Η κορυφαία Δέσποινα Μπεμπεδέλη, έρχεται ως ”Ρόουζ” και στη Θεσσαλονίκη

Γράφει η Μπάτσου Αγγελική

Αν και γνώριζα ότι η “Ρόουζ” είχε ξεκινήσει από τις 9 Νοεμβρίου του 2019, η τύχη τα έφερε ώστε να παρευρεθώ στην τελευταία της παρουσίαση στη σκηνή του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου στην Αθήνα. Μια ερμηνεία με κεντρικό πρόσωπο τη Ρόουζ, την οποία υποδύεται η  Δέσποινα Μπεμπεδέλη, αποτελεί από μόνη της μια ευκαιρία την οποία επιβάλλεται κάποιος να ζήσει. Καμία υπερβολή στα λόγια αυτά. Τα τεκταινόμενα επί σκηνής, το απέδειξαν και με το παραπάνω…

Ένα έργο του βραβευμένου με Πούλιτζερ θεατρικού συγγραφέα, Μάρτιν Σέρμαν, το οποίο γράφτηκε το 1999 και μεταφέρθηκε στο Broadway με ερμηνεύτρια την Ολυμπία Δουκάκη, χαρίζοντάς του το βραβείο  Laurence Olivier, κάθε άλλο παρά απαρατήρητο θα μπορούσε να περάσει. Σε σκηνοθεσία Νίκου Καραγεώργου και μετάφραση Μιμής Ντενίση, ο μονόλογος αυτός αφηγείται την ιστορία μιας ογδοντάχρονης  Εβραίας γυναίκας η οποία ανατρέχει επί σκηνής ένα τεράστιο ταξίδι ζωής, ξεδιπλώνοντας το παρελθόν της και όλα όσα την έκαναν τη γυναίκα που είναι σήμερα.

roouz-i-sugklonistiki-ermineia-tis-despoinas-mpempedeli.w_l

Με χιούμορ και ευαισθησία,  με πόνο, συγκίνηση και οργή κάποιες στιγμές, η Ρόουζ ανοίγει τα φύλλα της καρδιάς της, αυτοκαθορίζεται και καθορίζει επί σκηνής όλα όσα συμπληρώνουν την εικόνα ενός γνήσιου ανθρώπου. Για την Ρόουζ, ο πραγματικός “Άνθρωπος”, είναι εκείνος ο οποίος έχει μνήμη και σεβασμό στις θυσίες όλων όσων πολέμησαν για τα δικαιώματά του στο παρελθόν.

Ξεκινώντας από τα πρώτα χρόνια ζωής στην Ουκρανία, η Ρόουζ διηγείται την επέλαση των ναζιστών στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το απάνθρωπο Ολοκαύτωμα, τη διαμονή στην Πολωνία και τον πρώτο έρωτα, το παιδί που χάθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, τη φυγή στην Αμερική με έναν νέο άντρα, τη γέννηση ενός γιου, τη νέα ζωή, τις τρομακτικές αλλαγές που έλαβαν χώρα, και τις χαρές και απογοητεύσεις της που γεμίζουν πολλά βιβλία ζωής. 

Με χιούμορ και ευαισθησία,  με πόνο, συγκίνηση και οργή κάποιες στιγμές, η Ρόουζ ανοίγει τα φύλλα της καρδιάς της, αυτοκαθορίζεται και καθορίζει επί σκηνής όλα όσα συμπληρώνουν την εικόνα ενός γνήσιου ανθρώπου. Για την Ρόουζ, ο πραγματικός “Άνθρωπος”, είναι εκείνος ο οποίος έχει μνήμη και σεβασμό στις θυσίες όλων όσων πολέμησαν για τα δικαιώματά του στο παρελθόν. Η πρωταγωνίστρια, καθισμένη σε ένα παγκάκι, κάνει το δικό της σιβά (εβραϊκή επταήμερη περίοδος πένθους) και μνημονεύει όσους και όσα έσβησε ο χρόνος. Όλα όσα συνέβησαν δίπλα και μέσα της σε μια ολόκληρη ζωή, η οποία έχει την τάση να επαναλαμβάνει πάντοτε τα ίδια λάθη. Η Ρόουζ, ένας γνήσιος άνθρωπος, μοιάζει με παράπονο να αναρωτιέται στο τέλος του μονολόγου της πώς ένας λαός που έζησε ένα ολόκληρο Ολοκαύτωμα, που έζησε τόσο θάνατο, καταλήγει στα νεότερα χρόνια να σκορπά θάνατο στους Παλαιστίνιους. Να σκοτώνει και να θερίζει ζωές από γυναίκες και αθώα παιδιά. Τελικά, η χειρότερη φρικαλεότητα δεν είναι ο πόλεμος και η απώλεια, αλλά η λήθη. Με αυτό ακριβώς προσπαθεί άνισα να παλέψει η Ρόουζ…

‘Η αλλιώς, η Δέσποινα Μπεμπεδέλη…Οι ταυτότητες από κάποιο σημείο της παράστασης και μετά, αφομοιώνονται. Γίνονται ένα και το αυτό. Έχουμε μπροστά μας την αίσθηση ότι μια Εβραία ηλικιωμένη κυρία, μας αφηγείται τη ζωή της. Συμπάσχουμε, γελάμε, συγκινούμαστε μαζί της. Παρασυρόμαστε τόσο ώστε όταν τελειώσει να μιλάει και τελειώνει ο μονόλογος, στιγμιαία παγώνουμε γιατί δεν ξέρουμε ποια ακριβώς γυναίκα πρέπει να χειροκροτήσουμε. 

Είναι όμως η Δέσποινα Μπεμπεδέλη. Από το πρώτο λεπτό ως το τελευταίο. Και αυτή ακριβώς είναι η μαγεία της. Το αποτέλεσμα από την τεράστια πείρα της και το σπάνιο ταλέντο της το οποίο την έχει καθιερώσει χρόνια τώρα ως μια κορυφαία ερμηνεύτρια. Το video art του Χρήστου Καρτέρη και η ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία του Νίκου Καραγεώργου είναι τα δύο στοιχεία που δίνουν υπόσταση στην ερμηνεία αυτή. Είναι ο σκελετός μιας παράστασης η οποία όντως λιτή, είναι ταυτόχρονα απόλυτα εναρμονισμένη με το ύφος και την ιστορία τόσο του έργου όσο και της πρωταγωνίστριας. Η μουσική του Νίκου Σπηλιώτη μοιάζει ν’ ακολουθεί με τις νότες της κάθε νοητό ταξίδι στο παρελθόν, και κουμπώνει απόλυτα με το κλίμα της σκηνοθεσίας και το εκτόπισμα της σπουδαίας αυτής καλλιτέχνιδας.

Οι παραστάσεις της “Ρόουζ”, έλαβαν τέλος για την πρωτεύουσα, όμως από τον μήνα Μάρτιο, η Θεσσαλονίκη ανοίγει τις πόρτες για νέες παραστάσεις στη Β.Ελλάδα. Με τη σιγουριά ότι η Δέσποινα Μπεμπεδέλη θα συγκινήσει και θα αγαπηθεί και από το κοινό της εκεί, της ευχόμαστε ολόψυχα πάντοτε να έχει τη δύναμη και την λεοντίσια καρδιά να περπατά με περηφάνεια το δύσκολο μονοπάτι της ηθοποιού. Ο δρόμος της, πάντοτε οδηγεί στις καρδιές όλων μας, ούτως ή άλλως…

Συντελεστές παράστασης

Μετάφραση: Μιμή Ντενίση

Σκηνοθεσία, φωτισμοί: Νίκος Καραγέωργος

Σκηνικό: Δημήτρης Δήμας

Μουσική: Νίκος Σπηλιώτης

Video art: Χρήστος Καρτέρης

Βοηθοί σκηνοθέτη: Γιώργος Ευθυμίου / Γιώργος Λαμπριανός

Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης

Στο ρόλο της Ρόουζ η Δέσποινα Μπεμπεδέλη

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου