Συζητώντας με τον Αλέξανδρο Αγγελούση και τον Βασίλη Θεοδώρου

Γράφει η Μπάτσου Αγγελική

Τον Βασίλη Θεοδώρου, ως αρθρογράφος των kallitexnes.gr, τον γνώρισα μέσω της παράστασής του “Καλλιτέχνες Δωματίου”. Αφού παρακολούθησα ένα υπέροχο θεατρικό, θυμάμαι ότι τον περίμενα έξω από τον χώρο του Studio Κυψέλης για να τον ευχαριστήσω και να κάνουμε την πρώτη μας γνωριμία.

Όταν ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά μου ένας λαμπρός, εγκάρδιος, χαμογελαστός άνθρωπος, κατάλαβα αμέσως ότι ξεκινούσε μια σχέση αμοιβαίας συμπάθειας και φιλίας. Ο χρόνος που πέρασε, δικαίωσε την πεποίθησή μου αυτή. Είχα τη χαρά να τον δω και στο νέο του έργο, τους “Χορτοφάγους” στο θέατρο Μπέλλος και να γράψω γι αυτό. Κυρίως όμως, είχα την τύχη, μέσω του Βασίλη, να γνωρίσω και να εντάξω στον μικρό αυτό κύκλο θαυμασμού και εκτίμησης, τον Αλέξανδρο Αγγελούση, καρδιακό φίλο του. 

Ο Αλέξανδρος, είναι το άτομο πίσω από τη μουσική σύνθεση “Ρίσκο”, που παίζει στη διάρκεια της νέας παράστασης. Νέος, ταλαντούχος, γεμάτος όνειρα, χιούμορ και ζωντάνια, έδωσαν μαζί με τον Βασίλη μια συνέντευξη στην οποία είπαν με τον πιο άμεσο και απλό τρόπο, τα πιο σημαντικά πράγματα που αξίζουν σ ‘αυτή τη ζωή: αγάπη, φιλία, εργασία, αξίες και αμέτρητα όνειρα και σκέψεις που μοιράστηκαν μαζί μου, και τους ευχαριστώ πολύ γι αυτό.

Η συζήτησή μας, μια παραλλαγή ανιχνευτικών ερωτήσεων και ενός ελαφρά “πειραγμένου” ερωτηματολογίου του Προυστ, οδήγησαν στην κλασική πλέον ερώτηση-ατάκα του Αλέξανδρου, ο οποίος μόλις πληροφορήθηκε ότι θα κάνω το συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο, είπε: “Kαλέ, αλλουνού ερωτήσεις θα μας κάνεις;”. 

Χωρίς σοβαροφάνεια, με ατελείωτο χιούμορ κι έξυπνες απαντήσεις, είχα τη χαρά να συνομιλήσω με δύο καλλιτέχνες οι οποίοι είναι πάνω απ’ όλα άνθρωποι με βαθιά σκέψη και ευαισθησίες, προσιτοί και απλοί (ούτε απλοϊκοί, ούτε απροσπέλαστοι συναισθηματικά), άνθρωποι δοτικοί, ζεστοί, που ξέρουν καλά να δίνουν αποδοχή και αγάπη, και γι αυτό το λόγο τους αγαπούν επίσης όλοι. Σειρά σας να τους γνωρίσετε και να τους αγαπήσετε κι εσείς, μέσα από αυτή τη συνέντευξη.

Ο Αλέξανδρος Αγγελούσης και ο Βασίλης Θεοδώρου, σας ανοίγουν τις καρδιές τους! Απολαύστε τους!

Οι kallitexnes.gr καλωσορίζουν τον Αλέξανδρο και τον Βασίλη! Αρχικά, Αλέξανδρε, κάνε μας μια μικρή παρουσίαση του ποιος είσαι. Συστήσου μας!

Αλέξανδρος: Oνομάζομαι Αλέξανδρος Αγγελούσης και είμαι τραγουδιστής και συνθέτης, και εκ διαμέτρου αντίθετα από αυτά, είμαι και κτηνίατρος. Αυτές, είναι οι ιδιότητές μου. Η καταγωγή μου είναι από τη Φθιώτιδα, από ένα μικρό χωριό που ονομάζεται Έξαρχος. Σπούδασα την κτηνιατρική επιστήμη στη Θεσσαλία, κι εδώ και πέντε χρόνια βρίσκομαι και κατοικώ στην πρωτεύουσα και ασχολούμαι με πολλή αγάπη και καθόλου ελεύθερο χρόνο, και με τα δύο!

Η σειρά σου Βασίλη! Πες μας, αν θες, κι εσύ, κάποια πράγματα για εσένα!

Βασίλης: Εγώ γεννήθηκα στην Αθήνα και ασχολήθηκα από πολύ μικρός με το θέατρο. Πρώτα ξεκίνησα από κάποιες ερασιτεχνικές ομάδες, μετά βγήκα στο επαγγελματικό θέατρο και τα τελευταία δύο χρόνια σκηνοθετώ και κάνω και δικές μου δουλειές. 

Αλέξανδρε, μίλησέ μας για τις δύο επαγγελματικές πορείες που έχεις επιλέξει στη ζωή σου. Πώς τις συνδυάζεις; Υπερισχύει το ένα επάγγελμα περισσότερο από το άλλο; 

Αλέξανδρος: Η αλήθεια είναι ότι είμαι κάθε μέρα, από Δευτέρα έως Σάββατο, από το πρωϊ ως το βράδυ στο κτηνιατρείο και ασχολούμαι με όλες τις ανάγκες των μικρών μας φίλων. Τα Σαββατοκύριακα κυρίως, βρίσκω τον χρόνο να τραγουδήσω. Βέβαια, το ότι τραγουδώ μόνο τότε, δε σημαίνει ότι ασχολούμαι μόνο μία νύχτα με αυτό. Πριν από κάθε μου εμφάνιση, υπάρχουν πρόβες, μεγάλη προετοιμασία, προγράμματα, αφίσες, πρόμο, διαφήμιση, ό,τι πραγματικά περνάει από το χέρι μου. 

Είμαι πολύ ευτυχισμένος που ασχολούμαι με δύο επαγγέλματα που αγαπώ. Όταν ήμουν πιο μικρός έλεγα ότι δε θα’ναι εύκολο, αλλά τώρα, παρότι μου στοιχίζει ελεύθερο χρόνο, ξεκούραση, και πράγματα που δεν μπορώ πια να κάνω με την ίδια άνεση, δε θ’ άλλαζα καμία από τις δύο δουλειές. Γιατί και η καθεμία μου προσφέρει κάτι μοναδικό στη ψυχή μου, και ταυτόχρονα με ξεκουράζει από την άλλη. Οπότε, τις θεωρώ αλληλένδετες ως ύπαρξη στην καθημερινότητα και στην ψυχοσύνθεσή μου. 

Εσύ, Βασίλη, πώς αισθάνεσαι ως ηθοποιός και σκηνοθέτης; Πόσο δύσκολο τελικά είναι να σκηνοθετεί κάποιος τον εαυτό του;

Βασίλης: Η υποκριτική είναι ένα επάγγελμα πάρα πολύ δύσκολο, ειδικά τώρα που η τέχνη πάσχει γενικά λόγω οικονομικής κρίσης και ο κόσμος δεν έχει τη διάθεση πια ή και το χρήμα να βλέπει πολύ θέατρο. Νιώθω όμως ευτυχισμένος που κάνω αυτό που αγαπώ τόσο ως ηθοποιός όσο και ως σκηνοθέτης, γιατί μπορώ να επιλέγω τις δουλειές μου και τα έργα που θα παίξω. 

Το να σκηνοθετείς τον εαυτό σου, είναι το πιο δύσκολο γιατί μένεις ως ερμηνευτής, λίγο πιο πίσω. Δεν βλέπεις αμέσως τα δικά σου λάθη και αδυναμίες, γιατί πρέπει συνεχώς να τσεκάρεις πρώτα τους άλλους. Ομολογώ ότι όλο αυτό ήταν πολύ δύσκολο για μένα, αλλά νομίζω ότι τα κατάφερα!

Πείτε μου πώς συναντηθήκατε, πώς γίνατε φίλοι και τελικά συνεργάτες;

Βασίλης: Γνωριστήκαμε μέσα από τη δουλειά. Γνώρισα τον Αλέξανδρο σαν τραγουδιστή μέσα από μια κοινή μας φίλη που πήγαινε στα live του. Μια μέρα πήγα κι εγώ μαζί της, είχα ακούσει βέβαια τα τραγούδια του πιο πριν και μου άρεσε πολύ η φωνή του, κι έτσι πήγα κι εγώ στο live του. Θυμάμαι ότι περάσαμε τόσο ωραία εκείνο το βράδυ! Κάπως έτσι γνωριστήκαμε και είχαμε από την αρχή μια τρομερή χημεία ως χαρακτήρες. Όντας ένας έξυπνος καλλιτέχνης ο Αλέξανδρος και ένας τόσο ταλαντούχος άνθρωπος δοσμένος στην τέχνη, ήταν ένα καθοριστικό στοιχείο το οποίο μας έδεσε ακόμα πιο πολύ. Κάπως έτσι λοιπόν, γίναμε κολλητοί φίλοι.

Αλέξανδρος: Την πρώτη στιγμή που τον αντίκρυσα, είδα να έρχεται προς το μέρος μου ένας φωτεινός άνθρωπος, με ανοιχτά τα χέρια του, έτοιμος να μας αγκαλιάσει όλους! Έπαθα πλάκα! Αμέσως κατάλαβα το ποιόν του και συνδέθηκα άμεσα μαζί του. Από την πρώτη στιγμή ένιωσα αυτό το φως μέσα του και τότε έχουμε γίνει όχι απλά φίλοι, αλλά αχώριστοι. Είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα συμβουλευτώ, σε αυτόν θα πω αυτό που με απασχολεί, με αυτόν αρχικά θα μοιραστώ την οποιαδήποτε χαρά μου. Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου που κι εκείνος πιστεύει ότι είμαι κολλητός του και δίνει όσα δίνω κι εγώ. Είμαστε σαν αδέρφια, εδώ και πέντε χρόνια περίπου…

Αλέξανδρε, φέτος, υπογράφεις το τραγούδι “Ρίσκο”, για την παράσταση “Χορτοφάγοι”, την οποία σκηνοθετεί ο Βασίλης, στο θέατρο Μπέλλος. Τι έχεις να μας πεις τόσο για το τραγούδι αυτό; Πώς προέκυψε;

Αλέξανδρος:  Ήταν ένα τόλμημα για μένα γιατί αυτό το τραγούδι μου το είχε ζητήσει ως σύνθεση ο Βασίλης από το καλοκαίρι για να καλύψει την συγκεκριμένη παράσταση. Όταν μου το ανέθεσε, μου ήρθε κεραμίδα. Ήταν όμως κεραμίδα χαράς! 

Όταν είναι κολλητός ο άλλος, δε σημαίνει ότι βλέπεις το όλο θέμα χαλαρά. Κάθε άλλο! Θες για να τον ευχαριστήσεις, να καταβάλεις τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια και να του προσφέρεις το καλύτερο αποτέλεσμα. Το γεγονός ότι θα έπρεπε να γράψω μουσική για θεατρικη παράσταση, σήμαινε ότι θα έπρεπε να συνθέσω κάτι το εντελώς διαφορετικό από όλα όσα είχα ήδη κάνει. 

Διαβάζοντας το έργο, και μαζί με κάποιες κατευθυντήριες που μου έδωσε ο Βασίλης, έφτιαξα τελικά αυτό το τραγούδι. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που το άκουσε, πριν καν κυκλοφορήσει και περίμενα με πολλή αγωνία την τελική του κρίση.

Μόλις μου είπε ότι τον ενθουσίασε, τότε είπα μέσα μου ότι όλα είναι εντάξει και προχωράμε μια χαρά. Άρεσε και στον υπόλοιπο θίασο πάρα πολύ, και τη στιγμή της πρεμιέρας, όταν το άκουσα μέσα στο θέατρο και είδα πώς το είχε τοποθετήσει σκηνοθετικά μέσα στην παράσταση ο Βασίλης, κατάλαβα πραγματικά πόσο όμορφο είναι να μπλέκει η μουσική με το θέατρο. Πήρε το κομμάτι αυτό, μέσα από το θεατρικό, πολύ μεγαλύτερη δύναμη, πράγμα ειλικρινά σπουδαίο!

Βασίλης: Εγώ ως Βασίλης, ήθελα ένα τραγούδι του Αλέξανδρου, υποχρεωτικά στην παράσταση. Ό,τι κι αν έγραφε ή μου έφερνε, εγώ θα το έβαζα! (γέλια)

Έχει τέμπο, έχει ρυθμό, έχει δύναμη αυτό το τραγούδι, γι αυτό και το ερωτευτήκαμε όλοι! Είναι το καλύτερό του τραγούδι!

Βασίλη, μας έχεις εντυπωσιάσει δύο χρονιές τώρα, με θεατρικά έργα, όπως τους “Καλλιτέχνες δωματίου”, και τους “Χορτοφάγους”σου. Πες μου, με ποια κριτήρια επέλεξες τη συγκεκριμένη θεματολογία και πώς τελικά τα κατάφερες να την αποδώσεις δραματουργικά και να γίνουν τελικά τόσο αρεστά στο κοινό σου;

Βασίλης: Θέλω να κάνω έργα που εγώ ως θεατής, να μπορώ να τα παρακολουθήσω. Πηγαίνω και βλέπω παραστάσεις όπως λόγου χάρη μια κωμωδία και δε γελάω. Ή σ’ ένα κοινωνικό έργο, δεν προβληματίζομαι. Πάω να δω ένα δραματικό, και δε συγκινούμαι. Θέλω λοιπόν στις δικές μου δουλειές, να υπάρχει μια αλήθεια. Με αυτή την αλήθεια λοιπόν, απέδωσα και τα δυο μου έργα. 

Ως χαρακτήρας, πάντοτε ήθελα να κάνω έργα ψυχολογικά, μια και μ΄ενδιαφέρει ως άνθρωπο πολύ η ψυχολογία χαρακτήρων. Mε γοητεύει ένα θέατρο που θίγει τις ανθρώπινες σχέσεις. Σχέσεις οι οποίες διαμορφώνονται σ’έναν γάμο, ή σε έναν χωρισμό, σχέσεις γενικά, προβληματισμού. 

O συγγραφέας των Χορτοφάγων έχει πει ότι θέλει οι άνθρωποι να φεύγουν μετά το πέρας της παράστασης και να έχουν απορία. ΄Οπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή…Έτσι δεν είναι;

Το ρωσικό θέατρο είναι πολύ ενδιαφέρον και πολύπλευρο, αλλά δεν το γνωρίζουν εδώ πολλοί γιατί είναι δύσκολο να μεταφραστεί. Εμείς στους Χορτοφάγους, δυσκολευτήκαμε πολύ μεταφραστικά, αλλά πιστεύω ότι τελικά άξιζε τον κόπο. Όλη αυτή η περιγραφή στο έργο, της κατάρρευσης του τεράστιου ρωσικού οικοδομήματος, ήταν κάτι που μου κέντρισε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον και αυτό ακριβώς προσπάθησα να αποδώσω τόσο ως ρόλος όσο και ως σκηνοθέτης. 

Ποια είναι η δική σας ιδέα της τέλειας ευτυχίας; 

Αλέξανδρος: Είναι η ισορροπία. Στα πάντα. Στα προσωπικά, στα επαγγελματικά, στην ψυχολογία μου.

Βασίλης: Ευτυχία για εμένα, ίσον ελευθερία. Σε όλα μας. Να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, να μην καταπιεζόμαστε, είναι το πιο βασικό προσόν.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος; 

Αλέξανδρος: Νομίζω, το να συμβεί κάτι κακό στους ανθρώπους που αγαπώ.

Βασίλης: Κι εμένα το ίδιο, αλλά και όσον αφορά τον εαυτό μου, φοβάμαι την απώλεια της μνήμης ή  της λογικής σκέψης. 

Ποιον  άνθρωπο εν ζωή θαυμάζετε περισσότερο; 

Αλέξανδρος: Μουσικά, θαυμάζω και αγαπώ ιδιαίτερα, τον Γιάννη Πάριο.

Βασίλης: Θεατρικά, θαυμάζω πολύ τον Γιώργο Κιμούλη. Είναι ένας άνθρωπος που έχει προσφέρει πολλά ως πιο παλιός, ποιοτικός και έμπειρος καλλιτέχνης. 

Ως χαρακτήρας, πάντοτε ήθελα να κάνω έργα ψυχολογικά, μια και μ΄ενδιαφέρει ως άνθρωπο πολύ η ψυχολογία χαρακτήρων. Mε γοητεύει ένα θέατρο που θίγει τις ανθρώπινες σχέσεις. Σχέσεις οι οποίες διαμορφώνονται σ’έναν γάμο, ή σε έναν χωρισμό, σχέσεις γενικά, προβληματισμού. (Βασίλης)

Ποια θεωρείτε ως την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;  Ποια αρετή όντως αξίζει κάποιος να έχει;

Αλέξανδρος: Για μένα, αξίζει πάρα πολύ η υπομονή. Υπερεκτιμημένη αρετή, θα έλεγα ότι είναι η δόξα.

Βασίλης: Για μένα, υπερεκτιμημένος είναι ο εγωϊσμός. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι δε ζούμε μόνοι μας, αλλά ότι συναναστρεφόμαστε και με άλλους ανθρώπους. Αυτό που αξίζει πιο πολύ για μένα, είναι το μέτρο. Το να έχουμε μέτρο στη ζωή μας. Να μην είμαστε των άκρων ή της υπερβολής.

Πότε και πού νιώσατε πιο ευτυχισμένοι; 

Αλέξανδρος: Μου έχει μείνει στον νου μια  μουσική στιγμή. Στην Αστερούπολη, πριν 4-5 χρόνια, είχα δώσει μια συναυλία και η προσέλευση του κόσμου ήταν τεράστια. Ήταν θυμάμαι, Χριστούγεννα, κι εγώ λατρεύω αυτή την εποχή, και είχαμε βγάλει και το τραγούδι της Αστερούπολης για το χριστουγεννιάτικο πάρκο των Ιωαννίνων, και ένιωθα τέτοια μεγάλη ευτυχία όταν ήμουν στη σκηνή, που όμοια της δεν έχω νιώσει ποτέ άλλοτε! Ήταν το κοινό τόσο θερμό! Αν και έβρεχε, είχαν μείνει εκεί, με τις ομπρέλες ανοιχτές, ένα πολύχρωμο χαλί που φάνταζε σαν παραμύθι!

Βασίλης: Στις παραστάσεις μου, που κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα, και στις πρεμιέρες μου που έχω τους αγαπημένους μου ανθρώπους δίπλα, και είμαστε όλοι μαζί. Όταν έχω σε δύο τετραγωνικά ό,τι αγαπώ πιο πολύ, όπως έλεγε και η αείμνηστη Τζένη Καρέζη. Αυτό νομίζω ότι είναι ο ορισμός της ευτυχίας. 

Ποιο θεωρείτε ότι είναι το μεγαλύτερο προσόν  σας; 

Αλέξανδρος: Η αγάπη που δείχνω στον άλλο. Είτε είναι φίλος, είτε η σχέση μου, είτε η οικογένεια. Έχω πολλή αγάπη να δώσω στον συνάνθρωπό μου.

Βασίλης: Η πίστη, η σταθερότητα και η αφοσίωσή μου.

Αν πεθαίνατε και ερχόσασταν ως άνθρωπος ή ως ζώο, τι θα επιλέγατε;

Αλέξανδρος: Τα ζώα είναι τ’ αγγελούδια του ουρανού στη γη. Το πιστεύω βαθιά αυτό. Θέλουν μόνο αγάπη και στοργή να λάβουν και να προσφέρουν. Επειδή όμως είμαι και ρεαλιστής αξίζουν πιστεύω καλύτερη ζωή από αυτή που έχουν εδώ. Αξίζουν πολλά περισσότερα απ’ όσα μπορεί να κάνει ο καθένας από εμάς. Άρα, θα επέλεγα να ήμουν ένας άνθρωπος ο οποίος θα πρόσφερε πολλά πολλά περισσότερα στα ζώα.

Βασίλης: Θα’ θελα να επιστρέψω πάλι ως άνθρωπος, αλλά έχοντας μνήμες από όλη τη ζωή που έχω ζήσει ως τώρα. Δηλαδή, να θυμάμαι τα λάθη που έχω κάνει, κι επιστρέφοντας, να ξέρω αυτή τη φορά τι ακριβώς πρέπει ή δεν πρέπει να κάνω. 

 Πού θα θέλατε να ζείτε;

Αλέξανδρος: Εμένα μου αρέσει πάρα πολύ η Ελλάδα. Για μόνιμα, επιλέγω σταθερά την Ελλάδα. Μένουμε Ελλάδα, δηλαδή! (γέλια) Ούτως ή άλλως, η χρονική στιγμή που θαυμάζω ιδιαίτερα, είναι ο χρυσός αιώνας του Περικλή!

Βασίλης: Μου αρέσει κι εμένα πάρα πολύ η Ελλάδα. Λατρεύω την πόλη μου, την Αθήνα, αλλά γενικά, θα ήθελα να ζω σε μια πόλη με έναν πολιτισμό και μια υψηλή παιδεία.

Ποιο ή ποια από τα πράγματά σας θεωρείτε ως θησαυρό σας;

Αλέξανδρος: Από υλικά πράγματα, θα μπορούσα να αναφέρω το λάπτοπ μου! (γέλια)

Λόγω της δουλειάς μου και της επικοινωνίας μου, κινητό, λάπτοπ και υπολογιστής, είναι εντελώς απαραίτητα.

Βασίλης: Εγώ, δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς τα βιβλία μου. Είμαι συλλέκτης θεατρικών βιβλίων και προγραμμάτων και νομίζω ότι αν γίνει κάτι και τα χάσω, θα τρελαθώ!

Ποια πιστεύετε ότι είναι η χειρότερη μορφή δυστυχίας; 

Αλέξανδρος: Πιστεύω, η μοναξιά. Είναι ωραίο βέβαια κάποιες στιγμές να είσαι μόνος, αν είναι δική σου επιλογή. Όταν δεν είναι όμως, είναι μαρτύριο.

Βασίλης: H μιζέρια. Πιστεύω ότι η αίσθηση αυτή είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να νιώσει κάποιος. 

Ποιο είναι το χαρακτηριστικό που σας έχει σημαδέψει στη ζωή σας; 

Αλέξανδρος:  Η απώλεια ενός αγαπημένου μου προσώπου.

Βασίλης: Το αντίθετο. Ο ερχομός αγαπημένων προσώπων.

Τι εκτιμάτε περισσότερο στους φίλους σας; 

Αλέξανδρος:  Την αγκαλιά τους που είναι πάντοτε ανοιχτή και την πίστη που έχουν στη φιλία μας. Ο πιστός φίλος, είναι μεγάλο στήριγμα για έναν άνθρωπο.

Βασίλης: Τη σταθερότητα, την αφοσίωση, το χιούμορ τους, το οποίο παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Και φυσικά, την όλη επικοινωνία.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς και μουσικοί;

Αλέξανδρος: Λατρεύω τον Έρος Ραματζότι. Είναι ο μοναδικός που με ηρεμεί πραγματικά. Είναι βάλσαμο στ’ αυτιά μου. Μπορώ να τον ακούω όλη μέρα! 

Βασίλης: Από Έλληνες συγγραφείς, λατρεύω στην κυριολεξία τη Λούλα Αναγνωστάκη. Έχω όλη τη βιβλιογραφία της. Από ξένους, ο Στρίντμπεργκ και ο Ρατζίνσκι, που βασισμένος στο έργο του, έκανα την περσινή παράστασή μου, τους “Καλλιτέχνες δωματίου”. Από μουσικούς, ο Γιάννης Σπανός και ο Άντριου Λόϋντ Βέμπερ που έχει γράψει υπέροχα μιούζικαλ.

Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;

Αλέξανδρος: Η Ελληνίδα μάνα! (γέλια) Η μάνα που θα μεγαλώσει και θα ντύσει τα παιδιά, θα τα πάει στο σχολείο, θα μαγειρέψει, θα τα διαβάσει, θα έχει χίλιους δυο ρόλους. Δεν της αξίζει το μεγαλύτερο βραβείο;

Βασίλης: O νέος της εποχής μας! Βλέπω τα νέα παιδιά στην κρίση που δυσκολεύονται τόσο πολύ, βλέπω τους άνεργους, και θεωρώ όλους αυτούς, μικρούς ήρωες της καθημερινότητας!

Ποιο είναι το motto σας;

Αλέξανδρος:  Όλα, για κάποιο λόγο γίνονται.

Βασίλης: Να χαμογελάς. Να χαμογελάς σε όλα. Είναι στάση ζωής.

Ποια είναι τα άμεσα επαγγελματικά σας πλάνα ενόψει της νέας χρονιάς που έρχεται;

Αλέξανδρος: Πριν καν βγει η νέα χρονιά, ανήμερα Χριστουγέννων, θα είναι μια μεγάλη μέρα γιατί θα βρισκόμαστε στο θέατρο Μπέλλος να δούμε τους Χορτοφάγους και καπάκι, φεύγουμε και πάμε στο Casper’s στο Χαλάνδρι που θα περάσουμε όλοι μαζί ένα σούπερ ρεβεγιόν. Επίσης, για τη νέα χρονιά, ετοιμάζω νέα τραγούδια, αλλά ενόψει των εορτών ετοιμάζω επίσης μια μεγάλη έκπληξη, την οποία όμως δεν αποκαλύπτω ακόμα! (γέλια)

Βασίλης: To ίδιο κι εγώ. Τα Χριστούγεννα θα τα περάσουμε όλοι μαζί και σίγουρα θα είναι πάρα πολύ ωραία. Η παράσταση θα συνεχίσει μέχρι τέλος Ιανουαρίου, ως τις 27. Επίσης, θα παίξει και για μια μέρα στη Χαλκίδα, κι έχω σκεφτεί να πάμε και λίγες μέρες στη Θεσσαλονίκη για να παίξουμε κι εκεί τους Χορτοφάγους. Από Φεβρουάριο προς Μάρτιο, ετοιμάζω με το καλό, και ένα καινούργιο έργο.

Ποια είναι τα μεγαλύτερα όνειρά σας τόσο ως άνθρωποι όσο και ως καλλιτέχνες;

Βασίλης: Εγώ γενικά, δεν πολυκάνω όνειρα γιατί κάθε φορά που κάνεις όνειρα ο Θεός γελάει. Ως άνθρωπος, επιθυμώ να υπάρχει υγεία, ηρεμία, όχι πόλεμοι, ειρήνη για τη χώρα μας, και γενικά να υφίσταται σε όλα μια ισορροπία. 

Ως καλλιτέχνης, να συνεχίσω αυτό αυτό που κάνω τώρα, να επιλέγω ωραία, ποιοτικά έργα που μου λένε κάτι, να ασχολούμαι με την ψυχολογία και τις ανθρώπινες σχέσεις, γενικά, να δημιουργώ!

Αλέξανδρος: Κι εγώ ονειρεύομαι να ζω σ’ ένα φιλειρηνικό, δημιουργικό περιβάλλον, να μπορώ να επικοινωνώ με τον κόσμο και τους φίλους μέσω της μουσικής, όπως και σήμερα. Εύχομαι να έχω τη δυνατότητα να το κάνω αυτό καιρό ακόμα και γενικά, θα ήθελα να υπάρχει και προσωπική ευτυχία!

Για το τέλος, ας κλείσουμε με μια ευχή!

Αλέξανδρος: Να υπάρχει υγεία και αγάπη. Να δίνετε αγάπη για να παίρνετε αγάπη. Να σκεφτόμαστε θετικά και πραγματικά να κοιτάμε πώς θα κάνουμε τον εαυτό μας καλύτερο σε όλους τους τομείς.

Βασίλης: Εύχομαι να έχουμε όλοι καλές γιορτές με υγεία πάνω απ’ όλα. Να είμαστε όλοι καλά, αγαπημένοι και να μην υπάρχει καμία γκρίνια και μιζέρια.

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου