Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Βρεθήκαμε στο θέατρο «Μπιπ» για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Ο Καναδάς είναι ένα συναίσθημα που δεν μοιάζει με καλοκαίρι σε ελληνικό νησί» σε κείμενα και σκηνοθεσία Mαριτίνας Πάσσαρη. Μια παράσταση εμπνευσμένη από ένα διήγημα της Καναδής συγγραφέως Άλις Μονρό.

Το θέατρο «Μπιπ» είναι ένας μοντέρνος, όμορφα σχεδιασμένος και ιδιαίτερα φιλόξενος χώρος. Εκείνο που εντυπωσιάζει στον μέγιστο βαθμό είναι το ψηλό φωτισμένο ράφι πάνω από το μπαρ, διακοσμημένο με αναμνήσεις πιο παλαιών ετών. Εξώφυλλα των αξέχαστων περιοδικών «Βαβέλ» και «Παρά πέντε», αντικείμενα ρετρό, φωτισμός με led δημιουργούν μια μαγική ατμόσφαιρα και όποιος μπαίνει στο φουαγιέ, μαγεύεται από το αποτέλεσμα. Το ίδιο όμορφος και εντυπωσιακός είναι και ο χώρος της σκηνής με την ξεχωριστή διαρρύθμιση των θέσεων, έτσι ώστε οι θεατές να κοιτούν και τις δυο πλευρές της.

Ένα βράδυ φθινοπώρου, ημέρα Τρίτη, το kallitexnes.gr βρέθηκε εκεί για να παρακολουθήσει μια παράσταση που μιλά για το συναίσθημα. Που μιλά στο δικό μας συναίσθημα, σαν να είναι ένα βροχερό φθινόπωρο στον Καναδά και ένα ζεστό καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Λίγα λόγια για το έργο:

Δύο παράλληλες ιστορίες ζωής, δύο παράλληλοι κόσμοι που συναντιούνται, ενώνονται, αλλά και συγκρούονται μεταξύ τους μέσα από τις καθημερινές ιστορίες της γυναίκας ενός διάσημου εκλιπόντα ποιητή, που πηγαίνει ταξίδι στην Ελλάδα και ενός γειτονικού νεαρού ζευγαριού στον Καναδά. Η επιστροφή της χήρας Έλσας θα σηματοδοτήσει μια σειρά από γεγονότα και αποκαλύψεις, που μοιάζουν να έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τη ζωή των πρωταγωνιστών μας. Το πετυχαίνουν όμως; Την απάντηση θα σας τη δώσουν τα σημεία των καιρών στη σκηνή του «Μπιπ».

Η κριτική μας:

Με αφετηρία τη δουλειά της διάσημης Καναδής συγγραφέως Άλις Μονρό, η σκηνοθέτης και πρωταγωνίστρια του θεατρικού μας Μαριτίνα Πάσσαρη, συνθέτει το δικό της κείμενο και μας μεταφέρει επί σκηνής ένα ποιητικό, μα ταυτόχρονα ρεαλιστικό παραμύθι μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Σ’ αυτό το έργο, έδεσαν με έναν μαγικό τρόπο η μουσική των Beatles με το φολκ κέλτικο τραγούδι της δεκαετίας του πενήντα «Gypsy rover», ένα μικρό αναμνηστικό με τον ιππέα του Αρτεμισίου, η ποίηση του William Wordsworth και της αδερφής του Dorothy και εντελώς συνειρμικά, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι κατσίκες του Πικάσο, σημεία της ιστορίας, πινελιές τέχνης που κοσμούν τόσο την πλοκή του έργου, όσο και τη ζωή τριών ανθρώπων σε μια απομονωμένη φάρμα στον Καναδά.

Ο Καναδάς πώς θα μπορούσε να είναι ως συναίσθημα; Μα ο ίδιος ο καιρός, που τόσο γλαφυρά περιγράφεται μέσα από το έργο, το καταδεικνύει: ένα γκρίζο, μουντό και βροχερό συναίσθημα, που δε βλέπει πουθενά ακτίνα φωτός και τελικά κουλουριάζεται παραδομένο στην ίδια του τη μοίρα. Ενώ το ελληνικό καλοκαίρι έχει τη δύναμη του ήλιου, τη λάμψη της αισιοδοξίας, την ηρεμία του μεσημεριού, ο βροχερός «Καναδάς» μοιάζει να ανήκει σε μια άλλη σφαίρα, η οποία όμως είναι αληθινή.

Για το νεαρό ζευγάρι που ζει στην απομονωμένη φάρμα, η βροχή που δε σταματά μοιάζει να έχει ποτίσει το «είναι» τους. Μέσα από ένταση και πάθος, ξεπηδά μπροστά μας μια σχέση τοξική στα όρια της συναισθηματικής και σωματικής βίας, που οδηγεί σε απόγνωση τη νεαρή σύζυγο. Η επιστροφή και παρουσία της γειτόνισσας χήρας Έλσας θα επιφέρει την αλλαγή, τη ρήξη, την επανάσταση και την τελική συνθηκολόγηση.

Η σκηνοθέτης μας με τη συνδρομή της Μαρίας Κόκου, μπόρεσε να συνδυάσει αρμονικά τη σοφία, τον ρομαντισμό και ταυτόχρονα τη φεμινιστική δυναμικότητα της Έλσας, με την ρεαλιστική απόγνωση και αδυναμία της νεαρής συζύγου και τον ατίθασο, απρόβλεπτο και βίαιο χαρακτήρα του ανδρικού ρόλου. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται σαν καλειδοσκόπιο, οι στιγμές ηρεμίας συνοδεύονται με στιγμές μεγάλης έντασης, όλα τα αισθήματα και σκέψεις των τριών πρωταγωνιστών μεταφέρονται αυτούσια στο σανίδι και παρακολουθούμε με δέος την απρόβλεπτη πλοκή.

Το κείμενο που έχει συνθέσει για να υποστηρίξει την υπόθεση, είναι από μόνο του ένα υπέροχο ανθολόγιο, γεμάτο με τα άνθη της ποίησης, το ατσάλι του ρεαλισμού, την πρωτοτυπία του απρόβλεπτου και τη φρεσκάδα της γης μετά τη βροχή, όταν τελικά ο Καναδάς κάποιες στιγμές όντως μοιάζει με το καλοκαίρι σε ελληνικό νησί. Όλο αυτό το πάντρεμα κειμένου και σκηνοθεσίας είναι κάτι εντελώς ξεχωριστό, εξαιρετικά ενδιαφέρον και πρωτότυπο και τραβά σίγουρα την προσοχή. Εξαιρετική προσπάθεια, αντάξια των δυνατοτήτων της Μαριτίνας Πάσσαρη ως πρωταγωνίστριας επίσης, είναι ένα έργο που είναι φτιαγμένο για να αγγίζει όλους και τον καθένα μας ξεχωριστά.        

Η χήρα Έλσα προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποτινάξει από πάνω της το αόρατο μαύρο πέπλο του θανάτου του άντρα της. Το ταξίδι στην Ελλάδα μοιάζει να είναι απελευθερωτικά λυτρωτικό για εκείνη, μια και πετά ακόμα και τα συλλυπητήρια γράμματα που της έχουν σταλεί. Το σπίτι στη φάρμα μοιάζει να ανήκει πια στο παρελθόν που έζησε κάποτε με τον ποιητή της και στο τέλος του έργου, αποφασίζει να φύγει για τη μεγάλη πόλη. Με γενναιότητα μα και με τρυφερότητα μαζί η Έλσα συνεχίζει τη ζωή της, παίρνοντας αποφάσεις που την αλλάζουν. Κλείνει σελίδες, όπως κλείνει τις σελίδες με τα βιβλία των φυτών που μελετά και με τα ποιήματα του άντρα της.

Τα συναισθήματα εναλλάσσονται σαν καλειδοσκόπιο, οι στιγμές ηρεμίας συνοδεύονται με στιγμές μεγάλης έντασης, όλα τα αισθήματα και σκέψεις των τριών πρωταγωνιστών μεταφέρονται αυτούσια στο σανίδι και παρακολουθούμε με δέος την απρόβλεπτη πλοκή.

kanadas-foto-2Ρεσιτάλ ερμηνείας από την Μαριτίνα Πάσσαρη, της οποίας το εκτόπισμα έρχεται σε πλήρη αρμονία με εκείνο της νεαρής ηθοποιού Μαριλένας Γερμανού. Με εκφραστική αθωότητα, νεανική ορμή και φρεσκάδα, η Μαριλένα Γερμανού είναι η σύζυγος-παιδί, η οικιακή βοηθός-φίλη, είναι η γυναίκα που αγαπά και ταυτόχρονα μισεί, η φυγάς και η άσωτη κόρη που επιστρέφει. Σαν αιθέριο αερικό, σαν φύλλο στον άνεμο του φθινοπώρου μοιάζει να παρασέρνεται σε κάθε φύσημα του αέρα, σπρωγμένη από τα αμφίθυμα συναισθήματα που την ταλανίζουν.

Η ζωή της καθορίζεται από τον άντρα της, τα ζώα στη φάρμα, την κατσικούλα της τη Μπέλα, που την ψάχνει από την αρχή του έργου και την παρουσία της Έλσας. Η Έλσα είναι που με την επιστροφή της προσφέρει τη δυνατότητα διαφυγής από μια πραγματικότητα που πληγώνει, αλλά τελικά όπως λέει στο τέλος και η ίδια «Έκανα λάθος να πιστεύω ότι η ευτυχία και η ελευθερία σου ταυτίζονται».

Η ευτυχία και η ελευθερία τελικά καθορίζονται από τον έρωτα και την αγάπη, η οποία καλύπτει σαν σεντόνι όλα τα κακώς κείμενα και μοιάζει να αναιρεί όλες τις άσκημες στιγμές και τα πικρά αισθήματα με την ένταση που έχει. Σαν να σβήνουν όλα και να ξεκινούν από την αρχή. Σαν μια νέα μέρα σε ένα καλοκαιρινό ελληνικό νησί.

Ο Τάσος Κορκός, ο άντρας του έργου, με δυναμισμό και σοβαρότητα παίζει τον ρόλο ενός οριακού χαρακτήρα. Ένα βήμα πριν, θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω. Ένα βήμα πριν τη λεκτική και σωματική βία, ένα βήμα πριν την απάτη και κλεψιά, εγκλωβισμένος και αυτός σε μια φάρμα κάτω από έναν βροχερό ουρανό του Καναδά. Ζει τη ζωή και αγαπά στο όριο. Χρησιμοποιεί τη δύναμη της αγάπης, γιατί είναι η καλύτερη πειθώ, το καλύτερο μέσο σίγασης κάθε μορφής αντίστασης. Ένας δύσκολος και απαιτητικός ρόλος, όπως ακριβώς και της Μαριλένας Γερμανού. Δύο δέντρα που τα παρασέρνει η δίνη του αέρα, πότε ηρεμούν, πότε ουρλιάζουν, πότε αγκαλιάζονται, πότε ρίχνονται με οργή και θυμό στη σκηνή και πείθουν για το πόσο δυνατό μπορεί να είναι το ερωτικό πάθος και πόσο βαθιά η τρομακτική δύναμη της αγάπης. Εξαιρετικές ερμηνείες και από τους δύο μας ηθοποιούς.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ: τη μορφή της Μαριτίνας Πάσσαρη με το ψάθινο καπέλο και τη βαλίτσα, καθώς επιστρέφει από την Ελλάδα. Τις δύο γυναίκες να ακούνε μουσική από ένα ακουστικό. Το ζευγάρι να καπνίζει τσιγάρο ξαπλωμένο γελώντας. Τον χορό στη μέση της σκηνής. Το ξέσπασμα για την ταπετσαρία του υπνοδωματίου. Η σκηνή με την Μπέλα στην ομίχλη. Κομμάτια μικρά, διανθισμένα με μουσική, τραγούδια και αναμνήσεις, τα οποία συνθέτουν το παζλ τριών προσωπικοτήτων, που επηρεάζει με τρόπο ριζικό η μία την άλλη.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια του έργου με λιτό, αλλά καλαίσθητο και κομψό αποτέλεσμα, ήταν επιμέλεια της Ολυμπίας Σιδερίδου. Παρέπεμπαν κατευθείαν στο περιβάλλον της καναδικής υπαίθρου αφενός και στον ρομαντικό κόσμο της Έλσας, αφετέρου… δυο διαφορετικοί κόσμοι σε μια σκηνή, σε τέλεια όμως αρμονία μεταξύ τους σε όλα τα οπτικά επίπεδα. Η μουσική επιμέλεια του Νίκου Σαββάτη, που γέμισε τον χώρο με τραγούδια των Beatles και κέλτικες μπαλάντες και οι επιμελημένοι φωτισμοί του Αργύρη Θέου, πρόσθεσαν περισσότερη ατμόσφαιρα στην τόσο ξεχωριστή αυτή παράσταση.

Η ευτυχία και η ελευθερία μπορεί να είναι δύο ταυτόσημα πράγματα, αλλά με την παρεμβολή της αγάπης και την ακατανίκητη δύναμη της ασφάλειας και της συνήθειας, μοιάζουν να αποκτούν σε ορισμένες στιγμές αντίρροπες δυνάμεις. Το δικαίωμα της επιλογής τείνει σε πάρα πολλές σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, να γέρνει προς τις προσταγές της καρδιάς και της φυλακής του να αγαπάς έναν άνθρωπο χωρίς όρια. Οξύμωρο μεν, αληθινό δε. Κάπου εκεί, στη σκοτεινή και υγρή αυτή φυλακή που χτίζουμε για τον εαυτό μας στο όνομα της αγάπης και του έρωτα, έρχεται ο «Καναδάς» μας. Μόνο όταν ο «δεσμοφύλακας» είναι απών, τότε σαν την Έλσα παίρνουμε το καράβι και μαζί με τον ιππέα του Αρτεμισίου, καλπάζουμε αμέριμνα κάποια καλοκαιρινά μεσημέρια στα νησιά.

Αν θέλετε να ζήσετε σε μια σκηνή θεάτρου όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ψυχής, το θέατρο «Μπιπ» σας περιμένει να ανακαλύψετε το δικό σας αήττητο καλοκαίρι στη μέση ενός χειμώνα που μας πλησιάζει…

Το κείμενο που έχει συνθέσει η Μαριτίνα Πάσσαρη για να υποστηρίξει την υπόθεση, είναι από μόνο του ένα υπέροχο ανθολόγιο, γεμάτο με τα άνθη της ποίησης, το ατσάλι του ρεαλισμού, την πρωτοτυπία του απρόβλεπτου και τη φρεσκάδα της γης μετά τη βροχή, όταν τελικά ο Καναδάς κάποιες στιγμές όντως μοιάζει με το καλοκαίρι σε ελληνικό νησί.

kanadas-foto-4-1140x641Ταυτότητα παράστασης:

Σύλληψη-δραματουργία-σκηνοθεσία: Μαριτίνα Πάσσαρη

Παίζουν:
Μαριλένα Γερμανού, Τάσος Κορκός, Μαριτίνα Πάσσαρη

Σκηνικά-κοστούμια: Ολυμπία Σιδερίδου
Επιμέλεια μουσικής και ήχων: Νίκος Σαββάτης
Φωτισμοί: Αργύρης Θέος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Κόκου
Φωτογραφίες πρόβας: Μαρίλη Ζάρκου
Φωτογραφίες παράστασης: Mαρίλη Ζάρκου, Άγγελος Παππάς, Παύλος Πάσσαρης
Παραγωγή: Red moonlight productions
Επικοινωνία: Ευαγγελία Βασιλείου
Aφίσα-φυλλάδιο: Θάνος Κερμίτσης

Εισιτήρια: Viva.gr και στο θέατρο «Μπιπ»
Κανονικό: 12€
Μειωμένο: 10€
Ατέλεια: 5€

Κρατήσεις: Θέατρο «Μπιπ»
Τηλ.: 213 03 44074

Έναρξη παραστάσεων: 22 Οκτωβρίου για 10 παραστάσεις.
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9:00μμ.

Θέατρο «Μπιπ»
Κυκλάδων και Αγίου Μελετίου 25, Κυψέλη.
kanadas-foto-3

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου