Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Βρεθήκαμε στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Red Speedo» του διάσημου Αμερικάνου συγγραφέα Lucas Hhath, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Βασίλη Μυριανθόπουλου.

Το Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι ένας πόλος πολιτιστικής έλξης, ο οποίος εδώ και κοντά δέκα χρόνια φιλοξενεί κάθε είδους καλλιτεχνική εκδήλωση σε μοντέρνους, άρτια διακοσμημένους χώρους. Όταν έλαβα την πρόσκληση να παρευρεθώ στο συγκεκριμένο έργο είδα αρχικά το trailer, το οποίο είναι γυρισμένο σε πισίνα. Καθώς κατέβηκα στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο, κατάλαβα αμέσως για ποιό λόγο είχε αυτή την ονομασία. Ήχοι κλειστού κολυμβητηρίου, φωνές παιδιών, στο βάθος μια πισίνα κολυμβητηρίου, της οποίας η σκιά του νερού έπαιζε γαλανά κυματιστή στον τοίχο και ένας αθλητής με κόκκινο μαγιό, καθισμένος στον πάγκο. Το έργο είχε αρχίσει για εμάς πριν από εμάς… δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Βρήκαμε τις καρέκλες μας και καθίσαμε… περιμέναμε έπειτα… οι ομιλίες μας σίγησαν.

Σίγησαν κι οι ήχοι του κολυμβητηρίου και μπήκαν στη σκηνή ο προπονητής και ο Πήτερ. Η συνέχεια στην υπόθεση του έργου…

Λίγα λόγια για το έργο:

Ένας Αμερικανός κολυμβητής, ο Ρέι, έχει στόχο και τελικά καταφέρνει να προκριθεί στην Ολυμπιακή ομάδα κολύμβησης των ΗΠΑ. Όλο αυτό με τις δυνάμεις του μεν και με τη συμβολή του ντόπινγκ δε, το οποίο μπαίνει δυναμικά στη ζωή του και παίρνει τη σκυτάλη, γκρεμίζοντας κάθε ηθική αρχή αθλητικής διαφάνειας και γνησιότητας. Σύμμαχοι και εχθροί (ανάλογα με τις περιστάσεις, τα εκάστοτε συμφέροντα και με γνώμονα πάντα τα χρήματα και το κέρδος), ο αδερφός του Πήτερ, ο προπονητής του και η πρώην αγαπημένη του, η Λυδία. Η ηθική του πυξίδα αποπροσανατολίζεται, καθώς οι καταστάσεις εναλλάσσονται γρήγορα σαν αγώνας ταχύτητας στο νερό και οι εξελίξεις, απλά απρόβλεπτες.

Η σκηνοθεσία του Βασίλη Μυριανθόπουλου πραγματικά απογείωσε το έργο. Του έκανε, θα έλεγα, σκηνοθετικό ντόπινγκ: πιο ζωντανό, πιο έντονο, πιο χιουμοριστικό, πιο εκφραστικό, με ηθοποιούς να παίζουν με τον πιο φυσικό τρόπο, μέσα σ’ ένα χώρο που θύμιζε σε όλα, κολυμβητήριο. Από διάλογο σε μονόλογο και από ανατροπή σε ανατροπή, ο σκηνοθέτης μας κατόρθωσε να ακροβατήσει ανάμεσα σε πρόσωπα και καταστάσεις με ξεχωριστό και εντυπωσιακό τρόπο.

LARMOU_VOUL_REDSPEEDO_1_MCF_smallΗ κριτική μας:

Με αυτό το έργο, νιώθει κάποιος σαν να μπαίνει στο παρασκήνιο του αθλητικού ιδεώδους. Όταν σβήνουν τα φώτα και το κοινό, οι θαυμαστές φεύγουν, τί μένει τελικά; Η μοναξιά της αλήθειας και ταυτόχρονα, η αλήθεια της μοναξιάς. Ο πρωταθλητής, πριν και μετά τον αγώνα, μένει μόνος. Μόνος του αγωνίζεται, με αντίπαλο τον χρόνο, την ταχύτητα και κυρίως, τον εαυτό του. Πίσω από την illustration πραγματικότητα της συμμετοχής, της νίκης, του ρεκόρ, κρύβονται ατέλειωτες ώρες προπόνησης, θυσίες, κόπος και φυσικά απόλυτη υπακοή σε όσα λέει ο προπονητής. Ένας άνθρωπος που γίνεται μέντορας, δάσκαλος, ψυχολόγος, εμψυχωτής, σκληρός αρχηγός και πατέρας μαζί. Μια σχέση ζωής, που βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και στην αμφίπλευρη εκπλήρωση κάποιων προσδοκιών. Ο βασικός στόχος είναι η δόξα και το μετάλλιο, το καλό πλασάρισμα και κυρίως η υπογραφή συμφωνίας με μεγάλες αθλητικές εταιρείες για την εκπλήρωση κάθε ονείρου. Για τα λεφτά γίνονται όλα, έτσι δεν είναι;

Από το δάφνινο στεφάνι της νίκης, ο σύγχρονος κόσμος έφτασε σε υπογραφές εκατομμυρίων, εκπροσωπήσεις από δικηγόρους και συμβολαιογράφους και πίσω στο background, σε πινακίδα νέον να αναβοσβήνει μια λέξη. Η λέξη- θαύμα: ντόπινγκ. Όλοι το γνωρίζουν και κανείς δε λέει τίποτα. Άγραφος κανόνας, γιατί θεωρείται κάτι απαγορευμένο από τους νόμους. Κανόνας ναι, νόμος όχι. Υποκρισία στο φουλ. Σαν τα ρεκόρ που επιτυγχάνονται. «Με σκληρή δουλειά» και με «λίγη βοήθεια από τους φίλους μου», όπως λέει και το τραγούδι. Όπου «φίλοι» είναι οι μαγικές, χημικές ουσίες που θα εξασφαλίσουν τη θέση στο πάνθεον και ένα παχυλό συμβόλαιο.

Σε κάθε όμως κατάσταση, υπάρχει πάντα ένας ηθικός κώδικας και ακόμα κι αν ο δεοντολογικός κώδικας έχει τηρηθεί, αυτός που μένει και που τελικά μετρά είναι ο ηθικός. Να κλείνεις την πόρτα του σπιτιού σου κάθε βράδυ και να κοιμάσαι ήσυχος, με καθαρή συνείδηση ότι δεν έβλαψες κανέναν, δεν κορόϊδεψες κανέναν και κυρίως, τον εαυτό σου και όλα όσα τον αποτελούν: την υγεία σου, τον ψυχισμό σου, τα όνειρά σου, τις ηθικές σου αρχές, τον συναισθηματικό σου κόσμο, την εν- συναίσθηση και την πίστη σου σε άλλους ανθρώπους και καταστάσεις. Να νιώθεις ότι θυσιάζεις πράγματα για εσένα μόνο και όχι για τη φήμη και το χρήμα. Τελικά μόνο αυτό έχει σημασία και σε κάνει σωστό αθλητή. Το ήθος.

Θέλοντας να κατανοήσω περαιτέρω το πνεύμα του συγγραφέα, διάβασα στα αγγλικά το σενάριο και το έφερα σε αντιδιαστολή με τη σκηνοθεσία και θεατρική απόδοση του Βασίλη Μυριανθόπουλου. Με αυτό τον τρόπο κατάλαβα το πόσο άρτια στημένη σκηνοθεσία είδα ως παράσταση. Η συγκεκριμένη σκηνοθεσία, με τη βοήθεια του Νικήστρατου Νταλαγιώργου, πραγματικά απογείωσε το έργο. Του έκανε, θα έλεγα, σκηνοθετικό ντόπινγκ: πιο ζωντανό, πιο έντονο, πιο χιουμοριστικό, πιο εκφραστικό, με ηθοποιούς να παίζουν με τον πιο φυσικό τρόπο, μέσα σ’ ένα χώρο που θύμιζε σε όλα, κολυμβητήριο. Δεν υπήρχε ούτε ένα δευτερόλεπτο μη προσοχής και υπήρχε μόνο ένα πράγμα: η αγωνία για τη συνέχεια του έργου. Από διάλογο σε μονόλογο και από ανατροπή σε ανατροπή, ο σκηνοθέτης μας κατόρθωσε να ακροβατήσει ανάμεσα σε πρόσωπα και καταστάσεις με ξεχωριστό και εντυπωσιακό τρόπο. Ως ηθοποιός επίσης, ο Βασίλης Μυριανθόπουλος απέδειξε και με το παραπάνω την άνεση που φέρνει επί σκηνής το ταλέντο και η εμπειρία στο χώρο του θεάτρου. Ο χαρακτήρας του έργου, ως προπονητής, μοιάζει αρχικά να εξισορροπεί δυο αντίθετες δυνάμεις (τα «θέλω» του δικηγόρου με τα «πρέπει» του ηθικού κώδικα του σωστού, υποτίθεται, προπονητή), στο τέλος όμως η δίψα για φήμη και για να είναι κι αυτός μέρος της red speedo εποχής, νικά. Τα αποτελέσματα της προδοσίας, επί σκηνής…

Ο Δημήτρης Λιακόπουλος είναι ο Πήτερ, ο δικηγόρος, αδερφός και ανεπίσημος μάνατζερ του πρωταθλητή μας. Είναι ο πρώτος (εκτός του αθλητή που ήδη κάθεται σε έναν πάγκο) που στην κυριολεξία εισβάλει στο χώρο, συνοδεία του προπονητή και κλέβει την παράσταση με τον μονόλογό του. Αεικίνητος, αεράτος, με υπερβολικά γρήγορη ομιλία, μασάει λέξεις, επαναλαμβάνει λέξεις, κινείται σα σίφουνας, προκειμένου να πείσει τον προπονητή για όλα όσα εκείνος θεωρεί πρέποντα.

Σε όλη τη διάρκεια του έργου ήταν απλά καταιγιστικός. Ηθοποιός με τρομακτικό εκτόπισμα, από τις πιο έντονες παρουσίες που έχω δει ως τώρα. Ένα μεγάλο ταλέντο, το οποίο σύμφωνα με τη γνώμη μου, μπορεί να διακριθεί τόσο σε δραματικούς ρόλους, όσο και σε κωμικούς ή ακόμα και σε stand up κωμωδία.

Στο έργο μας, ο χαρακτήρας του Πήτερ μεταπηδά από το συμφέρον στην αδερφική τάση προστασίας και αγάπης, από την κάλυψη και άμιλλα στην προδοσία, όλα γι΄αυτόν στρέφονται γύρω από έναν μόνο σκοπό: να υπογραφεί το συμβόλαιο και να καρπωθεί χρήματα. Τα μέσα μεταβάλλονται, μεταποιούνται, αναιρούν αξίες και ταυτόχρονα αυτοαναιρούνται. Άλλος ένας άνθρωπος που κάνει τα πάντα για να ζήσει το γνωστό σε όλους Αμερικάνικο όνειρο. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, άσχετα αν στο τέλος του έργου η περηφάνειά του, πιάνει πάτωμα. Στην κυριολεξία.

Ο Ανδρέας Βούλγαρης είναι ο Ρέϊ. Ο πρωταθλητής, το κόκκινο μαγιό, το τατουάζ με τον τεράστιο δράκο, ο απλοϊκός άνθρωπος που τα παράτησε όλα στο παρελθόν και έγινε σχεδόν ερημίτης σε ένα βαν στην έρημο. Είναι το θύμα των περιστάσεων, γιατί με την έμμεση πίεση της πρώην κοπέλας του, πηδά από το έννομο στο άνομο, προκειμένου να φτάσει τους στόχους του. Σαν ήρωας που ζει την πιο τραγική ειρωνεία της ζωής του, είναι ο πρώτος που σπάει και ζητά ανθρώπινη επαφή, κάνοντας πρόταση γάμου στην πρώην του, προδίδοντας έτσι τον αδερφό του. Θύμα και θύτης του ντόπινγκ, ακόμα και όταν η νίκη του είναι καθαρή, δεν είναι καθαρή η συνείδησή του. Ο τελευταίος διάλογος με τον αδερφό του, ανήκει στα όρια της σωματικής και λεκτικής βίας. Πραγματικά ξεχωριστή σκηνή.

Ο ηθοποιός μας, με εκπληκτικό τρόπο έφερε στην επιφάνεια όλο τον αγνό και απλό χαρακτήρα ενός ανθρώπου που δεν είναι λόγιος, δεν είναι καν ιδιαίτερα έξυπνος. Είναι απλά αυτό… ένας αθλητής. Η ψυχή ενός παιδιού στο σώμα ενός ενήλικα μοιάζει να υπακούει και να συναινεί με τη σιωπή του, αλλά πίσω από όλο αυτό κρύβεται η ανάγκη να γίνει κάποιος. Όχι όμως για τα χρήματα ως χρήματα. Για να χτίσει τη ζωή του κοντά στον άνθρωπο που αγαπά.

Μια εξίσου εξαιρετική ερμηνεία γεμάτη ευαισθησία και ζωντάνια, ένας ρόλος που κρύβει μέσα του εσωτερικές συγκρούσεις που επιφανειακά δεν φαίνονται στο πρόσωπο του Ρέϊ, μα μπορεί κάποιος να τις καταλάβει από τις ακούσιες κινήσεις του ώμου και τον τρόπο που μιλά το βλέμμα. Το βλέμμα δε λέει ποτέ ψέμματα και ο ηθοποιός μας, απέδειξε πόσο καλός ήταν στον ρόλο του ως κολυμβητής.

Ένα βασικό σημείο το οποίο θα ήθελα να θίξω, είναι η εντύπωση που αφήνει η σχέση ανάμεσα στα δυο αδέρφια. Βλέποντας αυτό το έργο, καταλαβαίνει εύκολα κανείς πόσο πολυσύνθετη είναι η αδερφική αγάπη. Μια αγάπη που δεν περιέχει μόνο αγάπη τελικά. Υπάρχει ζήλια, υπάρχει κρυφός ανταγωνισμός, αρνητική σύγκριση, εκμετάλλευση, επιβολή σε πνευματικό και ηθικό επίπεδο, μια σχέση σχεδόν τοξική που βασίζεται σε μυστικά και ψέμματα. Όλα όμως  έρχονται στην επιφάνεια κάποτε…

Η πέτρα του σκανδάλου ανάμεσα στα δυο αδέρφια, η αιτία και η αφορμή για όλα όσα γίνονται και δε γίνονται στο έργο αυτό, είναι η Λυδία, η πρώην κοπέλα του Ρέϊ. Η ηθική αυτουργός για να μπλέξει με το ντόπινγκ ο Ρέϊ, η εχθρός του Πήτερ μια και εξαιτίας του έχασε την άδεια εργασία της, η αιτία για την τελική ρήξη. Ένας απαιτητικός ρόλος ερμηνευμένος από την Βαρβάρα Λάρμου. Μια ιδιαίτερα ταλαντούχα, όμορφη και έμπειρη ηθοποιός, η οποία έδεσε με τέλειο τρόπο με την πλοκή του έργου. Το ιδανικό ταίρι για τον Ρέϊ, μια εκ διαμέτρου αντίθετη προσωπικότητα, μια και είναι εντελώς μέσα στα πράγματα, μια προσωπικότητα που έχει σαφώς πιο πολλά κοινά με τον Πήτερ. Ίσως γι΄αυτό τον λόγο βρέθηκαν και ενάντιοι. Με απλό αλλά ταυτόχρονα αριστοτεχνικό τρόπο, επιβάλλεται ως παρουσία και ως ρόλος στα μάτια του κοινού και αποδεικνύει με αυτόν τον τρόπο για άλλη μια φορά, την αξία της ως καλλιτέχνης.

Τα σκηνικά του Ηλία Γαβριήλ και οι φωτισμοί του Αργύρη Θέου, ανέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο το κλίμα της παράστασης. Ατμόσφαιρα και διακόσμηση κολυμβητηρίου, ήχοι και περιβάλλον σε αρμονία με τον χώρο, νιώθαμε κι εμείς ως πρωταγωνιστές, με λίγα μόνο μέτρα να μας χωρίζουν από τους ηθοποιούς. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό το κλείσιμο και το άνοιγμα κάθε νέας σκηνής.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο τατουάζ με τον δράκο του Peter Angelfox, ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της πλοκής, μια και είναι ιδιαίτερα προσεγμένο και προκαλεί εντυπωσιασμό. Πρόκειται για ένα έργο τέχνης αποτυπωμένο πάνω σε ένα σώμα.

Το «Red Speedo» παίζει μέχρι αυτήν εδώ την Κυριακή. Αν αναζητάτε κάτι εντελώς ξεχωριστό από μια φοβερή τετράδα ηθοποιών, ελάτε να μάθετε τα μυστικά των αποδυτηρίων, το τί κρύβεται πίσω από όλη τη λάμψη μιας στιγμής σ’ έναν διαφορετικό κόσμο, που τα πάντα ανατρέπονται, αντιστρέφονται και αναιρούνται υπό το φως ενός σκοπού: της νίκης με οποιοδήποτε κόστος. Ο δικός σας σκοπός: να γίνετε θεατές μιας εξαιρετικής παράστασης. Το αξίζει και με το παραπάνω.

Πίσω από την illustration πραγματικότητα της συμμετοχής, της νίκης, του ρεκόρ, κρύβονται ατέλειωτες ώρες προπόνησης, θυσίες, κόπος και φυσικά απόλυτη υπακοή σε όσα λέει ο προπονητής. Ο βασικός στόχος είναι η δόξα και το μετάλλιο, το καλό πλασάρισμα και κυρίως η υπογραφή συμφωνίας με μεγάλες αθλητικές εταιρείες για την εκπλήρωση κάθε ονείρου. Για τα λεφτά γίνονται όλα, έτσι δεν είναι;

red-speedo-2Ταυτότητα παράστασης:

Κείμενο: Lucas Hnath
Μετάφραση- σκηνοθεσία: Βασίλης Μυριανθόπουλος
Σκηνικό: Ηλίας Γαβριήλ
Φωτισμοί: Αργύρης Θέος
Tattoo artist: Peter Angelfox
Φωτογραφίες: Γιάννης Πρίφτης
Video- trailer: Γιάννης Gizmo Μπερερής
Βοηθός σκηνοθέτη: Νικήστρατος Νταλαγιώργος
Βοηθός παραγωγής: Αλίκη Αλωνεύτη

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Δημήτρης Λιακόπουλος, Ανδρέας Βούλγαρης, Βασίλης Μυριανθόπουλος, Βαρβάρα Λάρμου

Επικοινωνία της παράστασης: Θεοφάνης Κουλούρης theofanisfkoulouris@gmail.com

«Red Speedo»
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πειραιώς 206 (ύψος Χαμοστέρνας), Ταύρος.
Τηλ. 210 3418550 & 210 3418579.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Πέμπτη- Παρασκευή- Σάββατο- Κυριακή στις 21:30.
Από 19 Απριλίου έως 20 Μαΐου.

Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 12€
Μειωμένη τιμή: 8€
Ειδική τιμή: 5€.

Προπώληση εισιτηρίων:
Στα ταμεία του Ιδρύματος.
Τηλ. 210 3418579 και στο www.mcf.gr
Στην TicketServices, Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσματζόγλου).
Στα καταστήματα Forthnet και στο Seretistravel, Πανεπιστημίου 61.

Αν αναζητάτε κάτι εντελώς ξεχωριστό από μια φοβερή τετράδα ηθοποιών, ελάτε να μάθετε τα μυστικά των αποδυτηρίων, το τί κρύβεται πίσω από όλη τη λάμψη μιας στιγμής σ’ έναν διαφορετικό κόσμο, που τα πάντα ανατρέπονται, αντιστρέφονται και αναιρούνται.

LIAKO_VOUL_REDSPEEDO_1_MCF_small

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου