Συζητώντας με την ηθοποιό. Μαρία Στέλλα Γκότση

Οι kallitexnes.gr καλωσορίζουν την Μαρία Στέλλα Γκότση, ηθοποιό, η οποία αυτή την περίοδο παίζει στη μουσική παράσταση “Γράμματα- 1,5 μέτρο μακριά, extra”! Πες μας Μαρία, πώς και πότε ακριβώς προέκυψε η συνεργασία με την υπέροχη θεατρική ομάδα του Γιώργου Καλογερόπουλου; Πώς αισθάνεσαι που έπειτα από το καλοκαιρινό sold out η παράσταση συνεχίζεται και το φθινόπωρο;

Μ.Σ.Γ: Η ομάδα “Οδός” δημιουργήθηκε πριν λίγο καιρό, μέσα από την ανάγκη όλων μας για συνεργασία και ομαδική δουλειά. Αισθάνομαι πραγματικά πολύ μεγάλη χαρά και ικανοποίηση που αυτή η παράσταση που άγγιξε τόσο βαθιά εμάς που συμμετέχουμε, αγαπήθηκε από τον κόσμο που την είδε και μας έφερε πάλι σε έναν δεύτερο κύκλο παραστάσεων.*

Ποιοι πιστεύεις ότι είναι οι λόγοι επιτυχίας της συγκεκριμένης παράστασης; Ποιο είναι το συστατικό το οποίο σας έδεσε όλους ως ομάδα και δώσατε αυτό το μοναδικό αποτέλεσμα επί σκηνής;

Μ.Σ.Γ: Η παράσταση δημιουργήθηκε από μαρτυρίες ανθρώπων, από ιστορίες της καθημερινότητας τους, γι αυτό πιστεύω ότι αγγίζει τόσο βαθιά και άμεσα τον θεατή. Μιλάει για την αγάπη με έναν πολύ τρυφερό και άμεσο τρόπο και είναι αναπόφευκτο κάποιος να ταυτιστεί με αυτά τα γράμματα. Σε συνδυασμό με την ευαίσθητη ματιά του Γιώργου Καλογερόπουλου, δημιουργήθηκε ένα αποτέλεσμα καλλιτεχνικά άρτιο και συνάμα οικείο για τον θεατή. Η ανάγκη για δημιουργία μέσω της συνύπαρξης και των κοινών μας αντιλήψεων, μας ένωσε σκηνικά και δημιούργησε αυτή την παράσταση.

Πες μας αν θες λίγα πράγματα για όλους τους υπόλοιπους φίλους και συνεργάτης της παράστασης. Τι πιστεύεις ότι είναι εκείνο που κάνει ξεχωριστό τον καθένα από αυτούς;

Μ.Σ.Γ: Τι να πει κανείς γι αυτά τα υπέροχα πλάσματα; Πραγματικά ο καθένας τους μοναδικός και ξεχωριστός, κι εγώ πολύ τυχερή που συνεργάζομαι μαζί τους. Είναι άνθρωποι εργατικοί και ευαίσθητοι με τεράστια διάθεση για δουλειά και προσφορά πάνω και κάτω από την σκηνή. Η αστείρευτη δημιουργικότητα του Γιώργου Καλογερόπουλου, ο δυναμισμός και η ευθύτητα της Εύης Τσακλάνου, η ευέλικτη σταθερότητα του Γιώργου Τριανταφύλλου, οι ικανότητες συντονισμού και ισορροπίας της Ελένης Θεοδοσοπούλου, η αφοπλιστική αμεσότητα της Φανής Κουλούρη, το έντονο ταμπεραμέντο της Νατάσας Λαμπροπούλου και η ήρεμη δύναμη Βάσως Μανδύλη, συνθέτουν τον καμβά της όμορφης και δεμένη ομάδας μας!

Μόλις πρόσφατα προέκυψε και η συνεργασία σας με την υπέροχη Άννα Βίσση στο νέο τραγούδι με τίτλο “Τρομαγμένο μου”, σε μουσική Γιώργου Καλογερόπουλου και στίχους Λίνας Δημοπούλου, το οποίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου. Πώς νιώθεις για όλο αυτό; 

Μ.Σ.Γ: Τα συναισθήματα πολλά και έντονα! Πρώτα από όλα νιώθω περήφανη για αυτά τα δύο παιδιά που έχω την τύχη να συνεργάζομαι, τον Γιώργο Καλογερόπουλο και την Εύη Τσακλάνου που δημιούργησαν αυτό το υπέροχο τραγούδι και video clip. Η συγκίνηση μου απερίγραπτη, πραγματικά θαυμάζω την δύναμη της ψυχής τους και το μεγαλείο της δημιουργικότητας τους. Ένα τραγούδι που σίγουρα δεν θα ξεχαστεί για όσα είναι, για όσα λέει και όσα αντιπροσωπεύει.

Τελικά, τα γράμματα αυτά τι αντιπροσωπεύουν και κατά πόσο είναι κοντά στην ανθρώπινη καρδιά; Μήπως η σημασία τους καταργεί ακόμα και αυτό το ενάμιση μέτρο απόσταση;

Μ.Σ.Γ: Όπως είπα και πριν τα «Γράμματα» είναι γραμμένα από μαρτυρίες ανθρώπων, από βιώματα της καθημερινότητας τους. Είναι όχι απλώς κοντά, αλλά βγαλμένα μέσα από την καρδιά τους. Είναι καταστάσεις, αισθήματα, σκέψεις που λίγο πολύ όλοι μας έχουμε κοινά. Προσωπικά, πιστεύω ακράδαντα ότι όταν οι άνθρωποι θέλουν να βρεθούν κοντά, θέλουν το “μαζί”, δεν έχει σημασία η απόσταση.

Πώς και πότε ακριβώς ξεκίνησε η ενασχόληση σου με την υποκριτική; Ποιο ήταν το καθοριστικό έναυσμα το οποίο σε έπεισε να στραφείς ολοκληρωτικά στον καλλιτεχνικό χώρο;

Μ.Σ.Γ: Με την υποκριτική ασχολούμαι από παιδί! Θυμάμαι ακόμα πόσο λάτρευα να βλέπω θέατρο όταν μας πήγαιναν με το σχολείο. Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου ένα διαφημιστικό φυλλάδιο για ένα θεατρικό εργαστήρι πολύ κοντά στο σπίτι μου, κι έτρεξα με λαχτάρα στην μαμά μου να της πω: «Αυτό θέλω να κάνω». Οι γονείς μου, πάντα υποστηρικτικοί, με έγραψαν στο εργαστήρι κι από εκεί ξεκίνησαν όλα. Ανέβηκα στη σκηνή πρώτη φορά στα 8 μου χρόνια και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Ήξερα ότι εδώ ανήκω και αυτό είναι που θέλω να κάνω στη ζωή μου. Χρωστάω πολλά στην δασκάλα μου, την κυρία Μαρία Ραχήλ Αθανασοπούλου, για όλα όσα μου έμαθε τόσο για το θέατρο όσο και για τη ζωή.

Μέσα από την πορεία στον καλλιτεχνικό χώρο, τι πιστεύεις ότι αξίζει πραγματικά και τι μένει τελικά ως παρακαταθήκη στον γνήσιο καλλιτέχνη; Ισχύει τελικά αυτή η περίφημη γνησιότητα που αναζητούν με πάθος όλοι;

Μ.Σ.Γ: Ίσως σου ακουστεί αστείο αλλά πραγματικά όλα αξίζουν σ’ αυτό το συναρπαστικό ταξίδι. Για μένα – αν μπορώ να απαντήσω ως καλλιτέχνης- το κάθε τι είναι ένα μεγάλο μάθημα: μια καλή συνεργασία ή μια κακή συνεργασία, μια επιτυχημένη παράσταση και μια λιγότερο επιτυχημένη, ένας μεγάλος ρόλος κι ένας μικρός, όλα έχουν κάτι να σε διδάξουν, να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο και καλύτερο ηθοποιό και εκεί νομίζω έγκειται και η γνησιότητα ενός καλλιτέχνη. Στην ικανότητα του να παραμένει ανοιχτός σε ό,τι κι αν προκύψει στην πορεία του και να προσαρμόζεται πάντα σαν μαθητής.

119061623_1011756955925925_5004934718100372342_n

“Τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, αρκεί να πάρεις την απόφαση να τα κυνηγήσεις. Τίποτα δεν θα γίνει αν δεν προσπαθήσεις, τα όνειρα δεν γίνονται αληθινά από μόνα τους. Τα δικά μου όνειρα είναι αυτά στα οποία ήδη κολυμπώ και εύχομαι να συνεχίσω!”

Τελικά τι καθορίζει τον καλλιτέχνη; Το έμφυτο ταλέντο ή η σκληρή εργασία; Ποιο από τα 2 θεωρείς ότι είναι το πιο “ειλικρινές” ως αξία;

Μ.Σ.Γ: Δεν πιστεύω καθόλου στο ταλέντο, όσο απόλυτο κι αν ακούγεται. Προέρχομαι από μια σχολή που από την πρώτη μέρα μας δίδαξε πως ο μόνος τρόπος για να πετύχει κανείς αυτό που θέλει είναι να δουλέψει με επιμονή και αφοσίωση. Το ταλέντο για μένα είναι ένας όρος κάπως παλιακός και που αν μη τι άλλο, μόνο εμπόδιο μπορεί να γίνει για έναν καλλιτέχνη. Μπορεί εύκολα κάποιος να εφησυχαστεί και να παραμείνει στάσιμος. Οπότε ναι, όπως και σε κάθε άλλο επάγγελμα, έτσι και στην τέχνη πρέπει να εργάζεται κανείς καθημερινά και να εξελίσσεται για να παραμείνει αυθεντικός.

Η κατάσταση που αντιμετωπίσαμε και συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε με τον κορονοϊό, είναι άνευ προηγουμένου. Ουσιαστικά, βαδίζουμε σε σκοτεινά, απάτητα νερά. Πώς πιστεύεις ότι ο άνθρωπος και δη ο καλλιτέχνης αντιμετωπίζει και πρέπει να αντιμετωπίζει όλο αυτό; 

Μ.Σ.Γ: Νομίζω είναι γνωστό πως στη χώρα που ζούμε, οι καλλιτέχνες ήταν και είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Όπως σε κάθε άλλη δύσκολη στιγμή, έτσι και τώρα, οι καλλιτέχνες παραγκωνίζονται, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Παρόλα αυτά όμως πιστεύω πολύ στους ανθρώπους της τέχνης, είναι μαχητές, είναι άνθρωποι που έχουν μάθει να μην το βάζουν κάτω και να μην κάνουν πίσω στις δυσκολίες. Αυτό πιστεύω πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε και τώρα. Με σεβασμό και συνέπεια στην ιδιαίτερη κατάσταση που βρισκόμασταν λόγω της υγειονομικής κρίσης, να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε με πάθος.

Τελικά τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα; Κι αν ναι, ποια όνειρα όντως παίρνουν σάρκα και οστά; Ποια είναι τα δικά σου όνειρα, Μαρία;

Μ.Σ.Γ: Τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, αρκεί να πάρεις την απόφαση να τα κυνηγήσεις. Τίποτα δεν θα γίνει αν δεν προσπαθήσεις, τα όνειρα δεν γίνονται αληθινά από μόνα τους. Τα δικά μου όνειρα είναι αυτά στα οποία ήδη κολυμπώ και εύχομαι να συνεχίσω! Βρίσκομαι σε μια υπέροχη ομάδα που δουλεύουμε όλοι μαζί με αγάπη και συνέπεια!

Ποια είναι τα επαγγελματικά σου πλάνα ενόψει του φθινοπώρου και της νέας χρονιάς που έρχεται; 

Μ.Σ.Γ: Η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση δεν είναι πολύ εύκολη. Όπως ξέρετε, η κατάσταση στον καλλιτεχνικό χώρο είναι εντελώς ρευστή και θα ήταν σφάλμα να προτρέξω σε κάποια δήλωση. Το μόνο που θα μπορούσα να πω είναι πως υπάρχουν κάποιες σκέψεις, να αναβιώσουμε την πρώτη παράσταση που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Γιώργος Καλογερόπουλος.

Ποιο γράμμα θα μπορούσε να σε συγκινήσει πιο πολύ και γιατί; Αν έγραφες τώρα ένα, για ποιον ή για ποια θα το έγραφες;

Μ.Σ.Γ: Πραγματικά όλα τα γράμματα είναι εξαιρετικά συγκινητικά για μένα, δεν θα μπορούσα να διαλέξω ένα γιατί θα αδικούσα όλα τα άλλα. Αν έγραφα ένα γράμμα σήμερα, θα ήταν στον παιδικό μου εαυτό. Νιώθω ότι έχω πολλά να του πω.

Και για το τέλος, μια ευχή για το μέλλον!  

Μ.Σ.Γ: Η ευχή που θα δώσω είναι να βρεθούμε όλοι μαζί, να ανταμώσουμε, να πάψει να είναι επανάσταση το άγγιγμα και η αγκαλιά… Εύχομαι το συντομότερο δυνατόν να μπορέσουμε να συνυπάρξουμε χωρίς ενοχές, χωρίς 1,5 μέτρο μακριά.

* Μετά την ανακοίνωση των νέων μέτρων από την κυβέρνηση και δεδομένων των συνθηκών, οι προγραμματισμένες μας παραστάσεις για 28 -29 /9, δυστυχώς δεν θα πραγματοποιηθούν.

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου