Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Είδαμε την παράσταση “Hotel Marina”, σε σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη, στο “Μικρό Γκλόρια”

Οι kallitexnes.gr βρέθηκαν στo θέατρο “Γκλόρια Μικρό” για να παρακολουθήσουν την παράσταση  “Hotel Marina”, σε σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη.

Δεύτερη χρονιά παραστάσεων ενός θεατρικού το οποίο μέσα από τη συγγραφική σύλληψη μιας ομάδας που αποτελείται από τον  Ιερώνυμο Πολλάτο, τον Γεράσιμο Μιχελή και τη Σέβη Ματσακίδου, κατόρθωσε να κερδίσει την αγάπη του κοινού. Σε σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη, ενός νέου δημιουργού που τιμήθηκε τον προηγούμενο χρόνο από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής με το Βραβείο Καρόλου Κουν, το έργο που είδαμε, μας ταξίδεψε μέσα από φανταστικές ιστορίες, σε γεγονότα και αισθήματα της ίδιας μας της καθημερινότητας. Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί το γεγονός ότι το κείμενο του θεατρικού προέκυψε από πραγματικές συνεντεύξεις, απλών, καθημερινών ανθρώπων που άνοιξαν τη σκέψη και την καρδιά τους στους συντελεστές της παράστασης. Από μόνο του, το στοιχείο αυτό, κάνει το  καλλιτεχνικό αποτέλεσμα κάτι το εντελώς αληθινό και απτό. Είναι ένα αποτέλεσμα που τελικά, πείθει.

 Υπόθεση

Έπειτα από δεκαπέντε χρόνια γάμου, ο Χρήστος και η Τάνια, ένα ζευγάρι καλλιτεχνών, αποφασίζει προκειμένου ν’ αναβιώσει την ερωτική φλόγα, να περάσει ένα διήμερο Αποκριάς στο παλιό ξενοδοχείο ημιδιαμονής που πήγαιναν τον πρώτο καιρό του έρωτά τους, το Hotel Marina (το οποίο τώρα είναι ανακαινισμένο). Εκεί συναντιούνται και αναμετρώνται τόσο με το παρόν και όσες αλλαγές έχει αυτό επιφέρει, όσο και με το παρελθόν που μοιάζει να έχει κατακαθίσει στις ζωές όλων των ενοίκων του ξενοδοχείου. Κάτω από τη σκόνη, κρύβονται μυστικά, μνήμες και αναμνήσεις, και ταυτόχρονα παρόν και παρελθόν μοιάζουν να κινούνται στον στρόβιλο της αποδοχής και της αγάπης. Ποια όμως τα όρια αυτών των δύο τελευταίων; (αν υπάρχουν τελικά;)

HOTEL-MARINA-PR-8

Κριτική

Κατά πόσο η αποδοχή κρύβει μέσα της την ουσία της αγάπης και κατά πόσο η αγάπη ισοδυναμεί με την αποδοχή; Αυτό είναι το ηθικό ερώτημα το οποίο εξέλαβα ως μέρος του κοινού σε όλη τη διάρκεια της υπέροχης αυτής παράστασης.

Θεωρώ ότι τα δύο αυτά στοιχεία είναι τόσο αλληλένδετα, που αν κάποιος κάνει λόγο για μια αγάπη που δεν αποδέχεται τον συνάνθρωπο έτσι όπως είναι, ή για μια αποδοχή που βασίζεται μόνο σε άλλες βλέψεις πέραν του πιο αγνού και αδέκαστου συναισθήματος (της αγάπης φυσικά), τότε μπορούμε στα σίγουρα να πούμε ότι δε μιλάμε για πραγματική αγάπη και αποδοχή.

Αν μπορούσαμε να συνοψίσουμε τον ορισμό της αγάπης σε ένα απόσπασμα, τότε αυτό, ανεξάρτητα θρησκευτικού πιστεύω, ανήκει αναμφίβολα στον Απόστολο Παύλο και στην Α΄Επιστολή του προς Κορινθίους: “Η αγάπη δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει”. Ουσιαστικά, η ουσία του τι όντως σημαίνει αγάπη βρίσκεται στις δύο τελευταίες αυτές προτάσεις.

Ερωτικό πάθος δε σημαίνει αγάπη. Αδιαφορία ή ανενεργή ανοχή, δεν σημαίνει αποδοχή. Η αγάπη φορά πολλές φορές φθαρμένα ρούχα με ξεραμένο αίμα από τις πληγές του παρελθόντος. Γεννάει πόνο και δυστυχία όταν χάνεται. Γεννάει όμως κι εγκαρτέρηση, συμπόνια, αλληλεγγύη, και κυρίως…γεννάει ανθρωπιά. Άσχετα από φύλο, ηλικία, επάγγελμα, οικονομική κατάσταση, σεξουαλική κατεύθυνση. Κι αν η λέξη “σ’ αγαπώ” είναι η πιο εύκολη, είναι ταυτόχρονα και η πιο δύσκολη να ειπωθεί. Για τον λόγο ότι περιλαμβάνει αυταπάρνηση, παράδοση, εμπιστοσύνη, δέσιμο ζωής. Αυτός είναι τελικά κι ο ορισμός της αποδοχής. Ποιοι όμως είναι πραγματικά έτοιμοι για κάτι τέτοιο;

Σε ένα φαινομενικά φανταστικό σενάριο, το κείμενο της παράστασης, η σκηνοθεσία του Χρήστου Σουγάρη και η δραματουργική επεξεργασία του ίδιου και της Σέβης Ματσακίδου, μιλούν κατευθείαν στον εσωτερικό μας κόσμο μέσα από ιστορίες καθημερινές, που συμβαίνουν ταυτόχρονα σε κάθε γωνιά αυτού του κόσμου και είναι απόλυτα αληθινές. Ο τρόπος που μας προσφέρει ο σκηνοθέτης μας μια ματιά στο τι συμβαίνει στο λόμπι, στο σαλόνι και στα δωμάτια του Hotel Marina, απλά μοναδικός: κινηματογραφικοί ρυθμοί κι εναλλαγές, χρήση προτζέκτορα, χορός και τραγούδι, δραματικός μονόλογος και κωμωδία, γέλιο και δάκρυ μαζί, ένα παιχνίδι ζωής μέσα σε ένα ξενοδοχείο στο οποίο συναντώνται ανθρώπινες ιστορίες και ο χρόνος μοιάζει να συρρικνώνεται και να περιστρέφεται σε αυτό που όλοι μας έχουμε νιώσει και θέλουμε να βιώσουμε: την αγάπη. Πολυδιάστατο και χρωματισμένο με τις λάμψεις νέον της πινακίδας που αναβοσβήνει, το Hotel Marina, υπό την καθοδήγηση του Χρήστου Σουγάρη, με ρεαλισμό και ταυτόχρονα με φαντασία, μας καθοδηγεί στα σκιερά μονοπάτια της ψυχής και ταυτόχρονα μας διδάσκει τι αξίζει πραγματικά και τι καθορίζει σε βάθος την ταυτότητά μας ως άνθρωποι. Βαθύ, αληθινό, σύγχρονο και ταυτόχρονα διαχρονικό ως αποτέλεσμα, το σκηνοθετικό αποτέλεσμα του Χρήστου Σουγάρη, εντυπωσιάζει για άλλη μια φορά με την απλότητα και κυρίως με την αμεσότητα που βγάζει επί σκηνής. Χωρίς έντονες σκηνικές συναισθηματικές εξάρσεις, κατορθώνει να συγκινήσει βαθύτατα τον θεατή, γεγονός που αποδεικνύει την εσωτερικότητα και το βάθος της συγκεκριμένης σκηνοθετικής σύλληψης. Τιμή μας που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια ακόμα παράσταση υπό τη διεύθυνσή του, του ευχόμαστε μόνο επιτυχίες και πάντα να είναι δημιουργικός στο καλλιτεχνικό του μέλλον. Τα μπράβο και τα συγχαρητήριά μας, κάτι παραπάνω από δεδομένα!

HOTEL-MARINA-PR-5

Πολυδιάστατο και χρωματισμένο με τις λάμψεις νέον της πινακίδας που αναβοσβήνει, το Hotel Marina, υπό την καθοδήγηση του Χρήστου Σουγάρη, με ρεαλισμό και ταυτόχρονα με φαντασία, μας καθοδηγεί στα σκιερά μονοπάτια της ψυχής και ταυτόχρονα μας διδάσκει τι αξίζει πραγματικά και τι καθορίζει σε βάθος την ταυτότητά μας ως άνθρωποι.

Ο Γεράσιμος Μιχελής, τόσο ως μέρος της συγγραφικής ομάδας όσο και ως ερμηνευτής, αποδεικνύει το ταλέντο, την ευαισθησία και το βάθος της σκέψης και της ερμηνείας του η οποία μπορεί να φτάσει στο πιο βαθύ κομμάτι του ρόλου. Ως Χρήστος, επαγγελματίας ζωγράφος και μέντορας της γυναίκας του Τάνιας, μοιάζει να έχει εναποθέσει όλη του τη ζωή και την καρδιά του σε εκείνη. Το ξενοδοχείο ημιδιαμονής και το δωμάτιο νούμερο 11, αποτελεί για εκείνον ένα ορόσημο το οποίο σηματοδοτεί την απαρχή της έγγαμης ζωής του και έπειτα από 15 χρόνια, επιστρέφει πάλι στο ίδιο σημείο. Εκεί όμως έρχεται αντιμέτωπος με αλήθειες που είχε κρυμμένες μέσα του. Παρελθόν και παρόν μπλέκονται, και η αλήθεια έρχεται τελικά στο φως. Θα μπορέσει η αγάπη να αντέξει την αλήθεια; Ή μάλλον…θα μπορέσει η αλήθεια να αποδείξει πόσο δυνατή τελικά μπορεί να είναι η αγάπη;

Μοναδική ερμηνεία και σκηνική παρουσία, λιτά δυναμικός, απέριττος και ουσιαστικός, ο Γεράσιμος Μιχελής είναι ένας σοβαρός, ορθά, από άποψη υποκριτικής, δομημένος καλλιτέχνης, ο οποίος εύκολα κερδίζει τον θαυμασμό και την αγάπη του κοινού του. Εξαιρετική ως ιδέα του η σύλληψη του κειμένου, το ίδιο και η απόδοσή του ως ρόλος επί σκηνής. Του ευχόμαστε ολόψυχα ό,τι καλύτερο, πάντα να είναι γεμάτος έμπνευση και δημιουργικότητα. Του αξίζουν επίσης, μπράβο και συγχαρητήρια!

Η Μαίρη Σαουσοπούλου, υποδύεται την Ουρανία, την πρώην ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου, το οποίο το έχασε σε μια πυρκαγιά και αφού ανακαινίστηκε, μένει και εργάζεται μόνιμα σε αυτό. Η απώλεια, μοιάζει να αποτελεί μέρος της ζωής της μια και έχει χάσει και το παιδί της. Με χιούμορ, σαρκασμό αλλά και με απέραντη αγάπη στην καρδιά της, η Ουρανία συνεχίζει τη ζωή της, προσπαθώντας να τα βγάλει πέρα. Μια ρεαλιστική, ζωντανή ερμηνεία, γεμάτη χιούμορ, η οποία όταν τελικά πίπτει σε έναν εξαιρετικό, βαθύ και συγκινητικό μονόλογο, φανερώνει το μεγάλο ταλέντο και την ερμηνευτική δύναμη της ηθοποιού μας. Η καλλιτέχνιδά μας, κατόρθωσε να γίνει μέσα στη σκέψη μας, η γυναίκα της διπλανής πόρτας, η μητέρα, ο άνθρωπος που ξέρουμε ότι θα κάτσει να μας ακροαστεί σε έναν κόσμο που απλά ακούει. Συγκινητική, ουσιαστική, μεστή και βαθιά ανθρώπινη, η Ουρανία, αποδεικνύει τελικά πόσο απλό και ταυτόχρονα πόσο σύνθετο είναι να είναι κάποιος ειλικρινά και ουσιαστικά, άνθρωπος με άλφα κεφαλαίο. Πολλά μπράβο για την εξαιρετική της ερμηνεία, της ευχόμαστε πάντα ανάλογες στιγμές και θεατρικές επιλογές οι οποίες θ’ αναδεικνύουν το ταλέντο της, όπως ακριβώς η παράσταση που είδαμε.

HOTEL-MARINA-3-1024x683

Ο Διονύσης Μπουλάς, υποδύεται τη Βανέσσα, μια τρανς η οποία από τον γάμο της ως άντρας έχει μια κόρη 8 ετών. Η πρώην σύζυγός του, αρνείται το δικαίωμα να την βλέπει και έτσι η Βανέσσα αναγκάζεται να καταφύγει στα δικαστήρια προκειμένου να μπορεί να βλέπει το παιδί της. Σε όλη αυτή την πάλη, σύντροφος και στήριγμα της, η κυρία Ουρανία, σπίτι της το Hotel Marina, όπου μπορεί και εναποθέτει την ψυχή της. Εκεί συναντάει και άλλους συνανθρώπους οι οποίοι δείχνουν τελικά να την αποδέχονται ως έχει. Πέρα από φύλο και σεξουαλική προτίμηση.

Ένας εξαιρετικά δύσκολος και πολύπλοκος ρόλος, μια ηχηρή, ειλικρινής ερμηνεία, ένας ρόλος που συγχώνευσε τα δύο στοιχεία της φύσης σε ένα και του έδωσε μια απόλυτα ανθρώπινη διάσταση. Απαιτείται μεγάλο θάρρος, μαεστρία και περίσσιο ταλέντο από έναν ερμηνευτή να ζωντανέψει το αντίθετο φύλο επί σκηνής και πιστεύω ότι ο Διονύσης Μπουλάς, έδωσε μια ανεπανάληπτη παράσταση. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ σε αυτόν τον ρόλο. Μαζί με τα συγχαρητήριά μου, του εύχομαι πάντοτε να συνεχίσει να εμπνέει και να φωτίζει ρόλους και πρόσωπα, όπως ακριβώς φώτισε τον άνθρωπο-Βανέσσα στην παράσταση αυτἠ. Καλή του συνέχεια!

Η Μυρτώ Γκόνη, είναι η Τάνια, η σύζυγος του ζωγράφου. Αν και ουσιαστικά στη σκιά του άντρα της από δική της επιλογή, όταν έρχεται για να ανανεώσει τη σχέση τους έπειτα από 15 χρόνια στο ίδιο ξενοδοχείο που φιλοξενούσε τον ξέφρενο δεσμό τους, βρίσκεται αντιμέτωπη με αλήθειες που κρύβονται πίσω από μυστικά που έχουν τη δύναμη να διαλύσουν τα πάντα. Μαθαίνοντας την αλήθεια, ταυτόχρονα αντιλαμβάνεται και το μέγεθος της αγάπης της προς τον άντρα της. Είναι αρκετά μεγάλο ώστε να αντέξει μια τρικυμία;  Με όλη τη γυναικεία ομορφιά και σαγήνη, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και απλότητα, η Τάνια, μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, δοκιμάζεται και δοκιμάζει σχέσεις ζωής, έχοντας ως πυξίδα όσα είναι φυλαγμένα στην καρδιά της.

Μια ακόμα πανέμορφη υποκριτικά ερμηνεία, η οποία ταίριαξε απόλυτα με την όλη φιλοσοφία της παράστασης. Η ερμηνεύτριά μας, ένα ιδιαίτερα σημαντικό συνδετικός στοιχείο της πλοκής, εμπλούτισε παραπάνω με την παρουσία της το ήδη δεμένο και ενδιαφέρον σενάριο. Της αξίζουν θερμές ευχαριστίες και μπράβο για όλα όσα μπόρεσε μέσω του ρόλου της να περάσει στο κοινό. Της ευχόμαστε ολόψυχα μια επιτυχημένη και πάντοτε λαμπρή πορεία στον καλλιτεχνικό χώρο!

HOTEL-MARINA-PR-4

H Διονυσία Σακελλαρίου ως φερέλπιδα, φιλόδοξη και ανέγγιχτη από την αγάπη καριερίστρια που δεν γνωρίζει και δε θέλει να γνωρίζει τι είναι αγάπη, και ο Σωτήρης Χατζηαγόρου ως νεαρός μπάρμαν που δε θέλει να πει το “σ’ αγαπώ” γιατί ούτε εκείνος επιθυμεί να γνωρίζει, είναι δύο παράλληλα σύμπαντα, φαινομενικά εκ διαμέτρου αντίθετα, που κάποια στιγμή όμως τέμνονται και οι λέξεις αρχίζουν να αποκτούν σημασία και ουσία στους μεταξύ τους διαλόγους. Και ο ορισμός τελικά της αγάπης, γίνεται προορισμός, έστω και μέσα από την τυχόν κόντρα και αρχική άρνηση.

Δύο νέοι καλλιτέχνες, συνδετικοί κρίκοι του θεατρικού, που μπόρεσαν να δέσουν αρμονικά με την πλοκή και τους λοιπούς χαρακτήρες, δημιουργώντας δύο πρόσωπα τα οποία παίζουν έναν σημαντικό ρόλο στο δίδαγμα περί αποδοχής και αγάπης. Μπράβο και στους δύο, ευχόμαστε μόνο τα καλύτερα για το μέλλον το οποίο αναμφίβολα τους ανήκει!

Το θεατρικό που είδαμε, κινούμενο στην κινηματογραφική, σχεδόν χορευτική τροχιά των χαρακτήρων, των οποίων την κίνηση είχε αναλάβει η Γεωργία Αβασκαντήρα, ήταν επίσης μια θεαματική εναλλαγή φωτισμών που άλλαζε τις σκηνές, έργο του Τάσου Παλαιορούτα. Εντυπωσιακά και έντονα αποτελέσματα, τα οποία έδεσαν απόλυτα με τα λιτά και κομψά σκηνικά του Γιάννη Θεοδωράκη (εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η ταμπέλα νέον του Hotel Marina δίπλα στις θέσεις των θεατών) και τη μουσική κάλυψη του Βασίλη Τζαβάρα που έντυσε με νότες τις καθημερινές ιστορίες απλών ανθρώπων. Ευχαριστούμε όλους τους παραπάνω καλλιτέχνες για το άρτιο αυτό αποτέλεσμα και τους ευχόμαστε καλή συνέχεια και πάντα να έχουν έμπνευση σε αυτό που κάνουν!

Η αγάπη και η αποδοχή είναι σαν τα πιο πολύτιμα αρώματα. Μπορούν να χωρέσουν σε μικρά μπουκάλια. Μπορούν να ανθίσουν μέσα από μικρές, καθημερινές ιστορίες και στιγμές, να στιγματίσουν μια ολόκληρη ζωή, να δημιουργήσουν έναν ολόκληρο κήπο και να τον διατηρήσουν εσαεί. Ναι, η αγάπη είναι σαν το άγριο λουλούδι που ανθίζει μέσα από τις χαραματιές μιας ανεμοδαρμένης ζωής. Τη βρίσκει κανείς, στην ψυχή μιας δυστυχισμένης τρανς, στα μάτια μιας μητέρας που έχασε το παιδί της, στις καρδιές δύο νέων  που ασυνείδητα αναζητούν το νόημα της, στα ενωμένα χέρια ενός ζευγαριού που έχει μάθει να προχωράει μαζί, ακόμα και στη μέση ενός χειμώνα. Αν η αγάπη έχει όνομα, τότε αυτό δεν είναι άλλο από το Hotel Marina. Ένα πρώην ξενοδοχείο ημιδιαμονής, που είναι ανοιχτό για όλους, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 9:00, στο “Μικρό Γκλόρια”. Καλώς ήρθατε λοιπόν!

HOTEL-MARINA-PR-6

Συντελεστές παράστασης

Κείμενο: Συγγραφική ομάδα: Ιερώνυμος Πολλάτος, Γεράσιμος Μιχελής, Σέβη Ματσακίδου

Δραματουργική Επεξεργασία: Σέβη Ματσακίδου, Χρήστος Σουγάρης και ο θίασος

Σκηνοθεσία: Χρήστος Σουγάρης

Σκηνικά: Γιάννης Θεοδωράκης

Κίνηση: Γεωργία Αβασκαντήρα

Μουσική: Βασίλης Τζαβάρας

Σχεδιασμός Φωτισμού: Τάσος Παλαιορούτας

Βοηθός Σκηνοθέτη: Σοφία Καστρησίου

Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου

 Μακιγιάζ: Κατερίνα Μιχαλούτσου

Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Παραγωγή: Τα Ταξιδιάρικα Πουλιά

Παίζουν: Γεράσιμος Μιχελής, Μαίρη Σαουσοπούλου, Διονύσης Μπουλάς, Μυρτώ Γκόνη, Διονυσία Σακελλαρίου, Σωτήρης  Χατζηαγόρου

Παραστάσεις

Από 20 Σεπτεμβρίου έως  3 Νοεμβρίου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων

Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21:00

Τιμές εισιτηρίων

Γενική Είσοδος: 14€

Μειωμένο: 8€

Ατέλειες: 5€

Διάρκεια παράστασης: 90’ χωρίς διάλειμμα

Προπώληση εισιτηρίων

Viva.gr και στο ταμείο του Θεάτρου

Δημόσιες σχέσεις & Επικοινωνία Παράστασης

Χρύσα Ματσαγκάνη

Τ: 6982344130

E: chrysamtg@gmail.com

ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΜΕΙΩΜΕΝΩΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΛΟΓΩΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

Γκλόρια – Γκλόρια Μικρό

Ιπποκράτους 7 – Αθήνα

Τηλέφωνο ταμείου θεάτρου: 210 3642334

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου