Oι kallitexnes.gr, αντιμετωπίζοντας τις καταστάσεις με τη δύναμη του λόγου και ιδιαίτερα του χιουμοριστικού, αποφάσισαν να θέσουν 13 καίριες ερωτήσεις σε γνωστούς και αγαπημένους καλλιτέχνες.

Ο ηθοποιός Γιώργος Τριανταφύλλου, με ένα πραγματικά μοναδικό χιούμορ και οξύνοια παραθέτει την προσωπική του ματιά σχετικά με όλα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό γύρω μας και μέσα μας. Τον ευχαριστούμε θερμά για τις πανέξυπνες και εύστοχες απαντήσεις του!

Πόσες ημέρες τελείτε υπό καθεστώς “ελεύθερης πολιορκίας” και τι νιώθετε για όλο αυτό;

Ένα μήνα αισίως και αν δεν έμπαινα στη διαδικασία να υπολογίσω για να απαντήσω στην ερώτηση δεν το είχα καν συνειδητοποιήσει. Η φωνή μέσα μου λέει με έκπληξη: “Όντως τώρα; Πέρασε ένας μήνας;”

Πώς περνάτε ένα 24ωρο στο σπίτι εν καιρώ κορονοϊού;

Έχω φτιάξει μια επαναλαμβανόμενη ρουτίνα σε ότι αφορά τις πρωταρχικές ανάγκες (μαμ, κακά και νάνι δηλαδή). Γίνονται όλα σχεδόν τις ίδιες ώρες καθημερινά. Και ενδιάμεσα γεμίζω τον χρόνο με ασχολίες που έκανα και προ καραντίνας αλλά τώρα πιο συμπυκνωμένα. Μαγειρεύω πολύ, ακούω μουσική, διαβάζω, κάνω γιόγκα, διαλογίζομαι, βλέπω ταινίες, ντοκιμαντέρ και παλιές σειρές, αλληλεπιδρώ με φίλους στο διαδίκτυο, τραγουδάω καραόκε (μόνος μου ναι και μετά με βαθμολογώ κιόλας), έχω κι ένα μολύβι και τετράδιο εύκαιρα και γράφω ή σκιτσάρω και φυσικά πλένω τα χέρια μου κάθε μισή ώρα (ναι το έκανα και προ Κορονοϊού).

Τελικά, πόσα ακριβώς πλακάκια έχει η κουζίνα σας;

Μα ποιος κάθεται και μετράει; Πάντως τα δευτερόλεπτα μέχρι να αποκοιμηθώ είναι τριακόσια…

Όλο αυτό είναι παγκόσμια συνομωσία ή απλά έφτασαν οι εξωγήϊνοι;

Είναι μία παγκόσμια συνομωσία για να αποπροσανατολιστούμε για την έλευση των εξωγήινων. Θα σκάψουν βαθιά στο χώμα σε καίρια – κομβικά σημεία ανά την υφήλιο (που αν κάποιος τα τέμνει στον παγκόσμιο χάρτη θα σχηματίσει μια γιγαντιαία πεντάλφα που αγκαλιάζει την υδρόγειο). Μέσα σε αυτά τα γιγαντιαία “λαγούμια” θα επανδρώσουν υπόγειες βάσεις. Ύστερα θα κλείσουν τις τρύπες και από εκεί θα ελέγχουν μυστικά το κάθε τι. Τότε και μόνο θα μπορέσουμε να βγούμε ελεύθεροι πιστεύοντας ότι όλα έχουν τελειώσει αλλά επί της ουσίας όλα τότε ξεκινάνε.

Τι θετικό πιστεύετε ότι έφερε η εμφάνιση του κορονοϊού στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε ανθρώπους και καταστάσεις;

Θα απαντήσω συνοπτικά ορμώμενος από προσωπικά μικρά βιώματα – στιγμιότυπα στις αραιές μου εμφανίσεις στο σούπερ μάρκετ. Τα βλέμματα συναντιώνται πιο εύκολα, δίνουμε κουράγιο και συμπαράσταση ο ένας στον άλλο στη σιωπή. Τα λόγια είναι περιττά την ώρα που ψωνίζουμε.

Πείτε μας αν θέλετε, κάποιους τίτλους βιβλίων και μουσικών επιλογών που σας έχουν συντροφεύσει όλες αυτές τις μέρες.

Πρόσφατα επανέφερα από τα ράφια μου την λογοτεχνία που διάβαζα στα παιδικά μου χρόνια.

“Ο Θησαυρός της Βαγίας” της Ζωρζ Σαρή. Αγαπημένη συγγραφέας. Σε όσους έχουν παιδιά συστήνω ανεπιφύλακτα να τα μυήσετε σε αυτές τις υπέροχες εικόνες που δίνει με την γραφή της.

Μάλιστα στη συνέχεια παρακολούθησα και την ομότιτλη σειρά της ΕΡΤ που υπάρχει στο διαδίκτυο η οποία γυρίστηκε στις πραγματικές τοποθεσίες που περιγράφονται στο βιβλίο!

Διάβασα ξανά τον “Φρόυντ για Αρχάριους” των Ρίτσαρντ Απινιανέσι και Όσκαρ Ζαράτε μια εξαιρετική εισαγωγή για την φροϋδική θεωρία.

Ένα βιβλίο του Wayne Dyer που ονομάζεται “Συνδημιουργία” και έχει αποσπάσματα του συγγραφέα από μία συνέντευξη που είχε παραθέσει. Είναι μία καλή εισαγωγή για το πώς μπορούμε να βοηθάμε τον νου να εστιάζει σε συγκεκριμένο στόχο.

Τώρα ξεκίνησα τον “Θησαυρό του Χρόνου” του Μένη Κουμανταρέα και όπως φαίνεται θα μου κρατήσει εξαιρετική παρέα.

Μουσικές επιλογές από τα ακούσματα τις προεφηβικής, εφηβικής και μεταεφηβικής περιόδου τραγούδια δηλαδή pop, house, synth, electro, dance, soul, r’n’b από τα 80’s, 90’s και 00’s .

Mozart και Beethoven αλλά και μεταγενέστερους όπως Eric Satie.

Mία λίστα στο YouTube που έφτιαξα με τον τίτλο “Calm” και εμπεριέχει ορχηστρικά κομμάτια από soundtracks ταινιών ( Interstellar, Inception, Call me by your name, Crimson Wings – Mystery of the Flamingos, Oblivion, Theory of Everything).

Και φυσικά Ελληνική μουσική (πάντα παλιότερα τραγούδια) ειδικά όταν θέλω να τραγουδήσω, να κάνω κι εγώ το show μου!

Επειδή οι ερωτήσεις αυτές είναι προορισμένες ώστε να μας κάνει όλους να ευθυμήσουμε (τρόπον τινά), πείτε μας ένα αστείο meme (δικής σας έμπνευσης ή που έχετε ήδη διαβάσει) ή ανέκδοτο που αγαπάτε.

Θα σας πω ένα στιχάκι που σκάρωσα κάνοντας παραλλαγή στο τραγούδι “Συναυλία” (Νίκος Αντύπας, Λίνα Νικολακοπούλου):

Εγώ στα νιάτα μου ξημέρωνα

Κουζίνα μπάνιο γενική

Ότι αγαπούσα τ’ αποθέωνα

Σαλόνι χωλ ηλεκτρική

Στα χέρια γάντια οινοπνεύματα

Καρδιά αγάπη μου γλυκιά

Μας φάγαν όλα μας τα χρήματα

Οι μάσκες τ’ αντισηπτικά

Όταν κάποτε τελειώσει όλο αυτό, πώς φαντάζεστε ότι θα είναι ο κόσμος και ο άνθρωπος γενικά;

Η σκέψη μου είναι σε αυτούς που χάθηκαν και σε όσους έμειναν πίσω δίχως να μπορέσουν να τους αποχαιρετήσουν. Έχοντας αυτή τη σκέψη του μη αποχωρισμού φαντάζομαι έναν κόσμο με περισσότερη κατανόηση και αλληλεγγύη. Έτσι ακόμη και στα δύσκολα (οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά) αν αυτά έρθουν και που το απεύχομαι θα μπορούμε να ανταπεξέλθουμε περισσότερο ενεργητικά και αποφασιστικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν και οι σκοτεινές πλευρές γύρω τριγύρω. Αυτές πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Το που επιλέγεις όμως να σταθείς και από ποια σκοπιά εξετάζεις την εκάστοτε συνθήκη αυτό είναι που δημιουργεί την προϋπόθεση για αλλαγή και εξέλιξη.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνετε όταν λυθεί η καραντίνα;

Θέλω να δω τους αγαπημένους μου φίλους. Να προγραμματίσουμε μια συνάντηση στο αγαπημένο μας μέρος, να φάμε όλοι μαζί και να πιούμε καφέ σαν να μην πέρασε μία μέρα από την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε.

Περιγράψτε μας την πασχαλινή σας λαμπάδα!

Ένα λευκό κερί με δικές μου προσωπικές πινελιές (μια κορδέλα και ένα καρφιτσωμένο Playmobil απομεινάρι των παιδικών μου χρόνων).

Αν θέλετε, κάντε ρίμα ή βρείτε συνώνυμα με τις ακόλουθες λέξεις : καραντίνα, πανικός, βήχας, πυρετός, βαρεμάρα, γκρίνια, μίρλα, κορονοϊός, Κίνα, σπίτι.

Θέλω να πω δυο λόγια όμορφα σε σένα καραντίνα

Που ‘ρθες με βρήκες άξαφνα μια νύχτα στην Αθήνα

Και μου ζητάς ολημερίς εγώ να κάτσω σπίτι

Σαν το ταβάνι μου κοιτώ τι μάταια με πλήττει

Μα σαν χτυπά την πόρτα μου απρόσκλητος ο πανικός

Εγώ ευθύς τον ξεγελώ του λέω πως είν’ γλυκός

Τον χρόνο μου γεμίζω δημιουργικά μα νιώθω βαρεμάρα

Και να τελειώνει όλο αυτό αχ Θεέ μου τι λαχτάρα

Μα μην το πάρεις όλο αυτό πως με κυρίευσε η γκρίνια

Απλά βαρέθηκα άλλο να κοιτώ στο σπίτι μου τα σκρίνια

Και αν μοιάζω ζεστός σαν να με έχει πιάσει ο πυρετός

Είναι από έξαψη, οίστρο ο δημιουργικός ο οχετός

Και κάπου κάπου έρχεται για επίσκεψη η μίρλα

Της δίνω και εγώ καθαρτικό και την επιάνει τσίρλα

Το χρήμα λεν δεν κρύβεται το ίδιο και ο βήχας

Σαστίζω όμως μάτια μου στο πέσιμο μιας τρίχας

Άχ Θεέ πως μας κατάντησε αυτός ο Κορονοϊός

Και τώρα τάματα κάνουμε ακόμη και του Διός

Εγώ που θα ταξίδευα ακόμη και στην Κίνα

Τώρα κλεισμένος σπίτι μου εδώ και ένα μήνα

  1. Ποιο τραγούδι αφιερώνετε τόσο στον εαυτό σας όσο και στην αγαπημένη σας καραντίνα;

Φύγε κι άσε με ν’ απομείνω μόνος μου

φύγε κι άσε με να με λιώνει ο πόνος μου

και μη νοιάζεσαι τι θα γίνω στη ζωή

φύγε κι άσε με η καρδιά μου να καεί

Και για το τέλος, μια ευχή για το μέλλον!

Από τη δημιουργία του σύμπαντος υπάρχει παντού άπλετο φως. Ακόμη και η νύχτα έχει έναν ουρανό γεμάτο αστέρια που γεννιούνται και πεθαίνουν αλλά ακόμη και στο θάνατο χαρίζουν φως. Εύχομαι να το κοιτάξουμε, να το παρατηρήσουμε και να του επιτρέψουμε να μας συνεπάρει.

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου