Oι kallitexnes.gr, αντιμετωπίζοντας τις καταστάσεις με τη δύναμη του λόγου και ιδιαίτερα του χιουμοριστικού, αποφάσισαν να θέσουν 13 καίριες ερωτήσεις σε γνωστούς και αγαπημένους καλλιτέχνες.
Η ηθοποιός και μουσικός Μαρία Ελευθεριάδη, μας εξιστορεί με τον πιο ξεκαρδιστικό τρόπο δικές της ιστορίες και με απόλυτη σοβαρότητα, ειλικρίνεια και σοφία μας καταθέτει την απόψή της για όλα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό γύρω μας και μέσα μας. Διαβάστε τις απαντήσεις της, οι οποίες θα σας χαρίσουν άφθονο γέλιο αφενός και μια γνωριμία με έναν ξεχωριστό άνθρωπο αφετέρου!
Πόσες ημέρες τελείτε υπό καθεστώς “ελεύθερης πολιορκίας” και τι νιώθετε για όλο αυτό;
Μ.Ε: Υ-γειά και χαρά σε όλους! Σας ευχαριστώ πολύ Αγγελική για την επικοινωνιακή ευκαιρία και για τις παιχνιδιάρικες ερωτήσεις σας. Μας χρειάζονται αυτόν τον καιρό και – γιατί όχι – πάντα. Εμένα αυτή η πανδημία δε με βρήκε στο θέατρο, επάνω στη σκηνή. Έχω να ανέβω από τον Νοέμβριο. Επαγγελματικά βρισκόμουν στον χώρο τέχνης «Μύθος» που δημιούργησα πρόσφατα στην Νέα Σμύρνη, τον οποίο περισσότερο λειτουργώ ως κέντρο δημιουργικής απασχόλησης παιδιών. Την ημέρα λοιπόν που ανακοίνωσαν ότι θα κλείσουν τα σχολεία, πριν ανακοινωθεί ότι θα κλείσουν και τα ΚΔΑΠ, τον κλείσαμε για την ασφάλεια και την υγεία όλων μας. Άλλη εργασία δεν είχα, επομένως έχω κλειστεί μέσα από τις 11 Μαρτίου και βγαίνω μόνο για άσκηση κοντά στο σπίτι μου, όταν έχει καλό καιρό, σούπερ μάρκετ και φαρμακείο. Είμαι αρκετά μοναχικός άνθρωπος και δεν με έχει ενοχλήσει η καραντίνα. Περνώ όμορφα με τα χόμπυ μου. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι μένω σε ένα πολύ μικρό σπίτι στον ίδιο όροφο με το σπίτι των γονιών μου και πηγαίνω μέσα και τους βλέπω. Δεν μπόρεσα να πάρω την απόφαση να απομονωθώ απ’ τη στιγμή που δεν έχω κανένα σύμπτωμα. Γι’ αυτό το λόγο κλείστηκα από νωρίς μέσα. Για να μην κολλήσω την αρρώστια και τους την μεταφέρω. Αν δεν έβλεπα κανέναν απολύτως άνθρωπο, θα ήταν πολύ πιο δύσκολο για εμένα. Θα χρησιμοποιούσα πολύ περισσότερο το skype.
Πώς περνάτε ένα 24ωρο στο σπίτι εν καιρώ κορονοϊού;
Μ.Ε: Ξυπνάω αργά. Τρώω πρωινό, βλέπω «Ντόλτσε βίτα» και πεθαίνω στα γέλια, όταν έχει καλό καιρό βγαίνω έξω για γρήγορο περπάτημα, στις 14.00 βλέπω “Κωνσταντίνου και Ελένης» και ξαναπεθαίνω στα γέλια, έπειτα κάνω παρέα με τους γονείς μου και από νωρίς το απόγευμα μέχρι να κοιμηθώ το βράδυ διαβάζω κάποιες φορές Αγγλικά (γιατί δεν ξέρω καλά, αλλά μ’ αρέσει, δεν το κάνω αγγαρεία), στις 18.00 ακούω τον Τσιόδρα, παίζω πιάνο, μελετάω φλάουτο, μιλώ μέσω τηλεφώνου ή μηνυμάτων με τους πολύ λίγους φίλους που έχω και έπειτα ηχογραφώ παραμύθια δικά μου ή παραδοσιακά ή του Αισώπου και τα ανεβάζω σε μία σελίδα κι έπειτα στο facebook να τα ακούσουν οι φίλοι μου και τα αγαπημένα μας παιδιά που έρχονται στον χώρο τέχνης μας. Επίσης διαβάζω κάποιες μέρες ψυχολογία για βρέφη και νήπια και λίγο μυθιστόρημα πριν κοιμηθώ.
Τελικά, πόσα ακριβώς πλακάκια έχει η κουζίνα σας;
Μ.Ε: Χα,χα!!! Αχ, δεν ξέρω…
Όλο αυτό είναι παγκόσμια συνομωσία ή απλά έφτασαν οι εξωγήϊνοι;
Μ.Ε: Χα.χα!!! Δεν ασχολούμαι με συνομωσίες. Σκέφτομαι πιο απλά. Ότι κάποιοι κινέζοι έφαγαν νυχτερίδες και μας κόλλησαν όλους. Και σκεφτόμουν πώς άραγε θα αισθάνονται αυτοί οι κινέζοι που έφαγαν τις νυχτερίδες και είχαν πρώτοι τον κορωνοιό και δημιούργησαν την πανδημία, πόσοι άραγε να ήταν, αν ήταν παρέα ή έτρωγε ο καθένας μόνος του… τέτοια πράγματα. Επίσης δεν ασχολούμαι καθόλου με εξωγήινους. Δεν λέω ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να τα συλλάβει όλα. Δεν τον υπερτιμώ. Δεν αμφισβητώ την ύπαρξή τους, αλλά ούτε την γνωρίζω. Δεν ασχολούμαι. Όπως και με τον Θεό δηλώνω αγνωστικίστρια.
Τι θετικό πιστεύετε ότι έφερε η εμφάνιση του κορονοϊού στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε ανθρώπους και καταστάσεις;
Μ.Ε: Ο εγκλεισμός πιστεύω ότι έριξε τον φακό προς τα μέσα μας περισσότερο. Μας έκανε να παρατηρήσουμε περισσότερο τους εαυτούς μας, καθώς περνάμε περισσότερες ώρες μακριά από φίλους και πολλοί άνθρωποι και από τις οικογένειές τους. Επίσης πολλοί δεν εργαζόμαστε καν, επομένως συναναστρεφόμαστε ακόμα λιγότερα άτομα. Επόμενο είναι να κάνουμε περισσότερη παρέα με τον εαυτό μας. Η παρατήρηση και ο προβληματισμός γύρω από τον εαυτό μας πάντα μας εξελίσσει. Πόσο μάλλον η συνειδητοποίηση κάποιων συναισθηματικών δυσκολιών μας. Τώρα σχετικά με τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους, ίσως η πανδημία λειτουργήσει σαν ένα καμπανάκι που χτυπά επίμονα και εσωτερικά μας ταρακουνά. Και μας λέει πως η υγεία μας δεν είναι δεδομένη. Πως η ζωή μας δεν είναι δεδομένη. Ένας ψυχίατρος που ακολουθώ διαδικτυακά και αγαπώ, ο Ευάγγελος Κατσιούλης, λέει πως «τα δεδομένα κρατούν τα χέρια δεμένα.» Όσο περισσότερο συνειδητοποιούμε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, τόσο περισσότερη ανθρωπιά πιστεύω αποκτούμε μέσα μας.
Πείτε μας αν θέλετε, κάποιους τίτλους βιβλίων και μουσικών επιλογών που σας έχουν συντροφεύσει όλες αυτές τις μέρες.
Μ.Ε: Λοιπόν, εγώ διαβάζω τον “Ηλίθιο” του Ντοστογιέφσκι και μέχρι το σημείο που έχω φτάσει τον έχω αγαπήσει πολύ αυτόν τον ήρωα!!! Διαβάζω λίγο πριν κοιμηθώ και αυτό με ηρεμεί και με νανουρίζει. Επίσης διαβάζω πάλι παραδοσιακά παραμύθια και μύθους του Αισώπου για να διαλέξω ποιον θέλω να ηχογραφήσω και να αφηγηθώ. Από μουσική ακούω jazz divas, Cafe de Paris και παίζω στο πιάνο σονατίνες του Μπετόβεν που με ηρεμούν πολύ.
Επειδή οι ερωτήσεις αυτές είναι προορισμένες ώστε να μας κάνει όλους να ευθυμήσουμε (τρόπον τινά), πείτε μας ένα αστείο meme (δικής σας έμπνευσης ή που έχετε ήδη διαβάσει) ή ανέκδοτο που αγαπάτε.
Μ.Ε: Α καλέ… εγώ θα σας πω αστεία περιστατικά που έχουν συμβεί σε μένα.
Όταν ήμουν στη σχολή δραματικής τέχνης, αγαπούσα πολύ όλους μου τους δασκάλους και ήμουν ερωτευμένη κάθε χρόνο και με άλλον. Στο πρώτο έτος λοιπόν είχα στον Χάρη τον Σώζο… μεγάλη συμπάθεια. (Πάνε χρόνια που ήμουν στη σχολή… καταλαβαίνεις… ήταν κι αυτός πιο νιάτο.) Είναι ένας άνθρωπος καλοσυνάτος, με ζεστή καρδιά που με έκανε να αισθάνομαι πολύ ευχάριστα και γαργαλιστικά και κάθε φορά που ανέβαινα να κάνω το κομμάτι μου – κωμωδία ήταν του Τένεσι Ουίλιαμς – σε κάποια στιγμή με έπιανε κάθε φορά νευρικό γέλιο και δε μπορούσα με τίποτα να σταματήσω. Πρέπει να γελούσα ασταμάτητα και νευρικά γύρω στο ένα – ενάμισι λεπτό. Χε,χε!!! Ααα!!! Τώρα που ανέφερα τον Χάρη τον Σώζο, θυμήθηκα και το άλλο.
Σε έναν αυτοσχεδιασμό στο μάθημά του, που θα λέγαμε αστείες ιστορίες που μας έχουν συμβεί και ένας συμμαθητής θα την επαναλάμβανε και θα μας μιμούνταν, η ιστορία μιας συμμαθήτριάς μου που μιμήθηκα ήταν η εξής: Μόλις είχαν τελειώσει με τη φίλη της το σχολείο και θα πηγαίνανε ταξίδι σε κάποιο νησί. Τους είπε ο πατέρας της « Να σας πάω στο λιμάνι;» «Όχι», του λένε, «είμαστε μεγάλες πια. Θα πάμε μόνες μας.» Μπήκανε λοιπόν στο τρένο για να πάνε Πειραιά και αντί να πάνε προς Πειραιά, αυτές πηγαίνανε προς Κηφισιά. Κάνει τέρμα το τρένο, κατεβαίνουν στην Κηφισιά. Κουβαλώντας τις βαλίτσες τους, έψαχναν για το λιμάνι, αλλά πουθενά. Κάποια στιγμή απηύδησαν και άρχισαν να ρωτούν τους περαστικούς. «Συγγνώμη κύριε, μήπως ξέρετε πού είναι το λιμάνι;». Δεν τους έδινε κανένας σημασία. “Συγγνώμη κύριε, μήπως ξέρετε κατά πού θα πάμε για το λιμάνι;» Τίποτα. Κι ένας γέρος με άδειο βλέμμα τους λέει «Τι να σου πω κόρη μου, δεν ήξερα ότι υπάρχει εδώ λιμάνι».
Για να μην λέω όμως για τους άλλους, θα πω και τα δικά μου τα καλά. Όταν ήμουν 20 χρονών, ήμουν πολύ αθώα. Δεν είχα ποτέ μου αγόρι και από σεξ δεν είχα ιδέα. Πήγα λοιπόν σε μια ακρόαση για stand up comedy χωρίς να ξέρω τι ακριβώς είναι το stand up comedy. Τότε ήταν καινούριο είδος και πολλοί ακόμα δεν το ξέραμε. Μου είχαν πει στο τηλέφωνο θα γράψετε ένα αστείο κείμενο κι εγώ είχα γράψει έναν κωμικό θεατρικό μονόλογο, δεν ήμουν δηλαδή ο εαυτός μου. Τους άρεσε, αλλά δεν ήταν φυσικά αυτό που έψαχναν. Θέλοντας λοιπόν να μας εξηγήσουν τι είναι το stand up comedy έβαλαν μια γυναίκα που συνεργαζόταν μαζί τους, να μας κάνει το show της, αρκετά αστεία, μεγάλη κάπως σε ηλικία που έλεγε όλο σεξουαλικά. Κάποια στιγμή μου χώνει το μικρόφωνο στο πρόσωπο και με ρωτάει «εσάς κυρία μου, ποια είναι η αγαπημένη σας στάση στο σεξ;» εγώ… πήγαινα και στο Αρσάκειο – όλο κορίτσια – σας είπα δεν είχα ιδέα. Άκουγα συνέχεια στο σχολείο πως υπάρχει μία στάση που λέγεται 69 και όλοι μιλούσαν γι’ αυτή τη στάση, αλλά φαίνεται δεν είχα καν την περιέργεια να ρωτήσω τι είναι. Επειδή το είχα ακούσει αυτό, νόμιζα πως οι στάσεις στο σεξ έχουν όλες έναν αριθμό, από το 1 έως το 100 για παράδειγμα, αλλά το νούμερο 69 είναι μια πάρα πολύ ωραία στάση που πολλοί την προτιμούν. Όταν λοιπόν με ρώτησε η κυρία ποια στάση προτιμώ, νόμιζα ότι εγώ έπρεπε να απαντήσω ένα νούμερο. Έ… τι να πω κι εγώ, ήμουν και ψαρωμένη εκεί πέρα με τη σκηνοθέτιδα, δεν ήθελα να κάνω και μεγάλη παύση στην απάντηση, λέω «η 69». «Ένα χειροκρότημα κυρίες και κύριοι, εδώ της κυρίας της αρέσει η στάση 69.» Και με χειροκροτήσανε. Την άλλη μέρα το πρωί ένας κύριος – γέρος – κινηματογραφιστής που είχε ζητήσει εκεί στην ακρόαση το τηλέφωνό μου μου στέλνει μήνυμα και μου λέει «καλημέρα άγγελε της πρωινής πάχνης». Το μεσημέρι μου έστειλε «καλησπέρα κορίτσι των κρυφών αναστεναγμών» και το βράδυ μου έστειλε «καληνύχτα αφέντρα των ψυχών». Και μετά του έστειλα μήνυμα να μη μου ξαναστείλει.
Μετά, στο τρίτο έτος της σχολής, ήξερα πια από σεξ κάποια πράγματα, αλλά ήμουν κάπως συντηρητικιά. Έπαιζα πάλι μια τρελή κωμωδία. Έκανα την κυρία Σμιθ από την φαλακρή τραγουδίστρια του Ευγένιου Ιονέσκο. Σε μια σκηνή λοιπόν που ο Γιώργος ο Αρμένης μας είχε πει να αυτοσχεδιάσουμε κωμική σεξουαλική κατάσταση, το αγόρι που έκανε τον κύριο Μάρτιν εκεί που καθόμασταν δίπλα δίπλα μου έπιανε το κεφάλι μου με κοφτή γρήγορη κίνηση και με έβαζε να σκύψω, καταλαβαίνετε. Κι αυτό ήταν πολύ αστείο και συμφωνώ τώρα με αυτήν την κίνηση. Αλλά εγώ η χαζή παρεξηγιόμουν και ντρεπόμουν να κάνω αυτή τη κίνηση. Και επειδή κάθε φορά θύμωνα στα πραγματικά, στην επόμενη σκηνή που ο κύριος Μάρτιν έπεφτε κάτω και εγώ ήμουν όρθια, μια μέρα για να τον εκδικηθώ την ώρα που σηκωνόταν, με το ένα μου δάχτυλό απλώς τον ακούμπησα στον ώμο και λίγο τον έσπρωξα κι αυτός – δεν ξέρω πώς – έχασε την ισορροπία του και έπεσε πάλι κάτω. Τι να σας πω …δεν ξέρω πώς έπεσε και πεθάνανε όλοι στα γέλια και λέγανε να το βάλουμε στο έργο. Αλλά τελικά δεν το βάλαμε.
Όταν τελείωσα τη σχολή – έχω κι άλλη αστεία ιστορία – η πρώτη μου δουλειά ήταν σε έναν θίασο που όταν πέρασα από ακρόαση δεν ήξερα περί τίνος πρόκειται, ο οποίος δεν ήταν καθόλου καλός. Έφταιγε η σκηνοθεσία και η πρωταγωνίστρια που ήταν νομίζω η γυναίκα του παραγωγού. Οι περισσότεροι ηθοποιοί ήταν καλοί. Δίναμε παραστάσεις στους δήμους της Αττικής και σε χωριά στην Ελλάδα. Πολύ καλά χρήματα, αλλά έφυγα για να τα’ χω καλά με τη συνείδησή μου, όταν έληξε το συμβόλαιο. Παίζαμε νομίζω στην Ηγουμενίτσα την Σταχτοπούτα. Σε αυτό το έργο εκτός από την πρωταγωνίστρια ήταν χάλια και η μητριά. Εγώ έκανα την αδερφή της την κακιά. Τόσο πολύ δεν πιστεύαμε οι ηθοποιοί σε όλο αυτό που δεν είχαμε κάτσει να μάθουμε τα λόγια. Εγώ ήμουν αντικαταστάτρια και είχα κάνει δυο τρεις πρόβες. Καθόμασταν λοιπόν σε ένα δωμάτιο τρία κορίτσια, βαφόμασταν και περνούσαμε τα λόγια μας να τα μάθουμε και να πάμε σε λίγη ώρα να παίξουμε. Εντάξει, τα μάθαμε. Αλλά εκεί που στήθηκε η σκηνή δεν υπήρχε κανένα φως. Δε βλέπαμε από πίσω τίποτα. Εγώ είχα το φουστάνι που έβαζα στον παλάτι του Πρίγκιπα πάντα στην ίδια καρέκλα στην ίδια θέση και είχα πολύ γρήγορη αλλαγή. Αλλά επειδή δεν έβλεπα εκείνη την ημέρα το φουστάνι (είχε δυο τρία υφάσματα το ένα πάνω στο άλλο), μπερδεύτηκα μέσα στα υφάσματα και δεν έβρισκα την άκρη να το βάλω. Το έβγαζα το ξανάβαζα… τίποτα. Αλλάζει η σκηνή, πάνε η μητριά και η μία κόρη στο παλάτι, εγώ πουθενά. Με βλέπει η Σταχτοπούτα – θιασάρχης από πίσω όταν ήρθε, μου φωνάζει «τι κάνεις εσύ εδώ και δεν είσαι στο παλάτι»; «Κυρία τάδε μου… χίλια συγγνώμη σας εύχομαι, αλλά δεν μπορώ να βάλω το φόρεμά μου, έχω μπλεχτεί.» «Φέρ΄το δω, θα στο βάλω εγώ». Αλλά δε μπορούσε ούτε εκείνη να μου το βάλει. Ήρθε κι ένας άλλος, διευθυντής σκηνής, προσπαθούσε κι αυτός, το φόρεμα δεν έμπαινε. «Να πάρε και βάλε αυτό μου» λέει. Και μου δίνει ένα άλλο φόρεμα από την κρεμάστρα που δεν έπαιζε. «Μα κυρία τάδε… θα μου κάνει αυτό το φόρεμα;» « Θα σου κάνει», λέει. Και το βάζω και βγαίνω στο παλάτι και μου ανοίγει όοολο το φερμουάρ από πίσω και χαλάει. Λέω στην αδερφή μου δίπλα. «Κλείστο μου ρε συ», μου λέει «δεν κλείνει, χάλασε.» Ήρθε η σειρά μου να χορέψω με τον Πρίγκιπα, προχωρούσα φάτσα στο κοινό. Του λέω σιγά «μη με στρίψεις πλάτη, έχει χαλάσει το φερμουάρ.» Αυτός δεν άκουγε. Μου έλεγε «στρίψε, γιατί δε στρίβεις.» Με τράβαγε να στρίψω. Του έλεγα «δε μπορώ ρε παιδί μου» Τελικά… έστριψα… και ξέχασα και την ατάκα που είχα να πω. Και μετά βγήκα να κάνω το ποντίκι και λέω δε βαριέσαι χάλια είναι η παράσταση γιατί να αλλάζω παπούτσια αφού δεν προλαβαίνω κιόλας. Και βγήκα με τα τακουνάκια. Και τα βλέπει η Σταχτοπούτα – παραγωγός στη σκηνή και με αγριοκοίταζε. Και μετά φυσικά μου φώναζε. Παρ’ όλα αυτά με ήθελε και την επόμενη σεζόν, αλλά δεν έμεινα… καταλαβαίνετε… από σεβασμό προς το κοινό. Νόμιζα ότι θα έβρισκα σχετικά εύκολα δουλειά στο θέατρο, αλλά έκανα να ξαναπαίξω έξι χρόνια. Σε παραγωγή άλλου. Ήμουν άτυχη. Ευτυχώς όμως από τότε που ξανάρχισα, παίζω σχετικά συχνά σε άλλους. Αυτά λοιπόν είχα να πω τα ευτράπελα…
Όταν κάποτε τελειώσει όλο αυτό, πώς φαντάζεστε ότι θα είναι ο κόσμος και ο άνθρωπος γενικά;
Μ.Ε: Πιστεύω ότι οι άνθρωποι θα έχουμε περισσότερη ανθρωπιά και περισσότερη ζεστασιά.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνετε όταν λυθεί η καραντίνα;
Μ.Ε: Θα ανοίξω πάλι τον χώρο μου και θα περιμένω με λαχτάρα να έρθουν τα παιδάκια.
Περιγράψτε μας την πασχαλινή σας λαμπάδα!
Μ.Ε: Εγώ μάνα μ’ δεν πηγαίνω στην εκκλησία. Φοβάμαι τα μπαμ μπουμ.
Αν θέλετε, κάντε ρίμα ή βρείτε συνώνυμα με τις ακόλουθες λέξεις : καραντίνα, πανικός, βήχας, πυρετός, βαρεμάρα, γκρίνια, μίρλα, κορονοϊός, Κίνα, σπίτι.
Μ.Ε: Καραντίνα – η θεία μου η Ντίνα
Πανικός – μου ήρθε πυρετός
Πυρετός – μου ήρθε κι εμετός
Βαρεμάρα – και είχα μια λαχτάρα
Γκρίνια – και στη μπιρίμπα γκίνια
Κίνα – και τρέχω με πατίνια.
Μίρλα – κι απ’ το ουίσκι ντίρλα
Κορονοϊός – τ’ αστέρι μου ο γιατρός!!
Βήχας – Ήπλωσεν η Πόρνη, τας τρίχας
σοι τω Δεσπότη·
ήπλωσεν Ιούδας, τας χείρας τοις παρανόμοις·
η μεν, λαβείν την άφεσιν· ο δε, λαβείν αργύρια.
Σπίτι – για τον γιατρό μας καρδιοχτύπι!!
Ποιο τραγούδι αφιερώνετε τόσο στον εαυτό σας όσο και στην αγαπημένη σας καραντίνα;
Μ.Ε: To Ain’t Got No, Ι Got Life της Nina Simone
Και για το τέλος, μια ευχή για το μέλλον!
Μ.Ε: Αγάπη Υγεία και Ειρήνη σε όλο τον κόσμο. Να είστε καλά. Και πάλι σας ευχαριστώ.
Αγγελική Μπάτσου
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Latest posts by Αγγελική Μπάτσου (see all)
- “Τα πνεύματα του Χιλ Χάους”, σε σκηνοθεσία Ανδρονίκης Αβδελιώτη, στο “Αγγέλων Βήμα” - 14 Δεκεμβρίου 2024
- “Το Παλτό” του Νικολάϊ Γκόγκολ, σε σκηνοθεσία-διασκευή Θοδωρή Γκόγκου, στο θέατρο “Αργώ” - 6 Δεκεμβρίου 2024
- Εντρυφώντας στην “Υψηλή μαγειρική των σχέσων”, σε σενάριο Βίλης Σωτηροπούλου και σκηνοθεσία Κέλλυς Σταμουλάκη, στο Θέατρο της Ημέρας - 27 Νοεμβρίου 2024
Καμία κριτική