Η σκηνοθεσία αυτού του θεατρικού ανήκει στον Στέλιο Σπινθουράκη. Ένας νέος και ιδιαίτερα ταλαντούχος καλλιτέχνης, σε πλήρη συμφωνία μεν με το πνεύμα της συγγραφής αλλά κάνοντας ταυτόχρονα τις απαραίτητες προσθήκες, μπόρεσε να ζωντανέψει και με το παραπάνω, αυτό το έργο. Για να κυριολεκτούμε…μπόρεσε να το παραζωντανέψει! Δεν υπάρχει σημείο της παράστασης αυτής που να μη συνοδεύεται με το πιο πηγαίο γέλιο ή το μεγαλύτερο αίσθημα έκπληξης.

Ευρηματικός, καινοτόμος, δυναμικός, μοντέρνος και πάντοτε σοβαρός και επίκαιρος στον τρόπο που αντιμετωπίζει τον κόσμο και τις κοινωνικές καταστάσεις, ο Βαγγέλης Παπαδάκης, δίνει μαθήματα πρωτοτυπίας και ανώτερης καλλιτεχνικής ποιότητας με αυτήν εδώ την προσπάθειά του.

Η μεγαλύτερη αρετή που πρέπει να έχει ένας τραγουδιστής είναι πίστη, η αγάπη, και η επιμονή σε αυτό που κάνει. Είναι ένα πολύ απαιτητικό επάγγελμα, με πάρα πολλές δυσκολίες. Μόνο με αυτές τις αρετές μπορεί να πετύχεις.

Ξεκινώντας από τους ροκ Queen και το “Show must go on”, περάσαμε σε συνθέσεις του Μίμη Πλέσσα, ονειρευτήκαμε τη Βενετία με ιταλικά τραγούδια όπως το “Il mondo”, το “Caruzo”, το “Volare”, ονειρευτήκαμε με τον Sting και το “Fragile”, αναρωτηθήκαμε στη συνέχεια “Τι’ ναι αυτό που το λένε αγάπη”, φλερτάραμε με το “Σου σφυρίζω”, είπαμε το “Σ’ αγαπώ σ’ όλες τις γλώσσες” και σιγουρέψαμε το πιο ωραίο συναίσθημα του κόσμου με το “Εγώ θα σ’αγαπώ και μη σε νοιάζει”.

Με έναν μαγικό μα ταυτόχρονα τόσο ρεαλιστικό τρόπο, η διασκευή και προσαρμογή στα ελληνικά δεδομένα, ήταν κάτι παραπάνω από επιτυχής. Στο θεατρικό σανίδι, είχαμε μπροστά στα μάτια μας μια ελληνική παρέα, ένα βράδυ με ολόγιομο φεγγάρι, να παίζει μια λίαν ειλικρινή και ταυτόχρονα επικίνδυνη για τις σχέσεις, παρτίδα. Ή στοίχημα. Δείτε το όπως θέλετε…

Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, σε μετάφραση, απόδοση και σκηνοθεσία, μοιάζει να προχωράει την ουσία του έργου ένα βήμα παραπέρα. Το βαγόνι του τρένου, με την κίνηση και τα εναλλασσόμενα φώτα που σηματοδοτούν τις στάσεις, μοιάζει να κινείται σε μια χρονική λούπα που φέρνει αντιμέτωπο ξανά και ξανά το λευκό με το μαύρο.

Σίγουρα υπήρχε και υπάρχει ψυχή. Όχι του ποιητή, ΨΥΧΗ σκέτο. Και ήρθε η ώρα της να αναδυθεί τώρα. Όλες οι αλήθειες περιμένουν μέσα σε όλα τα πράγματα, ούτε βιάζονται ν’ απελευθερωθούν μα ούτε και αντιστέκονται.

Κάνοντας χρήση όλων των διαθέσιμων μέσων, με ζωντάνια, κέφι και μεγάλη φαντασία, ο Ηλίας Καρελλάς, έφτιαξε μια παράσταση που είναι προορισμένη για τις καρδιές όλων των νέων παιδιών. Και όχι μόνο. Είναι ένα ταξίδι στην ομορφιά της τέχνης και της ανθρώπινης καρδιάς.

Νεωτεριστική οπτική μέσα από ένα έργο περασμένου αιώνα, μοντερνισμός, γρήγορες εναλλαγές, κωμικές ανατροπές, συναισθηματικά αδιέξοδα, σκηνές φορτισμένες με συγκίνηση και κυρίως με αέναο χιούμορ, ο σκηνοθέτης μας, με τη βοήθεια της Τζωρτζίνας Κώνστα, έχτισε ένα γερό οικοδόμημα. Μια πραγματική απόλαυση να θαυμάζει κανείς το έργο αυτό επί σκηνής!

Με εξαιρετική σκηνοθετική και ερμηνευτική ταυτόχρονα μαεστρία, όντας ο γιατρός Στόκμαν, ο Φώτης Μακρής, μας συστήνει έναν πραγματικά σπάνιο θεατρικό χαρακτήρα, έναν επαναστάτη, πιστό στις ιδέες και στα ιδεώδη του, ο οποίος μάχεται για αυτά που θεωρεί δίκαια.