Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Βρεθήκαμε στο Θέατρο “Aκροπόλ” για να παρακολουθήσουμε την παράσταση “Jesus Christ Superstar” του Andrew Lloyd Webber και Tim Rice, σε σκηνοθεσία- απόδοση Θέμιδας Μαρσέλλου.

To θέατρο “Aκροπόλ” στην οδό Ιπποκράτους, δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Ένα από τα πιο κεντρικά και παλιά θέατρα των Αθηνών, κατόπιν ειδικής συμφωνίας με την The Really Useful Group Ltd, έχει την τιμή αυτές τις μέρες να φιλοξενεί κάτω από τη στέγη του το συγκεκριμένο κλασικό, πολυβραβευμένο μιούζικαλ- σταθμό στην ιστορία του θεάματος παγκοσμίως.
Ένα φαντασμαγορικό rock μιούζικαλ, με τριάντα ηθοποιούς, τραγουδιστές- χορευτές επί σκηνής, ήρθε και στην Ελλάδα από τις 9 Φεβρουαρίου για να μας συστήσει και επισήμως την πιο διάσημη ροκ όπερα του κόσμου.

Λίγα λόγια για το έργο:

Το έργο αυτό αναφέρεται στην τελευταία εβδομάδα της ζωής του Χριστού πάνω στη γη και μας θυμίζει μέσα από τη ροκ μουσική και το τραγούδι, την αληθινή αγάπη, την προδοσία και το κόστος της θεϊκής θυσίας. Η υπόθεση βιώνεται μέσα από τα μάτια του Ιούδα, ο οποίος δεν παρουσιάζεται ως προδότης αλλά ως ένας επαναστάτης που νιώθει προδομένος από τον καθοδηγητή του Ιησού, γιατί θεωρεί ότι εκείνος έχει χάσει τον στόχο του και του το ανταποδίδει παραδίδοντάς τον με τη σειρά του στις αρχές, με τις ανάλογες γνωστές συνέπειες.

Η κριτική μας:

Το “Jesus Christ Superstar” είναι η πρώτη ροκ όπερα που ανέβηκε στον κόσμο, πρώτα στο Μπρόντγουεϊ και μετά στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου με τεράστια επιτυχία. Με τη σύγχρονη μουσική γλώσσα της και την προσθήκη εκπληκτικών στίχων και τραγουδιών, έχει παιχτεί σε σαρανταδύο χώρες και έχει μεταφραστεί σε είκοσι διαφορετικές γλώσσες, αποσπώντας τις καλύτερες κριτικές παγκοσμίως. Έχοντας σαρώσει όλα τα βραβεία (Tony, Grammy, Olivier, Bafta, Drama Desk Award, Theatre World Award κ.α.), κέρδισε, με την κινηματογραφική της μεταφορά το 1974, την υποψηφιότητα στα Όσκαρ και στις Χρυσές Σφαίρες.

Όπως αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, η σκηνοθέτιδά μας είχε ένα τεράστιο τόλμημα να επιτελέσει, μιας και είχε ως έργο να αποδώσει επιτυχημένα και με αισθητικό μέτρο τις ισορροπίες ενός ξένου δημιουργήματος, το οποίο έπρεπε να μεταφερθεί στα ελληνικά δεδομένα με πετυχημένο τρόπο.

Σε κάθε όμως προσπάθεια, αυτό που πάντα μιλά και μετρά είναι το τελικό αποτέλεσμα.

Όταν μια υπερπαραγωγή όπως αυτή που ανέφερα πιο πριν, έρχεται ξαφνικά μπροστά στα μάτια σου και σου ταράζει όλες τις αισθήσεις, μένεις με το στόμα ανοιχτό. Η αρχική αντίδραση δεν είναι καν θαυμασμός. Είναι ωμό δέος.

Είναι ένας έντονος ροκ παλμός, μαγευτικό σόλο τραγούδι, ντουέτο, χορωδία, χορός, χρώματα και φώτα, σκηνικά, είναι η ροκ μαγεία επί σκηνής. Και αυτή τη φορά η μαγεία απέκτησε και ταυτότητα ελληνική, δίνοντας την ευκαιρία στο ελληνικό κοινό να ζήσει από κοντά μια νύχτα φτιαγμένη από τη λάμψη μιας άλλης διάστασης. Μεταφερόμαστε σε έναν ροκ κόσμο, με έναν ροκ Χριστό, έναν ατίθασο και θερμόαιμο Ιούδα, μια Μαρία Μαγδαληνή που δε διστάζει να αποκαλύψει τον έρωτά της στο πρόσωπο του Ιησού, μια ιστορία αγάπης και προδοσίας σε ένα παράλληλο, διαφορετικό σύμπαν.

Η βραδιά έχει τη λάμψη του Μπρόντγουεϊ και του Γουέστ Εντ και είναι ελληνική, χάρη στη σκηνοθεσία της Θέμιδας Μαρσέλλου. Η απόδοση και το στήσιμο της σκηνοθεσίας  του όλου εγχειρήματος, θεωρώ ότι είναι κάτι τεράστιο στους ώμους ενός σκηνοθέτη και απαιτείται ιδιαίτερη προσπάθεια και εργασία για να είναι το αποτέλεσμα ανάλογο του αρχικού, ιδιαίτερα αν το αρχικό έχει στεφθεί με τέτοια επιτυχία.

Το θέαμα που είδα στην επίσημη πρεμιέρα, θεωρώ ότι δεν είχε να ζηλέψει τίποτα απολύτως από τις παραστάσεις του εξωτερικού και τούτο, γιατί η Ελλάδα ως καλλιτεχνική κληρονομιά είναι εκείνη που έχει θέσει τα πρότυπα για το τί είναι τέχνη και ειδικά, θέατρο. Η παράσταση αυτή απέδειξε στο έπακρο για άλλη μια φορά, το ταλέντο των αρχικών εμπνευστών και ταυτόχρονα και εκείνο της σκηνοθέτιδάς μας.

Το κοινό, σε κάθε τραγούδι, χειροκροτούσε ενθουσιασμένο και δεν υπήρχε ούτε μια στιγμή που δεν ήταν απόλυτα φορτισμένη με μουσικό και καλλιτεχνικό ηλεκτρισμό.

Μόνο για τη γενναία αυτή απόφαση και για τον κόπο και την εργασία που σίγουρα χρειάστηκε για να είναι το αποτέλεσμα ποιοτικό και ακόμα παραπάνω, αξίζουν πολλά μπράβο στη Θέμιδα Μαρσέλλου.

Οι ερμηνείες, αν και στην ελληνική γλώσσα, ήταν τόσο επαγγελματικές και άρτια δουλεμένες που το αποτέλεσμα ήταν μια καθαρά ροκ μουσική διάλεκτος, μια γλώσσα που μιλά καθαρά στην ψυχή

39239__Jesus.jpegΟ Αιμιλιανός Σταματάκης ως Ιησούς, μια λευκοντυμένη φιγούρα με μακριά μαλλιά και λυρική φωνή που έφτανε σε απίστευτες ροκ κορώνες και άγγιζε την τραγικότητα, στην κυριολεξία, έλαμπε. Κάθε λέξη, κάθε κίνηση και νότα ήταν από μόνη της το αποτέλεσμα μιας σκληρής και πειθαρχημένης εργασίας, μιας και δε βρήκα το παραμικρό ψεγάδι σε οτιδήποτε έκανε ή έλεγε. Αντιλαμβανόμενη πόσο δύσκολο πράγμα είναι ο συνδυασμός υποκριτικής, τραγουδιού και χορευτικής κίνησης, το μόνο που μπορώ να δηλώσω είναι ότι είμαι απόλυτα εντυπωσιασμένη από το αποτέλεσμα. Και ναι όντως, αν ο Ιησούς ήταν ροκ, κάπως έτσι θα ήταν… πράος και δυνατός μαζί, λευκός και λαμπερός, χτυπημένος και τόσο ανθρώπινος στο τέλος…

Στον αντίποδα του Ιησού, έρχεται και στέκεται ενάντιος από κάθε άποψη ο Ιούδας. Με μαύρο δέρμα και μαύρα ρούχα, με γυμνό κεφάλι, γεμάτος πάθος και οργή, ο Ησαϊας Ματιάμπα έγινε στα μάτια μου ο τέλειος Ιούδας. Η ένταση της αγάπης και του θυμού του ταυτόχρονα, ήταν σχεδόν απτή σε κάθε του βλέμμα και κίνηση ενώ το εκπληκτικό τραγούδι του ήταν σαν να τραγουδούσε ένα στόμα από φωτιά. Θεωρώ ότι ο ρόλος του τραγικού ήρωα, όπως του Ιούδα ή του Οθέλου, είναι ακριβώς αυτό που του ταιριάζει βάσει των όσων είδα στην πρεμιέρα. Αυτό που προσθέτει στην τραγικότητα του χαρακτήρα που υποδύεται, είναι και το στοιχείο της αυτοχειρίας. Ένα βαρύ φορτίο, η πιο τραγική απόφαση χωρίς επιστροφή που μπορεί να πάρει κάποιος, δείχνοντας μια γενναιότητα που ξεπερνά τον ίδιο και την ιδέα του θανάτου. Η τιμωρία που θέτει ο ίδιος για τον εαυτό του είναι τελικά αυτό που μετράει.

Η Ήβη Αδάμου ως Μαρία Μαγδαληνή, είναι μια γλυκύτατη, πανέμορφη παρουσία. Η συγκεκριμένη τραγουδίστρια έχει το πιο σημαντικό γνώρισμα, σύμφωνα με την άποψή μου… έχει χαρακτηριστική φωνή. Με το που ξεκινά να τραγουδά, αμέσως κάποιος καταλαβαίνει ότι η φωνή αυτή ανήκει στην Ήβη. Tο ακόμα σπουδαιότερο είναι ότι η φωνή αυτή, αγγελικά πλασμένη, έρχεται σε απόλυτη αρμονία με το παρουσιαστικό της. Η σκηνή που μόνη της τραγουδά και εκμυστηρεύεται τον έρωτά της για το πρόσωπο του Ιησού, είναι πλασμένη από τον Παράδεισο και σε ανατριχιάζει από συγκίνηση. Χαίρομαι που είναι τόσο νέα και με τόσο ταλέντο, γιατί σίγουρα έχει να δείξει πολλά πράγματα ακόμα.

Ο Νίκος  Μουτσινάς ως Ηρώδης, μας έκανε να αγαπήσουμε τον Ηρώδη! Η εκρηκτική παρουσία του και οι ικανότητές του ως showman, ταίριαξαν απόλυτα με το concept και το πνεύμα της παράστασης. Μπόρεσε να αποδώσει τον ρόλο του με μεγάλη άνεση, χιούμορ, δυναμισμό και ταλέντο τόσο στην υποκριτική όσο και στο τραγούδι. Θεωρώ ότι με την παράσταση αυτή, νέοι δρόμοι του ανοίγονται ώστε να ξεδιπλώσει τις ικανότητές του. Αναμένουμε με ενδιαφέρον τη συνέχεια!

Ο Βασίλης Αξιώτης ως Πόντιος Πιλάτος, μας ξεσήκωσε με την βαρύτονη και επιβλητική ερμηνεία του, ξεδιπλώνοντας επί σκηνής, με το ταλέντο του, όλο τον δυναμισμό και την συναισθηματική και ψυχολογική πίεση που δέχεται για να σταυρώσει τον Ιησού. Μια πραγματικά αξιομνημόνευτη ερμηνεία. Το ίδιο ισχύει για τον Γιώργο Ζαχαρόπουλο ως Καϊάφα και τον Στέλιο Κέλλερη ως Άννα, ένα δίδυμο που κέρδισε τις εντυπώσεις καθώς και για τον Κωνσταντίνο Φραντζή ως Σίμωνα Ζηλωτή και τον Μάριο Πετκίδη ως Πέτρο που ξεχώρισαν με τις ερμηνείες τους. Ένα μπράβο σε όλους όσους ανέφερα λίγο πιο πάνω  και ιδιαίτερα στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, των οποίων η συνολική συνδρομή ήταν ένα απαραίτητο στοιχείο ώστε να αποκτήσει η παράσταση την άριστη ποιότητα και συνάφεια που της έπρεπε.

Η μουσική διεύθυνση και διδασκαλία ορχήστρας του Ηλία Καλούδη και η φωνητική διδασκαλία του Δημήτρη Μπουζάνη, σε άριστο επίπεδο μπόρεσαν και με το παραπάνω να αποδώσουν το κλίμα του έργου και να το μεταφέρουν με έναν εκπληκτικό τρόπο στο ελληνικό κοινό. Οι ερμηνείες, αν και στην ελληνική γλώσσα, ήταν τόσο επαγγελματικές και άρτια δουλεμένες που το αποτέλεσμα ήταν μια καθαρά ροκ μουσική διάλεκτος, μια γλώσσα που μιλά καθαρά στην ψυχή. Αυτός άλλωστε είναι και ο στόχος της μουσικής και του τραγουδιού. Συγχαρητήρια και στους δύο για το τελικό αποτέλεσμα. Στο σύνολο αυτό έρχεται να προστεθεί και η χορογραφία της Άννας Αθανασιάδη, η οποία έδωσε φτερά στις νότες και ανύψωσε με την κίνηση της  τους ηθοποιούς σε ανώτατα επίπεδα, αποτελώντας με την δυναμική και τη δύναμη του χορού ένα ισοδύναμα σημαντικό κομμάτι της παράστασης. Κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό το αποτέλεσμα και δικαίωση πιστεύω για τη χορογράφο μας και επιβράβευσή της, το θερμό χειροκρότημα όλων μας.

Τα σκηνικά της Μαίρης Τσαγκάρη, μόνο ως υπερπαραγωγή μπορεί να τα χαρακτηρίσει κάποιος. Σε συνεργασία με τους εκπληκτικούς φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα, οι οποίοι είναι από τους καλύτερους που έχω δει ποτέ ως τώρα, οι μηχανικές κατασκευές και τα σκηνικά δαπέδου, προκάλεσαν δέος και μπόρεσαν με τον όγκο,τα χρώματα και τη χρήση τους, να μας ανεβάσουν στο επίπεδο του μιούζικαλ αυτού και να αγγίξουμε τα αστέρια μαζί με τον Ιησού. Σε αυτό συνετέλεσε επίσης, στο μέγιστο βαθμό ο σχεδιασμός βίντεο του Κάρολου Πορφύρη και τα κοστούμια της Παναγιώτας Κοκκορού σε απλό, μοντέρνο, μινιμαλιστικό στυλ που ταίριαξαν απόλυτα με τη φιλοσοφία του έργου.

Αυτή η ροκ όπερα είναι μια παράσταση που πρέπει να δει κάποιος τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του. Γνωρίζω ότι από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως αιρετική, επειδή αλλοιώνονται κάποια θρησκευτικά χαρακτηριστικά, μα πρέπει να καταλάβουμε ότι με τον τρόπο που επεμβαίνει η θρησκεία στην τέχνη, έτσι και η τέχνη έχει την ελευθερία να επεμβαίνει στη θρησκεία. Με κάθε σεβασμό προς αυτή και με το δικαίωμα του εκάστοτε θεατρικού συγγραφέα και δημιουργού να εκφράζει ελεύθερα τη σκέψη του. Mε αυτή την ελευθερία που του δίδεται, δημιουργεί σύγχρονες ροκ όπερες που αγαπιούνται από όλους και που αυτή τη χρονική στιγμή έχουμε την ευκαιρία να αγαπήσουμε κι εμείς, στο θέατρο “Ακροπόλ“.

Η παράσταση αυτή απέδειξε στο έπακρο για άλλη μια φορά, το ταλέντο των αρχικών εμπνευστών και ταυτόχρονα και εκείνο της σκηνοθέτιδάς μας.

1517937766568_jesus_christ-h793Ταυτότητα παράστασης:

Σκηνοθεσία- απόδοση: Θέμις Μαρσέλλου
Μουσική διεύθυνση- Διδασκαλία ορχήστρας: Ηλίας Καλούδης
Φωνητική διδασκαλία: Δημήτρης Μπουζάνης
Χορογραφία: Άννα Αθανασιάδη
Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκκορού
Σχεδιασμός video: Κάρολος Πορφύρης

Πρωταγωνιστούν:

Ιησούς: Αιμιλιανός Σταματάκης
Iούδας: Ησαίας Ματιάμπα
Mαρία Μαγδαληνή: Ήβη Αδάμου και η Αντιγόνη Ψυχράμη για συγκεκριμένες παραστάσεις
και ο Νίκος Μουτσινάς στο ρόλο του Ηρώδη
Πιλάτος: Βασίλης Αξιώτης, Kαιάφας: Γιώργος Ζαχαρόπουλος, Άννας: Στέλιος Κέλλερης, Σίμων Ζηλωτής: Κωνσταντίνος Φραντζής , Πέτρος: Πετκίδης Μάριος, στους άλλους ρόλους οι Γιαννίμπας Γιώργος, Κίτσος Απόστολος, Ζαράγκαλης Γιάννης, Βλάχος Αντώνης, Μπέκας Σταύρος, Μωσαϊδης Χάρης, Μωσαϊδης Αιμίλιος, Ιωάννου Πέτρος, Κριτούλης Ραφαήλ, Κρανιώτης Βαγγέλης, Φαρίντ Φαίδων, Κοσμάτου Μαρία, Μπαλάφα Νία, Κτίστη Κατερίνα, Χυτήρη Ιωάννα, Σιδηροπούλου Αγγέλα, Στρατηγοπούλου Έλενα, Καρακατσάνη Αλεξάνδρα

Jesus3.jpegΟρχήστρα:

Πιάνο- synth- Διεύθυνση ορχήστρας: Ηλίας Καλούδης
Τρομπέτα: Θεοδόσης Σμυρνιός
Ξύλινα πνευστά: Κώστας Στάικος
Πιάνο- Synth: Γιώργος Κονής
Πιάνο- Synth: Νικόλας Γουάστωρ
Ηλ. Κιθάρα: Χρήστος Γκάτσος
Aκουστική κιθάρα: Γιώργος Κατσαμάκης
Μπάσο: Τάσος Ρούσσης- Κατερίνα Κώτη
Κρουστά: Γιάννα Παναγοπούλου- Ισίδωρος Θύμης
Τύμπανα: Θάνος Καλοδούκας
Προγραμματισμός πλήκτρων: Ηλίας Καλούδης- Νικόλας  Γουάστωρ- Γιώργος Κονής

Οργάνωση  Παραγωγής: Ντόρα Βαλσαμάκη
Επικοινωνία- Δημόσιες Σχέσεις: Μαρκέλλα Καζαμία
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Μαρία Βασιλάτου- Βαρβάρα Νεμπή

Χώρος: Θέατρο Ακροπόλ
Ιπποκράτους 9-11
(Σταθμός Μετρό Πανεπιστήμιο)

Πρεμιέρα: Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη: 18:30, Πέμπτη: 20.00, Παρασκευή: 21:00, Σάββατο: 18.00 και 21:00, Κυριακή: 17:30

Διάρκεια: 140’

Εισιτήρια: Τιμές ανά ζώνη: 15 ευρώ, 20 ευρώ, 25 ευρώ, 30 ευρώ, 40 ευρώ

Κρατήσεις: 2103648303 (ώρες ταμείου: 10.00-22.00, εκτός Δευτέρας 10:00-14:00)

Παραγωγή:screenshot_4

Ιπποκράτους 9-11 Αθήνα- 210 36 48 303

1412_stamatakis_matiampa_09022018_1

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου