Ο λόγος της αμερικανίδας λογοτέχνιδας, σε μια επιτυχημένη θεατρική διασκευή και με μια σκηνοθεσία η οποία συνδυάζοντας με μοντέρνο τρόπο την τρισδιάστατη προβολή με την κλασική θεατρική πλοκή, έχει ως αποτέλεσμα μια υπέροχη παιδική παράσταση. Ένα δημιούργημα που αξίζει να το παρακολουθήσει κάποιος προκειμένου να μπει σε διαδικασία σκέψης και να πάρει μαθήματα ζωής.

Μπορεί ένα παιδί μέσα σε 12 μέρες να ζήσει μια ολόκληρη ζωή; Η απάντηση είναι ναι, και το πιο ταιριαστά αταίριαστο δίδυμο το αποδεικνύει περίτρανα. Μέσα από φανταστικές και αληθινές περιπέτειες, βγάζοντας κοροϊδευτικά τη γλώσσα στον χρόνο, με χιούμορ και γέλιο, κάποιες στιγμές και με δάκρυ, ο Όσκαρ και η θεία Ροζ, μας διδάσκουν μαθήματα ζωής.

Δε θεωρώ ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να έχει φραγμούς ή ενδοιασμούς στο τι θα τραγουδήσει ή με ποιό είδος μουσικής θα ασχοληθεί. Η μουσική είναι μία με πολλές εκφάνσεις και το μουσικό ταξίδι είναι γεμάτο προκλήσεις και απρόβλεπτες συναντήσεις.

Ο σκηνοθέτης Dumitru Grosei, με βαθιά ανθρώπινο τρόπο, αφήνει αυτό το ντοκυμαντέρ να μιλήσει κατευθείαν στην καρδιά του καθενός από εμάς, παρέχοντας ταυτόχρονα πλήθος πληροφοριών. Οι πρωταγωνιστές του είναι η ίδια η φύση και η τέχνη του Călărași, καθώς και οι ήρωες της μικρής καθημερινότητας σε αυτό το κομμάτι της Μολδαβικής γης.

The film director Dumitru Grosei, profoundly human in his artistic concept, speaks directly to the heart of each one of us, while providing a wealth of information. His film heroes are the very nature and art of Călărași, as well as the ordinary people in this part of Moldovan land.

Τα ζώα είναι τ’ αγγελούδια του ουρανού στη γη. Το πιστεύω βαθιά αυτό. Θέλουν μόνο αγάπη και στοργή να λάβουν και να προσφέρουν. Αξίζουν πολλά περισσότερα απ’ όσα μπορεί να κάνει ο καθένας από εμάς. (Αλέξανδρος)

Με πάντοτε λιτά, μοντέρνα, αφαιρετικά θα έλεγε κανείς, σκηνικά και υπέροχα σχεδιασμένα κοστούμια,
η Ανδρονίκη Αβδελιώτη κατορθώνει να στήνει επί σκηνής τους πιο βαθείς και ουσιαστικούς θεατρικούς χαρακτήρες. Χαρακτήρες που είναι γεννημένοι με καρδιακό παλμό και αίμα, και που ταυτόχρονα γεννούν τα πιο δυνατά αισθήματα στον καθένα ξεχωριστά θεατή.

“Κάθε παιδί είναι καλλιτέχνης. Το θέμα είναι πώς θα παραμείνει καλλιτέχνης μεγαλώνοντας”. Αυτή η ρήση ανήκει στον διάσημο Ισπανό ζωγράφο, Πάμπλο Πικάσο, και νομίζω ότι συνοψίζει όλη τη φιλοσοφία του κινηματογραφικού αυτού σεναρίου. Όποιος μπει στην αίθουσα προβολής, πρέπει να έχει διατηρήσει το παιδί μέσα του ή έστω, να είναι πρόθυμος να το ανασύρει ξανά από τα κλειστά δωμάτια της μνήμης και της ψυχής του.

Σε ένα ιδιαίτερα μεστό και δεμένο κείμενο, στηρίζεται η εξίσου δυναμική και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία. Δημιουργήματα και τα δύο του Σταύρου Κανελλίδη, δημιουργούν το απαραίτητο σασπένς και στοιχείο έκπληξης και αγωνίας το οποίο συναντά κανείς στα φιλμ νουάρ. Χαρακτήρες σμιλεμένοι με χειρουργική λεπίδα, οι οποίοι μοιάζουν να κινούνται σε δικούς τους νόμους και κανόνες, μέσα σε ένα περιβάλλον που στροβιλίζεται σαν ταινία.

Mια εξαιρετικά πρωτότυπη σκηνοθεσία, η οποία συνδυάζει ρεαλισμό και φαντασία, με τη χρήση μασκών και κούκλων που ντύνουν παιδιά τους εκάστοτε πρωταγωνιστές, με ηχητικά και οπτικά ντοκουμέντα, με πρωτότυπες εναλλαγές φωτισμών (έργο του ίδιου του σκηνοθέτη) και ξεχωριστή επιλογή μουσικής, το θεατρικό αυτό είναι ένα περίτεχνο μωσαϊκό που παντρεύει αφηγηματικό ντοκουμέντο με καλλιτεχνική οπτική και δημιουργεί ένα αισθητικό αποτέλεσμα που φανερώνει ποιότητα, ευαισθησία και ενσυναίσθηση.

Με περισσότερους από 17.000 θεατές ως τώρα, να έχουν προσπαθήσει να λύσουν το μυστήριο, η ομάδα “Βρες τον δολοφόνο”, σας περιμένει κάθε Κυριακή στις 9 το βράδυ, στο El Convento del Arte, για να βρείτε τα ίχνη του ενόχου, να ανακρίνετε, να γευματίσετε, να γελάσετε, να νιώσετε αγωνία, και κυρίως….να περάσετε ένα υπέροχο βράδυ! Μην το χάσετε με τίποτα!