Oι kallitexnes.gr, αντιμετωπίζοντας τις καταστάσεις με τη δύναμη του λόγου και ιδιαίτερα του χιουμοριστικού, αποφάσισαν να θέσουν 13 καίριες ερωτήσεις σε γνωστούς και αγαπημένους καλλιτέχνες.

Η ηθοποιός-σκηνοθέτιδα-σεναριογράφος Μαριτίνα Πάσσαρη, μας παραθέτει την άποψή της σχετικά με όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό γύρω μας και μέσα μας. Την ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο της, για τις εξαιρετικές απαντήσεις της και κυρίως για το λίαν εμπνευσμένο της ποίημα!

Πόσες ημέρες τελείτε υπό καθεστώς “ελεύθερης πολιορκίας” και τι νιώθετε για όλο αυτό;

Έμεινα μέσα σύμφωνα με τις οδηγίες. Τα συναισθήματα και οι σκέψεις μου αλλάζουν από μέρα σε μέρα. Όπως και οι ανησυχίες. Μια ανησυχώ για την ίδια την ασθένεια –αν θα αρρωστήσουμε όλοι και πόσο σοβαρά- μια ανησυχώ για το μετά. Στο ενδιάμεσο περνάω πολύ ωραία!

Πώς περνάτε ένα 24ωρο στο σπίτι εν καιρώ κορονοϊού;

Ο κορονοϊός με βρήκε σε μια φάση που είχα πολλά σχέδια. Μου έδωσε την ευκαιρία να τα επεξεργαστώ. Και να δω πιο ψύχραιμα την πιθανότητα να μην πραγματοποιηθούν ποτέ. Να τα δουλέψω όμως γιατί ίσως έτσι βρω έναν άλλον τρόπο… Το 24ωρό μου περνάει πολύ γρήγορα. Είναι σαν να έχουμε μπει σε μια διαφορετική πίστα χρόνου…Είμαι πολύ τυχερή. Το σπίτι μου έχει θέα και ήλιο. Βγαίνω στο μπαλκόνι το πρωί για να μιλήσω στο τηλέφωνο με τους φίλους μου, εργάζομαι στον υπολογιστή, ασκούμαι με you tube. Το απόγευμα βλέπω θέατρο και το βράδυ ταινίες και σειρές. Ενδιάμεσα διαβάζω και μαγειρεύω. Κάπως έτσι περνάμε όλοι. Με καμιά βόλτα στο σουπερμάρκετ και λίγο περπάτημα στη γειτονιά. Ό,τι κάνουν όλοι από όσο φαντάζομαι. Ίσως με μόνη διαφορά ότι βλέπω ελάχιστη τηλεόραση και δεν ακούω όσο θα ήθελα μουσική.

Τελικά, πόσα ακριβώς πλακάκια έχει η κουζίνα σας;

Χαχαχα. Ωραία ερώτηση. Με πιάσατε…. Δεν ξέρω.

Όλο αυτό είναι παγκόσμια συνομωσία ή απλά έφτασαν οι εξωγήϊνοι;

Θα ήθελα να έφταιγε κάποιος. Θα ήθελα να γνώριζα έναν εξωγήινο ακόμα και αν ήθελε το κακό μου. Αυτό ήταν το όνειρο όλων των παιδιών από το Ε.Τ. και μετά. Όμως τώρα ζούμε την επιστημονική φαντασία και όχι το μύθο της. Οπότε δεν ξέρω και δεν διακινδυνεύω απόψεις. Περιμένω.

Τι θετικό πιστεύετε ότι έφερε η εμφάνιση του κορονοϊού στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε ανθρώπους και καταστάσεις;

Πιστεύω ότι έδειξε τις διαφορετικές πολιτικές και ηθικές πεποιθήσεις που υπάρχουν κι εφαρμόζονται σήμερα. Μας ανάγκασε να σκεφτούμε αυτές τις πεποιθήσεις αντιμετωπίζοντας τις επιπτώσεις σε πραγματικό χρόνο. Ξανασκεφτήκαμε για την αξία της ανθρώπινης ζωής σε σχέση με τις αγορές ή την ηλικία. Την «κοινωνική χρησιμότητα» τη δική μας και των άλλων. Μας έφερε επίσης αντιμέτωπους με τους βαθύτερους φόβους και τις προτεραιότητές μας. Οι αλλαγές θα φανούν αργότερα. Η αισιόδοξη σκέψη προβλέπει ότι όλοι θα είμαστε καλύτεροι, πιο ανεκτικοί, πιο συνειδητοποιημένοι, με μεγαλύτερη ενσυναίσθηση, λιγότερο εγωκεντρικοί. Η απαισιόδοξη σκέψη λέει ότι θα ξαναγυρίσουμε στα ίδια σιγά σιγά γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Ξεχνάμε και προχωράμε. Και υπάρχουν και οι αλλαγές στην καθημερινότητα που τώρα επιβάλλονται χωρίς σκέψη γιατί φαίνονται απαραίτητες. Αλλά η παράδοση όσης ατομικής ελευθερίας μας έχει απομείνει είναι πράγματι για το καλό μας;

Πείτε μας αν θέλετε, κάποιους τίτλους βιβλίων και μουσικών επιλογών που σας έχουν συντροφεύσει όλες αυτές τις μέρες.

Δε θα αναφερθώ σε τίτλους. Κατάφερα επιτέλους να διαβάσω μερικά βιβλία σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και θα συνεχίσω, ξαναδιάβασα επιστημονική φαντασία και αρκετή θεωρία σε σχέση με τα πρότζεκτ που ετοιμάζω. Άκουσα ελληνική μουσική από το ραδιόφωνο και κουβανέζικα, βραζιλιάνικα και ροκ τραγούδια στο youtube. Δεν άκουσα όση μουσική θα ήθελα…

Επειδή οι ερωτήσεις αυτές είναι προορισμένες ώστε να μας κάνει όλους να ευθυμήσουμε (τρόπον τινά), πείτε μας ένα αστείο meme (δικής σας έμπνευσης ή που έχετε ήδη διαβάσει) ή ανέκδοτο που αγαπάτε.

Θυμάμαι ότι στις πρώτες μέρες της καραντίνας είχα ξεκαρδιστεί στα γέλια με ένα βιντεάκι όπου Ιταλοί δήμαρχοι προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να πείσουν τους δημότες τους να μείνουν σπίτι. Έλεγε ο ένας: «Μα τι τις θέλετε τις κομμώτριες; Γιατί πηγαίνουν τόσες κομμώτριες στα σπίτια; Θέλετε να σας χτενίσουν για το φέρετρο;»

Όταν κάποτε τελειώσει όλο αυτό, πώς φαντάζεστε ότι θα είναι ο κόσμος και ο άνθρωπος γενικά;

Ο κόσμος, η γη, ο ουρανός, η ατμόσφαιρα πιο καθαρά. Έχουν σταματήσει για τόσο καιρό οι ρυπογόνες εστίες, δεν μπορεί κάτι θα είναι καλύτερο. Οι άνθρωποι, φοβάμαι πιο φτωχοί (και πάλι όχι όλοι), ελπίζω όμως πιο σοφοί.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνετε όταν λυθεί η καραντίνα;

Να δω τις φίλες μου, να πιούμε ένα καφέ μαζί κρατώντας τις αποστάσεις. Αν έχει φτάσει καλοκαίρι να πάω για μπάνιο.

Περιγράψτε μας την πασχαλινή σας λαμπάδα!

Θα έχουμε λαμπάδα φέτος;

Αν θέλετε, κάντε ρίμα ή βρείτε συνώνυμα με τις ακόλουθες λέξεις :  καραντίνα, πανικός, βήχας, πυρετός, βαρεμάρα, γκρίνια, μίρλα, κορονοϊός, Κίνα, σπίτι.

Σκέτο ρύζι (σχεδίασμα με τις λέξεις που προτείνατε)

Με την τελευταία σερπαντίνα

μπήκαμε σε καραντίνα

Λίγος βήχας και μας πιάνει πανικός

Αγωνία μην ανέβει o πυρετός,

Στο ραδιόφωνο ακούει

Καθώς με μεγάλη βαρεμάρα

καθαρίζει αγκινάρα,

Μάνα, το παιδί αρχίζει

Πάλι γκρίνια!

Μα τι γκίνια!

αυτός ο άσωτος υιός

τριγυρίζει

και πετάει σαν σπουργίτι

δε τον πιάνει ο κορονοϊός

Μείνε σπίτι,

λέει εκείνη

Σπίτι; Λέει αυτός

Σκάω μάνα

Σκάω

Πάω έξω

Ασ’ τη μίρλα.

Φεύγω. Γεια σου. Δεν ακούς;

Ναι.

Τι;

Σκέψου πάντως

σαν γυρίσεις ντίρλα

Ναι!

και πεθαίνεις από πείνα.

Ναι!

όσο κι αν βρίζεις την Κίνα

Αγκινάρες δε θα βρεις.

Τι;

Μόνο ρύζι.

Ποιο τραγούδι αφιερώνετε τόσο στον εαυτό σας όσο και στην αγαπημένη σας καραντίνα;

“Every breath you take” (I will be watching you)-Police

Και για το τέλος, μια ευχή για το μέλλον!

Να ξαναβρεθούμε και να είμαστε όλοι καλά και καλύτεροι.

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου