Ο κόσμος της Αλτσίνα, έτσι όπως παρουσιάζεται μέσα από τη σύλληψη του Γιώργου Πέτρου, είναι ένας διττός κόσμος που ζει και κινείται στους ρυθμούς του 18ου αι. οι οποίοι παντρεύονται ιδιαίτερα επιτυχημένα με τη σύγχρονη εποχή. Οι χρονικοί διαχωρισμοί χάνουν θα έλεγε κανείς τη σημασία τους (όχι όμως την αξία τους), μια και δύο κόσμοι και εποχές συναντιούνται, αναμειγνύονται, και στο τέλος συγκρούονται δημιουργώντας μια ιστορία με στοιχεία ρομαντικά και τραγικά μαζί.

Ο σκηνοθέτης μας, με τη βοήθεια της προσεγμένης μετάφρασης του Δημήτρη Δημητριάδη και τη συμβολή ως βοηθού σκηνοθεσίας της Μελίνας Μπουκουβάλα, πήρε ρίσκα, επένδυσε στην τόλμη του και στην όρεξη για δουλειά και δημιουργία, και έδωσε μια εντελώς νέα πνοή στον Αριστοφάνη.

Ήταν ένας Αριστοφάνης αλλιώτικος, μεταφρασμένος τόσο ως κείμενο, όσο και ως δυναμικότητα, με τρόπο που ανήκει στον σύγχρονο κόσμο και αναλύεται με μοντέρνους, τολμηρούς και ρηξικέλευθους καλλιτεχνικούς χειρισμούς.

Το χιούμορ σίγουρα έχει ένα λυτρωτικό ρόλο. Όλοι μας αποζητάμε το γέλιο, το καλό χιούμορ, που βγαίνει αβίαστα και μας κάνει να γελάμε μέσα από την καρδιά μας και έχει πάντα κάτι να μας πει. Και φυσικά, και στη δική μου ζωή, το στοιχείο αυτό παίζει σπουδαίο ρόλο γιατί τελικά είναι η ματιά, είναι ο τρόπος που κοιτάς κάποιον για να δεις πώς αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του.

Ένα θεατρικό γραμμένο από την πένα της Ξένιας Καλογεροπούλου και στολισμένο με τις νότες του Διονύση Σαββόπουλου, δε θα μπορούσε παρά να είναι κάτι διαφορετικό και ξεχωριστό. Έξυπνο, παιχνιδιάρικο, μοντέρνο και ταυτόχρονα διδακτικό και διαχρονικό, με τη συμβολή της σκηνοθετικής επιμέλειας του Φώτη Σπύρου, γίνεται το ιδανικό έργο που προορίζεται για τα παιδιά κάθε ηλικίας.

Αμαλία: Ο στόχος μου είναι το χαμόγελο του συνανθρώπου! Πώς λοιπόν θα έλειπε ο χορός και η μουσική μέσα από αυτό; Όλα είναι ρυθμός. Αν παρατηρήσετε τη φύση, όλα λειτουργούν με ένα συγκεκριμένο ρυθμό όπως και το ανθρώπινο σώμα, το τέλειο δημιούργημα.

Eίναι πραγματικά ιδιαίτερα συγκινητική η στιγμή που εμφανίζεται και ανεβαίνει στη σκηνή ο Μίμης Πλέσσας και για τρεις ολόκληρες ώρες που παίζει, συνοδεύει με τις νότες του πιάνου όλα τα παιδιά του- δηλαδή, τις μελωδίες του.

Όλα αυτά τα χρόνια αγγίζοντας “την ασπρόμαυρη αγαπημένη του, το πιάνο του”, όπως λέει χαρακτηριστικά και ο ίδιος, έχει στιγματίσει μουσικά τρεις ολόκληρες γενιές Ελλήνων.

Πάνω από 300 καλεσμένοι πέρασαν μαγικές στιγμές γεμάτες υπέροχη μουσική, χορό, ποτό και φαγητό, κάτω από τα φωτισμένα δέντρα του κτήματος, μέσα σε ένα φιλικό, εγκάρδιο και ιδιαίτερα ζεστό κλίμα, για οποίο φρόντισαν ιδιαίτερα όλα τα μέλη της Dreamteam.

Ιδιαίτερα συγκινητικό και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο είναι το γεγονός ότι αντί για δώρα οι καλεσμένοι, έπειτα από έκκληση των διοργανωτών, προσέφεραν τροφές για τα αδέσποτα ζώα που ζουν σε καταφύγια!

Μια παράσταση που εγγυάται το γέλιο από το πρώτο δευτερόλεπτο ως το τελευταίο. Aν η ζωή είναι ένα νόμισμα, στη μια πλευρά του είναι το δράμα και στην άλλη η κωμωδία. Με το δράμα κάποιος μπορεί να βρει τη λύτρωση, μα με την κωμωδία ανακαλύπτει την ευφυΐα του πνεύματος και το πηγαίο γέλιο που ξελαφρώνει την ψυχή.

Ο Μανώλης Ιωνάς και η Ειρήνη Παπαδημάτου, δημιουργοί και ιδιοκτήτες του θεάτρου, ήταν εκεί, και υποδέχτηκαν όλους τους φίλους και τις φίλες, υποσχόμενοι ένα βράδυ αλλιώτικο από τα άλλα!

Τόσο στους χώρους του θεάτρου, όσο και έξω στον δρόμο, είχε στηθεί μια μεγάλη γιορτή, γεμάτη γέλιο, κέφι, μουσική και υπέροχα τραγούδια, από τον dj (ειδικά για εκείνη τη βραδιά) Θεοδόση Φράγκο.

O ιδρυτής της Dreamteam, Χρήστος Πετρίδης, μαζί με όλη την ομάδα του, η οποία για εκείνον είναι όλοι οι συνεργάτες, φορείς, και κάθε εθελοντής που εναποθέτει το ενδιαφέρον του σε αυτή, υποστηρίζει μέσα από το τόσο σημαντικό έργο του εθελοντισμού, το περιβάλλον και τα ζώα.