Η πανέξυπνη σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Κυριακού δημιουργεί ένα αξιολάτρευτο οπτικά αποτέλεσμα , το οποίο διατηρώντας έντονα τα στοιχεία της φάρσας και όντας γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις, ξαφνιάζει ευχάριστα και προσφέρει άφθονο γέλιο σε όλους.
Μέσα από την παράσταση που είδαμε, ερχόμαστε “αντιμέτωποι” με ισπανικούς όρους που ανήκουν στη σφαίρα του φλαμένκο, και στον πολύχρωμο, σχεδόν ψυχεδελικό κόσμο του Αλμοδόβαρ. Κυρίως όμως, συναντάμε για πρώτη φορά τους χαρακτήρες ενός drag theatre, και αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε να κάνουμε με σκληρά εργαζόμενους επαγγελματίες που κάνουν τη δουλειά τους. Και την κάνουν μάλιστα, πάρα πολύ καλά.
Η σκηνοθεσία του φαντασμαγορικού αυτού μιούζικαλ αποτελεί μια έκρηξη. Μια πολύχρωμη έκρηξη χρωμάτων, ξεκαρδιστικής πρόζας, μουσικής και εντυπωσιακού χορού. Όλα αυτά με εναλλαγές κοστουμιών και σκηνών, οι οποίες μας βυθίζουν όλο και πιο πολύ στην πλοκή και μεταφερόμαστε σε πιο παλιές εποχές που πολλοί από εμάς είχαν την τύχη να ζήσουν.
Η Anasa Art, για δεύτερη φορά, αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία παρουσίασης θεατρικών μονολόγων, δίνει την ευκαιρία σε κοινό και κριτικούς να έρθουν σε επαφή με το τόσο σημαντικό αυτό θεατρικό είδος.
Με έναν επιτυχημένο συνδυασμό δράματος και κωμωδίας, ρεαλισμού, υπερρεαλισμού και φαντασίας, μας παρουσιάζονται φανταστικοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, αποστασιοποιημένοι όμως εν μέρει από την πραγματική ζωή. Η όλη αίσθηση του έργου, δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για τα έργα και τις ημέρες ενός υποθετικού τόπου, με υποθετικούς ανθρώπους, μέσα όμως από εντελώς πραγματικές καταστάσεις.
Ο ρομαντισμός γενικά, δεν ήταν μια ανακάλυψη του 19ου αιώνα. Ρομαντισμός μπορεί να χαρακτηριστεί κι ένα κίνημα ή σχολή λογοτεχνίας ή τέχνης που ανήκει σε άλλον αιώνα. Προσωπικά πιστεύω ότι από την πρώτη στιγμή της ανθρωπότητας, ο ρομαντισμός ήταν ένα αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης.
Προσωπικά, στο θέμα καθαρά της υποκριτικής, πιστεύω ότι υπάρχουν τόσες μέθοδοι υποκριτικής, όσοι και ηθοποιοί. Ο καθένας φέρνει στο σανίδι μια προσωπικότητα, έναν κόσμο δικό του…δεν μπορείς να του επιβάλλεις τον δικό σου τον τρόπο που σκέφτεσαι και νιώθεις. Το θέμα είναι να ανακαλύψει ο καθένας μαθητής, τον δικό του τον τρόπο. Δεν μπορούμε λοιπόν να μιλάμε για σχολές, λες και είναι κάποια συνταγή στο φαρμακείο.
Πρόκειται για ένα θεατρικό χωρίς κενά και τυχόν ελλείμματα στη διαχείριση του χρόνου και στην πλοκή, το οποίο κρατάει το ενδιαφέρον σταθερά επικεντρωμένο στην υπόθεση και στους πρωταγωνιστές από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό. Το στοιχείο της έκπληξης και του νοητικού παιχνιδιού, μαζί με τις σχεδόν ανάγλυφες ερμηνείες των πρωταγωνιστών, το καθιστούν μια άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση, την οποία τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Αν κάποιος επιθυμεί να χαθεί στους δαιδαλώδεις ψυχολογικούς δρόμους ενός φιλμ νουάρ, τότε η επιλογή του συγκεκριμένου θεατρικού είναι η καλύτερη. Αν και βασισμένο στην ομώνυμη κινηματογραφική ταινία, αποτελεί ως θεατρική γραφή κάτι εντελώς νεωτεριστικό για τα ελληνικά δεδομένα. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον να βλέπει κάποιος ένα έργο το οποίο ανοίγει πόρτες που κανείς δεν είχε σκεφτεί ότι ανοίγουν και άλλες που αν και είναι ανοιχτές, τελικά δεν οδηγούν πουθενά.
Μέσα σε ένα ζεστό, φιλικό κλίμα, όλοι μας ως κοινό είχαμε την ευκαιρία και τη χαρά να πληροφορηθούμε σχετικά με μια νέα φιλοσοφία ζωής, η οποία βασίζεται στην ηθική της ευαισθησίας, του σεβασμού και της αρμονικής συνύπαρξης όλων των όντων του πλανήτη.
Η ανάγνωση κειμένων από τα βιβλία του συγγραφέα, με τη φωνή του Γιώργου Κοψιδά, μας έφερε σε πλήρη επαφή με τους εκάστοτε ήρωες και οι οποίοι μας συγκίνησαν σε μεγάλο βαθμό με την αμεσότητα και την ανθρωπιά που εξέπεμπαν.
Σε κάθε περίπτωση, είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πάντρεμα σύγχρονου και κλασικού, καθώς σε μια θεατρική σκηνή συνδυάζονται με απόλυτη αρμονία μοντέρνα πρόζα με κλασική μουσική και τραγούδι. Ο σκηνοθέτης μας Ισίδωρος Σιδέρης, με τη συνεργασία του μαέστρου Φώτη Μιχαλάκη και με την επιτόπια παρουσία της Συμφωνικής Ορχήστρας και Χορωδίας του Δήμου ΑΘηναίων, στήνει για άλλη μια φορά, μια σκηνοθεσία η οποία απογειώνει και απογειώνεται.
Συνδυάζοντας τόσο κλασικά όσο και σύγχρονα στοιχεία, κατορθώνει να δημιουργήσει μια οπερέτα η οποία παντρεύοντας στοιχεία του παρελθόντος και του παρόντος, καθιστά τα μέτρα και τα σταθμά αυτού που θα ονόμαζα “σύγχρονη οπερέτα”.
Οι βραδιές οπερέτας στο θέατρο “Ολύμπια”, έχουν πάντοτε κάτι το μαγικό. Συνδέουν και συγχωνεύουν με απίστευτα επιτυχημένο τρόπο χρονικές στιγμές και δημιουργούν πολυδιάστατα και αξέχαστα έργα.
Tο Σάββατο 6 και Κυριακή 7 Απριλίου, στη θεατρική σκηνή του φιλόξενου Θεάτρου του Δημαρχείου Ηλιούπολης, πλήθος κόσμου συνέρρευσε προκειμένου να παρακολουθήσει μια τρυφερή ιστορία 4 φίλων που δοκιμάζουν και δοκιμάζονται μέσα από μια σχέση ζωής που καθορίζει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τελικά την πορεία προς το μέλλον όλων των πρωταγωνιστών μας.
Με πανέμορφο καλλιτεχνικό τρόπο, είδαμε τέσσερις δροσερές παρουσίες που ερμήνευσαν μια ολόκληρη θεατρική γκάμα: κωμωδία, δράμα,τραγούδι και χορός. Το τόσο πρωτότυπο και πανέξυπνο κείμενο, η ευφάνταση μουσικοθεατρική σκηνοθεσία, η έξοχη μουσική επιμέλεια και τα κομψά κοστούμια, έργο συνολικό της ομάδας, αποτελεί από μόνο του απόδειξη της φιλίας και συνεργασίας που διέπει τους τέσσερις αυτούς ταλαντούχους καλλιτέχνες!
