Οι kallitexnes.gr βρέθηκαν στο Θέατρο 104 για να παρακολουθήσoυν την παράσταση “Ο παίκτης” ,του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη.
Ο Ρώσος αυτός συγγραφέας, όπως κάθε κλασικός συγγραφέας, συνεχίζει ακόμα κι έπειτα από δύο αιώνες μέσα από τα γραπτά του ,να αποτελεί έμπνευση και να εξελίσει τη δημιουργία, κατευθύνοντάς τη σε νέα, μοντέρνα και καινοτόμα μονοπάτια. Το θεατρικό που είδαμε, το καταδεικνύει περίτρανα αυτό…
Αν εκείνο που αρχικά εντυπωσιάζει τον κάθε θεατή είναι η ομορφιά της παλιάς Αθήνας που αποτυπώνεται ιδιαίτερα στον εξωτερικό χώρο του θεάτρου, με τις γλάστρες, τα δέντρα, και τα τραπεζάκια έξω, εκείνο που κλέβει τον νου όταν ξεκινάει η συγκεκριμένη παράσταση, είναι το παραφορτωμένο και πολύχρωμο άρμα που σέρνει σε μια κινούμενη πλατφόρμα , ο Αλεξέϊ Ιβάνοβιτς, ο παίκτης μας.
Άνθρωποι και βαλίτσες, έπιπλα, ένα αναπηρικό αμαξίδιο, όλα τα μπαγκάζια μιας ζωής που προσπαθούν να χωρέσουν μέσα σε μια ώρα και κάτι αφήγησης η οποία παραπαίει από τον απόλυτο έρωτα στο καταστροφικό πάθος το οποίο οδηγεί σε ένα άλλο καταστροφικότερο πάθος, σε ένα μονοπάτι χωρίς επιστροφή.
Αφήνουμε τον παίκτη μας να πάρει μια ανάσα, και εκείνος έπειτα χωρίς ανάσα πάλι , ξεκινάει να μας διηγείται τη ζωή του…

ΥΠΟΘΕΣΗ

Βρισκόμαστε σε μια φανταστική πόλη της Γερμανίας. Το Ρουλέτενμπουργκ, το οποίο όπως φανερώνει και η ονομασία του, περιστρέφεται ως ιστορία γύρω από τις ρουλέτες των εκάστοτε καζίνο του.
Eκεί βρίσκεται επίσης ένας απόστρατος Ρώσος στρατηγός με τα παιδιά του και την κατά πολύ νεότερή του φιλενάδα που φιλοδοξεί να παντρευτεί προσδοκώντας τον θάνατο και την κληρονομιά της θείας του, μια και βρίσκεται κι ο ίδιος στα όρια οικονομικής πτώχευσης. Μαζί τους και ο νεαρός δάσκαλος Αλεξέϊ Ιβάνοβιτς που ερωτευμένος με την Πολίνα, τη μεγαλύτερη κόρη , ξεκινάει να παίζει στο καζίνο προκειμένου να προσφέρει όλα όσα κερδίσει σε αυτήν.
Η ξαφνική όμως εμφάνιση της τάχα ετοιμοθάνατης θείας που τα χάνει τελικά όλα στο καζίνο, πυροδοτεί μια ιλιγγιώδη πτώση προς το τυφλό πάθος του τζόγου που μοιάζει να καίει στο πέρασμά του μέχρι και τον ίδιο τον έρωτα. Ποιοι θα απομείνουν τελικά όρθιοι όταν όλα τελειώσουν;

58978265_2683503248332321_8566827556278370304_n

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κάθε αυτοβιογραφικό έργο, μοιάζει να μεταφέρει ένα κομμάτι του χαρακτήρα του δημιουργού του μέσα στο χρόνο. Με μπαγκάζια, το ταλέντο του και την αληθοφάνεια όλων όσων αναφέρει, αποτελεί από μόνο του ένα ιστορικό κειμήλιο που ζωγραφίζει με έντονα χρώματα τη ζωή του ίδιου μας του συγγραφέα. Ο “Παίκτης”, γράφτηκε το έτος 1863, σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για τον Ντοστογιέφσκι. Εκείνη τη χρονιά ,στο καζίνο του Βισμπάντεν, χάνει όλα του τα χρήματα και αναγκάζεται προκειμένου να εξοφλήσει τα χρέη του να γράψει το συγκεκριμένο αυτό έργο, το οποίο αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά έργα που έχουν ποτέ γραφτεί.
Η μεταφορά ενός μυθιστορήματος στο θέατρο είναι ένα ταξίδι με γνωστό προορισμό, αλλά τα μέσα αυτού του ταξιδιού τα γνωρίζει και τα χρησιμοποιεί κατά το δοκούν, μόνο ο εκάστοτε σκηνοθέτης και οι συνεργάτες του. Η Σοφία Καραγιάννη, με τη συμβολή της εξαιρετικής μετάφρασης από τα γαλλικά του Μιλτιάδη Σαλβαρλή και της προσαρμογής του κειμένου σε θεατρική γλώσσα με τη βοήθεια του Ιωσήφ Ιωσηφίδη και της Βάσιας Μίχα,(η οποία είναι και βοηθός σκηνοθεσίας), υπογράφει με έναν μοναδικά διαχρονικό τρόπο, που ενώνει αρμονικά παρελθόν και παρόν, ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, και το φέρνει με εξίσου αριστουργηματικό τρόπο, στα μάτια του κοινού της.
Με σύγχρονες, καινοτόμες προσθήκες (το κινούμενο άρμα που μοιάζει σαν άρμα από τσίρκο, οι μάσκες ζώων που μας παραπέμπουν στα ζωώδη ένστικτα και πάθη στα οποία εκπίπτουμε ως άνθρωποι όταν το πάθος μας τυφλώνει), δημιουργεί ένα απόλυτα σύγχρονο έργο, το οποίο άνετα εκπροσωπεί αυτό που θα ονόμαζα θεατρικός εξπρεσιονισμός, με έντονα τα συμβολικά μα ταυτόχρονα διαχρονικά στοιχεία του έρωτα και του πάθους. Αν ο έρωτας εμπνέει, το πάθος καταστρέφει. Αν ο έρωτας για μια γυναίκα δίνει κίνητρο, το πάθος για τον τζόγο ισοπεδώνει και καταρρίπτει ψυχισμούς. Παίρνει τον ερωτευμένο και τον υψώνει στον ουρανό, για να τον μετατρέψει τελικά σε Προμηθέα Δεσμώτη. Σε κάθε γύρισμα της ρουλέτας, ένα ανθρώπινο κομμάτι του πετιέται στη φωτιά και αυτό που μένει, σέρνεται σα μαγνήτης ξανά στην υπόσχεση του τζόγου. Είναι πάθος.Είναι ναρκωτικό.Είναι το απόλυτο αδιέξοδο.

59183162_2395053304057871_610728415162531840_n

Μέσα στα 80 λεπτά του έργου, βιώνουμε την έννοια του κλασικού μαζί με το μοντέρνο σε ένα αποτέλεσμα που δημιουργεί αξέχαστες υποκριτικές ερμηνείες και αποτελεί ως σκηνοθεσία κάτι το εντελώς διαφορετικό και ξεχωριστό. Η σκηνοθέτιδά μας, κατορθώνει να μας περάσει το κλίμα της παλιάς εποχής και ταυτόχρονα θίγει με τον δικό της μοναδικό τρόπο το γεγονός ότι τα πάθη είναι αιώνια, αναλλοίωτα στο πέρασμα των εποχών, και πάντοτε μα πάντοτε έχουν ολέθρια αποτελέσματα. Οι πρωταγωνιστές φορώντας αρχικά μάσκες ζώων, μας παραπέμπουν στον χαώδη ,φαινομενικά φωτεινό κόσμο των καζίνο εκείνης της εποχής, έναν χώρο όπου ο άνθρωπος εγκαταλείπει τα ιδεώδη του και μοιάζει με πάθος να κυνηγά τα ζωώδη ένστικτα μιας νίκης που δε λογαριάζει ούτε αισθήματα ούτε την υποτυπώδη αξιοπρέπεια.
Στη συνέχεια, καθώς το άρμα ξετυλίγεται και γίνεται σκηνικό, ο κεντρικός βωμός-ένα μεγάλο τραπέζι, είναι το θυσιαστήριο πάνω στο οποίο σκοτώνεται ο χρόνος και θρυμματίζεται σα γυαλί ο έρωτας. Γίνεται τραπέζι ρουλέτας, τραπέζι σπιτιού, κρεβάτι, παγκάκι, βωμός στον οποίο υπογράφεται, σφραγίζεται και τελικά αναιρείται κάθε υπόσχεση και όνειρο. Από το πρώτο λεπτό ως το τελευταίο, μια καταιγιστική πλοκή μας κρατάει δεμένους μέσα από τα σώματα των ηθοποιών που χορεύουν τον χορό της ρουλέτας, μέσα από αξεπέραστες ερμηνείες, από ξεχωριστή μουσική, από έντονους διαλόγους και από τον κεντρικό χαρακτήρα του Αλεξέϊ Ιβάνοβιτς ,που συνθέτει και αποσυνθέτει μόνο για εμάς τον ψυχισμό του επί σκηνής. Για το συνολικό αποτέλεσμα, το οποίο καταχειροκροτήθηκε χωρίς σταματημό, δίνω με μεγάλη μου χαρά τα θερμότατα συγχαρητήρια στην υπέροχη αυτή σκηνοθεσία. Εύχομαι ολόψυχα να έχω την ευκαιρία να ξαναδώ το έργο της Σοφίας Καραγιάννη σε ανάλογες σκηνοθετικές μαγικές στιγμές στο μέλλον! Της αξίζουν μόνο τα καλύτερα!
Η Μαργαρίτα Τρίκκα, έχοντας αναλάβει την επιμέλεια κίνησης, κατορθώνει να δώσει στον καθένα ηθοποιό μια ξεχωριστή ταυτότητα και μαγεία. Είτε ντυμένοι ως ζώα, είτε χορεύοντας τον ευφυέστατο “χορό της ρουλέτας”, σε οποιοδήποτε χαρακτήρα επί της σκηνής, οι ερμηνευτές μας μεθούν το κοινό τους σε μια παράσταση που θυμίζει σε αρκετές στιγμές, καλοστημένη χορογραφία! Εξαιρετική δουλειά από μέρους της χορογράφου, της αξίζουν τα καλύτερα λόγια και οι πιο θερμές ευχές για μια επιτυχημένη πορεία στον καλλιτεχνικό χώρο. Μπράβο της!
Συνεχίζοντας την κριτική για τους ηθοποιούς μας ,ξεκινώ από τη Βασιλική Διαλυνά, η οποία υποδύεται ως πρώτο ρόλο, τη νεαρή ερωμένη του ρώσου στρατηγού, τη Μπλανς. Εκείνος όμως ο ρόλος που πραγματικά απογειώνει τόσο την ίδια όσο και την παράσταση ,είναι εκείνος της ανάπηρης (ετοιμοθάνατης τάχα) θείας η οποία έρχεται στο καζίνο και τινάζει την μπάνκα στον αέρα! Η θεϊκή της αρχική ατάκα “Ωραίος καιρός. Μου αρέσει”, σε συνδυασμό με το πιο απίστευτο ντύσιμο και στυλ ,το οποίο τη μεταμορφώνει εντελώς σε μια στριφνή ηλικιωμένη γυναίκα, νομίζω ότι έχει γραφτεί στην ιστορία. Τουλάχιστον, όσον αφορά την προσωπική μου άποψη, είναι ίσως ο πιο πετυχημένος ρόλος ηλικιωμένης που έχω δει ως τώρα. Πάνω στο αναπηρικό αμαξίδιο, με μαύρα γυαλιά ,γούνα και καπέλο, η Βασιλική Διαλυνά, δίνει την παράσταση της ζωής της. Γεμάτη μαύρο χιούμορ και σαρκασμό, δημιουργεί την τέλεια περσόνα. Τη θαύμασα πολύ ως φερέλπιδα Μπλανς ,τη λάτρεψα όμως ως θεία. Ειλικρινά της δίνω τα πιο θερμά μου συγχαρητήρια και μπράβο και της εύχομαι να συνεχίσει πάντα να μας προσφέρει ανάλογες ερμηνείες!

59039514_309709843284855_5969374847694798848_n

Η Κορίνα Θεοδωρίδου, ως μια παθιασμένη, χαοτική Πωλίνα, βγάζει όλο το απεγνωσμένο πάθος μιας γυναίκας που αγάπησε έναν απλό “ουτσιτέλ”, όπως έλεγαν ελαφρώς υποτιμητικά τον κατ’ οίκον δάσκαλο, και το μεταφέρει σχεδόν απτό στη θεατρική σκηνή. Παράφορη και ταυτόχρονα απεγνωσμένη, οδηγεί και οδηγείται στα άκρα, πουλά και ξεπουλιέται για το χρήμα και σπρώχνει στην κυριολεξία στον γκρεμό τον Αλεξέϊ Ιβάνοβιτς. Μια εξαιρετική ερμηνεία, τοποθετημένη στα άκρα, με ιδιαίτερη έμφαση στη μοναδική ερωτική νύχτα που μοιράστηκε μαζί του, η οποία φανερώνει το εκπληκτικό ταλέντο και δυναμισμό της συγκεκριμένης ερμηνεύτριας. ‘Ένας άλλος αξέχαστος γυναικείος ρόλος που θα μείνει για πάντα χαραγμένος στη σκέψη μου… Της αξίζουν επίσης πολλά συγχαρητήρια και της εύχομαι ειλικρινά μόνο τα καλύτερα σε οτιδήποτε κι αν καταπιαστεί υποκριτικά!
Ο Αλέξανδρος Τούντας, μας ξαφνιάζει εξίσου ευχάριστα υποδυόμενος τρεις διαφορετικούς ρόλους. Τον Ρώσο στρατηγό, τον Γάλλο δανειστή-προικοθήρα του στρατηγού, Ντε Γκριε, και τον Άγγλο ευγενή Κύριο Άστλεϊ. Με αφάνταστη επιδεξιότητα μεταπηδά από τον έναν ρόλο στον άλλο και μεταμορφώνεται στην κυριολεξία σε κάποιον άλλο μπροστά στα μάτια μας! Οι τρεις αυτοί χαρακτήρες σατιρίζουν ο καθένας ξεχωριστά,τα ήθη των Δυτικοευρωπαίων, ιδίως των Γάλλων, και τον ηθικό μαρασμό της Γαλλίας κατά την περίοδο της Δεύτερης Αυτοκρατορίας. Ο ηθοποιός μας δίνει μια άρτια επαγγελματικά ερμηνεία, η οποία αποδεικνύει το εύρος των δυνατοτήτων του, εντυπωσιάζοντας το κοινό του. Πολλά μπράβο του για το υποκριτικό του ταλέντο και το εκτόπισμά του επί σκηνής ,και του ευχόμαστε το μέλλον να του προσφέρει μόνο επιτυχίες και ανάλογους ενδιαφέροντες ρόλους!

Κι αν ο Ντε Γκριε εκφράζει τον ξεπεσμό των Γάλλων, ο Αλεξέϊ Ιβάνοβιτς ,ακόμα και μέσα στην πτώση του ,δεν παύει να τονίζει λεπτό την ηθική υπεροχή των εξίσου ξεπεσμένων Ρώσων ηρώων. Ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης, από το πρώτο λεπτό της παράστασης μέχρι και το τελευταίο, αφηγείται, πρωταγωνιστεί, αυτοαναλύεται, αγαπά με πάθος και καίγεται, τιμωρείται και αναλώνεται σε πάθη που μοιάζουν να στριφογυρίζουν αέναα σε μια σκοτεινή λούπα, δίνοντάς μας μια ερμηνεία αξιομνημόνευτη. Είναι ο μέγας αφηγητής, είναι ο ήρωας-αντιήρωας που κερδίζει και χάνει τόσο στη ρουλέτα του καζίνο όσο και σε εκείνη της ζωής. Ανθρώπινος και αναλισκόμενος στα πάθη του, μοιάζει να λησμονεί τα όρια που χωρίζουν το πάθος του έρωτα από το πάθος της χαρτοπαιξίας. Σε ένα στοίχημα με τον ίδιο του τον εαυτό χάνει τελικά αυτό που δεν είχε κερδίσει ποτέ.
Το αντίθετο όμως συμβαίνει στη περίπτωση του καλλιτέχνη μας. Όχι απλά κερδίζει θριαμβευτικά την αγάπη και τον μεγάλο θαυμασμό του κοινού του αλλά μαζί με όλο αυτό δημιουργεί ένα πρότυπο ερμηνείας στο συγκεκριμένο ρόλο. Ένας ήρωας που έγινε αποδεκτός από το πρώτο λεπτό και αποδεικνύει για άλλη μια φορά το ατόφιο και τεράστιο ταλέντο του Ιωσήφ Ιωσηφίδη. Του εύχομαι μόνο τα καλύτερα και μαζί με τα πιο θερμά μου συγχαρητήρια ,ακολουθεί ο θαυμασμός μου και η πίστη μου ότι το μέλλον θα του προσφέρει πολλές εξίσου ανάλογες ευκαιρίες. Τις αξίζει όλες.
Σε αυτή την παράσταση αξίζει να σταθούμε επίσης στα ιδιαίτερα πρωτότυπα και εντυπωσιακά σκηνικά της Κωνσταντίνας Κρίγκου, στην πάντα υπέροχη και τόσο ξεχωριστή μουσική του Στάθη Δρογώση και στους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Νίκου Βλασόπουλου. Το συρόμενο άρμα στην αρχή και στο τέλος του έργου, η εργονομική χρήση του τραπεζιού, το αναπηρικό αμαξίδιο, τα κοστούμια εποχής, τα κόκκινα μποτίνια, όλα αυτά, αποτελούν ιδιαίτερα σημαντικά στοιχεία που ομορφαίνουν την παράσταση.
Η μουσική εποχής, ο ρυθμός και ο χορός της ρουλέτας, τα φώτα και οι εναλλαγές τους, έδωσαν επίσης αυτό το κάτι που απογείωσε την πλοκή και μας έκανε όλους να χειροκροτάμε ασταμάτητα για πολλή ώρα με το πέρας αυτής. Για όλη αυτή την τόσο ξεχωριστή τους προσφορά , οι πιο πάνω μας δημιουργοί αξίζουν συγχαρητήρια και τις καλύτερες ευχές ώστε πάντοτε να είναι τόσο ταλαντούχοι και δημιουργικοί.
Στη ζωή αυτή όλοι εν δυνάμει είμαστε παίκτες. Παίζουμε και ρισκάρουμε στο παιχνίδι του έρωτα, της αγάπης, της εξουσίας, του κέρδους. Όταν όμως ο έρωτας γίνεται εμμονή και το κέρδος αυτοσκοπός, τότε χάνουμε το μονοπάτι και μαζί με αυτό τον ίδιο μας τον εαυτό. Προχωράμε επιστρέφοντας εκεί που ξεκινήσαμε κι έτσι σπαταλιόμαστε γρηγορότερα κι από τα χρήματα σε κάθε ρουλέτα.
Θεωρώ ότι κάθε θεατρικό έργο έχει να μας διδάξει κάτι. Το συγκεκριμένο μας διδάσκει το μέτρο. Το πόσο θα πρέπει να αφήνουμε την τύχη (όσοι πιστεύουμε σε αυτή) να καθορίσει την ίδια μας τη ζωή και το μέλλον. Μέσα από όλα όσα είδα μέσα από αυτό το θεατρικό, μπορώ μετά βεβαιότητας να πω ότι είναι ένα έργο που κάποιος το οφείλει στον εαυτό του να το δει. Εύχομαι ειλικρινά η παράσταση αυτή να συνεχίσει για αρκετό καιρό, γιατί απλά είναι μια από τις καλύτερες που είχα την τύχη να έχω δει ως τώρα. Μην τη χάσετε, με τίποτα!

Ταυτότητα Παράστασης

Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Μετάφραση (από τα γαλλικά): Μιλτιάδης Σαλβαρλής
Προσαρμογή κειμένου: Σοφία Καραγιάννη, Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Βάσια Mίχα
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνα Κρίγκου
Μουσική: Στάθης Δρογώσης
Επιμέλεια κίνησης: Μαργαρίτα Τρίκκα
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βάσια Μίχα
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: GAFF
Ερμηνεία(με αλφαβητική σειρά): Βασιλική Διαλυνά, Κορίνα Θεοδωρίδου, Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Αλέξανδρος Τούντας
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Πούσκιν

Θέατρο 104
Ευμολπιδών 41 (σταθμός μετρό Κεραμεικός)
Τηλ. 210 3455020
Παραστάσεις Από Τετάρτη 3 Απριλίου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή στις 21:15, Σάββατο στις 19:00 & Κυριακή 18:30
Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 12 ευρώ
Μειωμένο: 10 ευρώ
Ατέλειες: 5 ευρώ
Διάρκεια παράστασης
90 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Προπώληση εισιτηρίων
Viva.gr

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου