατρικό αυτό είχε από όλα: γέλιο, δράση, συγκίνηση, δράμα, χορό, τραγούδι, αυτοσχεδιασμό. Είχε τέσσερις ηθοποιούς, που δοκιμάστηκαν σε όλα τα παραπάνω με μεγάλη επιτυχία. Είχε βάθος και μαζί έναν μεγάλο συμβολισμό, αν και κωμωδία. Κυρίως όμως, είχε να δώσει ορισμένα μαθήματα.

Σε μια σύγχρονη πραγματικότητα απλήρωτων λογαριασμών, πελατών που δεν έρχονται, ανθρώπων που φεύγουν για μετανάστες, σε μια πραγματικότητα που όλα μερικές φορές μοιάζουν να σκορπίζουν σαν σκόνη στον άνεμο, έρχεται το έργο αυτό να μας θυμίσει κάποια βασικά πράγματα. Είμαστε Έλληνες και πρέπει να είμαστε περήφανοι γι’ αυτό. Είμαστε άνθρωποι και πρέπει να θυμόμαστε ότι ο πραγματικός θησαυρός δεν είναι τα υλικά αγαθά, αλλά οι άνθρωποι στους οποίους εμπιστευόμαστε τη ζωή και την καρδιά μας: Tα παιδιά μας και γενικά όλα τα παιδιά, τα οποία κρατούν το νόημα της ελπίδας σ’ αυτόν τον κόσμο που ξέρει να πληγώνει και να απογοητεύει κάποιες στιγμές.

Ο Θοδωρής Αθερίδης και τέσσερις κορυφαίοι ηθοποιοί μας έβαλαν να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε, μέσω του χιούμορ και της κωμικής μίξης γουέστερν και κρητικής ελληνικής παράδοσης. Δεν μας προσφέρθηκε ένα θέαμα έτοιμο στο πιάτο για κατανάλωση. Έπρεπε εμείς, ως νοήμονα όντα, να ανακαλύψουμε για ποιο λόγο χρησιμοποιήθηκαν τα συγκεκριμένα συστατικά και κυρίως… να καταλάβουμε πως τίποτα τελικά δεν είναι τυχαίο στο συγκεκριμένο σενάριο και παράσταση.

Με τη σκέψη αυτή και με την ευχή ότι όλοι μας ως θεατές, θα κατανοήσουμε τι ακριβώς είδαμε και τι θα δούμε όσοι δεν έχουμε δει ακόμα την παράσταση, οφείλω να δώσω ξανά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές του έργου και να ευχηθώ καλή συνέχεια.

Η συγκεκριμένη ομάδα σας περιμένει σε περιοδεία ανά όλη την Ελλάδα και με την υπέροχη αυτή παράσταση σας καλεί να ανακαλύψετε ή να ξαναθυμηθείτε όλα αυτά που μας κάνουν Έλληνες. Μπορείτε να πάτε να γελάσετε, να σκεφτείτε και κυρίως… να προβληματιστείτε.

Ταυτότητα παράστασης:

Συντελεστές:
Συγγραφέας: Θοδωρής Αθερίδης
Σκηνοθεσία: Μπέσυ Μάλφα
Σκηνικά: Λία Ασβεστά
Μουσική: Γιώργος Χατζής
Κοστούμια: Ελένη Μπλέτσα
Φωτισμοί: Μιχάλης Κουβόπουλος

Πρωταγωνιστούν:
Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Μπέσυ Μάλφα, Τάσος Κονταράτος, Πηνελόπη Πλάκα.

Οι παραστάσεις, που θα ξεπεράσουν τις 60 σε όλη τη χώρα, θα μεταφέρουν το κοινό στην πανέμορφη Κρήτη και πιο συγκεκριμένα στα Λιβανιανά των Σφακίων για να απολαύσουν ένα ξεχωριστό γουέστερν, γεμάτο χιούμορ, έξυπνες ατάκες, γέλιο, πάθος για τη ζωή, τον έρωτα, την αγάπη και την Ελλάδα. Η ιστορία αφορά μία δυναμική μάνα (Μπέσυ Μάλφα), με τα δίδυμα παιδιά της (Πηνελόπη Πλάκα, Τάσος Κοντοράτος), έναν ανεκπλήρωτο καουμπόικο έρωτα (Γεράσιμος Σκιαδαρέσης), ένα τρελό κυνήγι θησαυρού, ένα κρυμμένο διαμάντι που βγάζει στη φόρα άδηλα μυστικά κι έχει ανατροπές, ίντριγκες, γέλιο και άπλετη τρυφερότητα. Μια κωμωδία με πολύ πιστολίδι, κρητική λεβεντιά και ελληνική περηφάνια.

Κυριακή 29/7-Ανοιχτό θέατρο Βασίλης Γεωργιάδης-Ξυλόκαστρο
Δευτέρα 30/7-Υπαίθριο Θέατρο Αιγιαλείας Γ. Παππάς-Αίγιο
Τρίτη 31/7-Νησάκι Κουκουμίτσας – Βόνιτσα
Τετάρτη 1/8-Δημοτικό Κηποθέατρο «Γιάννης Ρίτσος»-Πρέβεζα
Πέμπτη 2/8-Ανοικτό Θέατρο Δήμου Λευκάδας-Λευκάδα
Κυριακή 5/8-Θέατρο «Ερωφίλη»-Ρέθυμνο
Τετάρτη 8/8-Ανοιχτό Θέατρο Περάματος Μυλοποτάμου-Πέραμα
Πέμπτη 9/8-Θέατρο Ανατολικής Τάφρου-Χανιά
Παρασκευή 10/8-Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης-Ηράκλειο
Κυριακή 12/8-Θέατρο Μηλέα Δυτικής Μάνης-Καρδαμύλι
Δευτέρα 13/8-Θέατρο Κάστρου-Καλαμάτα
Παρασκευή 24/8-Σαντορίνη
Κυριακή 26/8-Συκιές Θεσσαλονίκης
Δευτέρα 27/8-Σέρρες
Τρίτη 28/8-Βόλος
Τετάρτη 29/8-Βριλήσσια
Πέμπτη 30/8-Σαρωνίδα
Παρασκευή 31/8-Πειραιάς
Κυριακή 2/9-Λελέϊκα Υπάτης (Λαμία)
Δευτέρα 3/9-Κορυδαλλός
Τρίτη 4/9-Νέα Μάκρη

  • Νέα Φιλαδέλφεια

Δευτέρα 17/9-Κολωνός

Το θεατρικό αυτό είχε από όλα: γέλιο, δράση, συγκίνηση, δράμα, χορό, τραγούδι, αυτοσχεδιασμό. Είχε τέσσερις ηθοποιούς, που δοκιμάστηκαν σε όλα τα παραπάνω με μεγάλη επιτυχία. Είχε βάθος και μαζί έναν μεγάλο συμβολισμό, αν και κωμωδία. Κυρίως όμως, είχε να δώσει ορισμένα μαθήματα.

6176c11bdfbc564ec8ab329c0188939a_xl

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου