Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Οι kallitexnes.gr βρέθηκαν στο θέατρο “Λαμπέτη”, για να παρακολουθήσουν την παράσταση “Η μικρή μας πόλη”, σε κείμενο Θόρντον Ουάιλντερ και σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα.
Έργο ιδιαίτερα δημοφιλές, τόσο σε ερασιτεχνικούς όσο και σε επαγγελματικούς θιάσους, έχει παίξει σχεδόν σε κάθε σημείο της Αμερικής και η φήμη του έχει αγγίξει ακόμα και την Ευρώπη. Αν και η πρώτη παράσταση του συγγραφέα στο “Mc Carter Theatre”, στο Princeton του New Jersey το 1938, δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία, μέσα στον ίδιο χρόνο, αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς, ώστε οδήγησε στη βράβευση του καλλιτέχνη με βραβείο Πούλιτζερ.
Είναι ένα ιδιαίτερο μεταμοντέρνο δημιούργημα, το οποίο συνδυάζοντας ρεαλισμό και μεταφυσική φαντασία, σε πολλές από τις εκάστοτε παραστάσεις του χρησιμοποιεί μεταθεατρικές τεχνικές, όπως η αφήγηση από έναν διευθυντή σκηνής και η έλλειψη σκηνικών.
Μπαίνοντας όμως στον πανέμορφο θερινό χώρο της ταράτσας του θεάτρου “Λαμπέτη”, εμείς, βρεθήκαμε να θαυμάζουμε την υπέροχη πρωτοβουλία της προσθήκης πανέμορφων σκηνικών. Στη μέση της σκηνής, ένας δρόμος μιας παλιάς αμερικανικής κωμόπολης με σειρές από σπίτια δεξιά κι αριστερά, και επίσης κατασκευές του εξωτερικού μέρους κατοικιών και στα δύο μέρη της σκηνής.
Στη συνέχεια, είχαμε την τιμή, να μας συστήσει το Γκρόβερς Κόρνερς και τους κατοίκους του, ο γνωστός σε όλους μας, Χρήστος Φερεντίνος. Με ένα του νεύμα, ξεκίνησε και η παράσταση.

image.ashx

Υπόθεση

Το Γκρόβερς Κόρνερς, είναι μια φανταστική πόλη της Αμερικής, και μέσω του αφηγητή μας, παρουσιάζεται η ζωή και τα έργα των κατοίκων της από το 1901 ως το 1913. Δώδεκα χρόνια, τα οποία έφεραν αλλαγές -μικρές ή μεγάλες-και άλλαξαν τον μικρόκοσμο της μικρής αυτής κοινωνίας.
Χωρισμένο σε τρεις πράξεις, το έργο αυτό κάνει ακροβατικά ταξίδια στο χρόνο και συνδέοντας το φυσικό με το μεταφυσικό, προσφέρει μια εντελώς ξεχωριστή προοπτική στον εκάστοτε θεατή.

Πρώτη Πράξη : Μια συνηθισμένη μέρα

Ο διευθυντής σκηνής παρουσιάζει στους θεατές τη μικρή πόλη του Γκρόβερς Κόρνερς και τους κατοίκους της, καθώς ξημερώνει ένα πρωί του 1901. Μέσα από την απλή ζωή όλων, βλέπουμε και επί σκηνής μια συνηθισμένη μέρα των γειτονικών οικογενειών Γουέμπ και Γκιμπς, καθώς στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο. Ο κύριος Γουέμπ, είναι ο εκδότης της τοπικής εφημερίδας και ο κύριος Γκιμπς, ο γιατρός της πόλης.

Δεύτερη Πράξη : Έρωτας και Γάμος

Μεταφερόμαστε στα 1904. Ο γιος του κυρίου Γκιμπς, Τζορτζ, και η Έμιλυ, η κόρη του κυρίου Γουέμπ, ετοιμάζονται να παντρευτούν. Έχει φτάσει η μέρα του γάμου και επικρατεί ιδιαίτερη συγκίνηση στο σπίτι της κυρίας Γκιμπς που καταλαβαίνει ότι της φεύγει ο γιος της. Ο Τζορτζ, προσπαθώντας να επεξεργαστεί όλο αυτό που συμβαίνει, κάνει μια αμήχανη επίσκεψη στον μέλλοντα πεθερό του.
Σε αυτό το σημείο, ο διευθυντής σκηνής διακόπτει τη δράση και φέρνει τους θεατές ένα χρόνο πίσω. Η Έμιλυ, η οποία είναι κρυφά ερωτευμένη με τον Τζορτζ, τον βρίσκει και τον κατηγορεί για υπεροψία. Εκείνος, το ίδιο ερωτευμένος μαζί της, την καλεί για παγωτό, κι εκεί συζητούν για το μέλλον και τον έρωτά τους. Ο Τζορτζ τελικά, λόγω της Έμιλυ, αποφασίζει να μην πάει στο Κολλέγιο να σπουδάσει όπως σχεδίαζε, αλλά να εργαστεί και τελικά να αναλάβει τη φάρμα του θείου του.
Ακολουθεί έπειτα ο γάμος, όπου λίγο πριν το μυστήριο, ο Τζορτζ σε μια κρίση νευρικότητας, λέει στη μητέρα του ότι δεν είναι έτοιμος να παντρευτεί. Ο έρωτας όμως νικάει, και τελικά γίνεται ένας πανέμορφος γάμος.

Τρίτη Πράξη : Θάνατος, ή αλλιώς οι νεκροί με τους νεκρούς, οι ζωντανοί με τους ζωντανούς

Ο διευθυντής σκηνής εισάγει την τελική πράξη με έναν εκτενή μονόλογο, δίνοντας έμφαση στην αιωνιότητα, και μας μεταφέρει στο νεκροταφείο έξω από την πόλη και στους ήρωες που έχουν πεθάνει στα εννέα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από τη δεύτερη πράξη : Η κυρία Γκιμπς (από πνευμονία στη διάρκεια ενός ταξιδιού), ο Ουάλι Γουέμπ, ο αδερφός της Έμιλυ ( από ρήξη σκωληκοειδίτιδας ενώ ήταν σε κατασκήνωση), η Κυρία Σομς, η δασκάλα και ο Σάιμον Στίμσον, ο αλκοολικός, καταθλιπτικός μουσικός της Εκκλησίας (αυτοκτονία με απαγχονισμό).
Συναντάμε τον νεκροθάφτη Τζόε Στόνταρντ και έναν νεαρό, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι ο ξάδερφος της Έμιλυ, ο οποίος γυρίζει σπίτι του από την κηδεία της. Μαθαίνουμε ότι η Έμιλυ, πέθανε πάνω στη γέννα του δεύτερου παιδιού της που είχε αποκτήσει με τον Τζορτζ.
Η κηδεία τελειώνει και η Έμιλυ εμφανίζεται να συναντά τους νεκρούς. Η κυρία Γκιμπς της λέει ότι πρέπει να ξεχάσει τη ζωή που προηγήθηκε, αλλά η Έμιλυ, με νωπή ακόμα την ανάμνηση των όσων έχει ζήσει, αρνείται. Παρά τις προειδοποιήσεις όλων των νεκρών, αποφασίζει να επιστρέψει στη Γη για να ξαναζήσει μια μόνο μέρα. Τη μέρα των 12ων γενεθλίων της. Τελικά, βρίσκει πολύ επώδυνο όλο αυτό και συνειδητοποιεί πόσο θα έπρεπε να εκτιμούμε τη ζωή και κάθε στιγμή αυτής. Με πικρό ρεαλισμό ρωτάει τον διευθυντή σκηνής αν υπάρχει κανένας που συνειδητοποιεί τη ζωή ενόσω ζει και παίρνει την εξής απάντηση : “ Όχι. Ίσως λίγο οι άγιοι και οι ποιητές”. Επιστρέφει τότε στον τάφο της, δίπλα στην κυρία Γκιμπς, παρακολουθώντας χωρίς μιλιά τον Τζορτζ να γονατίζει στο μνήμα της.

Μέσα από τη μελετημένη και άριστα προσαρμοσμένη στα ελληνικά δεδομένα μετάφραση του Μίνωα Βολανάκη, ο σκηνοθέτης μας, Γιάννης Κακλέας, δημιουργεί για άλλη μια φορά, μια φαντασμαγορική μεν, αλλά ταυτόχρονα δε, βαθιά φιλοσοφημένη και ανθρώπινη παράσταση.

A268

Κριτική

Η αρχικά απλοϊκή αντιμετώπιση μιας συνηθισμένης μέρας σε μια αμερικανική κωμόπολη το 1901, δε μας προϊδεάζει για τον πλούτο και το βάθος των φιλοσοφικών και μεταφυσικών μηνυμάτων που θα συναντήσουμε στην τρίτη πράξη, η οποία, είναι κατά τη γνώμη μου, και η πιο βαθιά στοχαστική για το τι εστί ζωή και θάνατος.
Έχοντας ως κυρίαρχη φιγούρα έναν διευθυντή σκηνής, μια ζωντανή, ανθρώπινη θεατρική χρονομηχανή, τόσο ο συγγραφέας, όσο και ο σκηνοθέτης μας Γιάννης Κακλέας, μεταφέρoυν και μετατοπίζουν τη δράση και τον χρόνο στα σωστά, στα κομβικά σημεία που πρέπει να τονιστούν μέσα από το έργο αυτό.
Με έναν επιτυχημένο συνδυασμό δράματος και κωμωδίας, ρεαλισμού, υπερρεαλισμού και φαντασίας, μας παρουσιάζονται φανταστικοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, αποστασιοποιημένοι όμως εν μέρει από την πραγματική ζωή. Η όλη αίσθηση του έργου, δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για τα έργα και τις ημέρες ενός υποθετικού τόπου, με υποθετικούς ανθρώπους, μέσα όμως από εντελώς πραγματικές καταστάσεις.

Η παράσταση αυτή αγγίζει την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Άσχετα από χρόνο και εποχή, από κοινωνική κατάσταση και οικογενειακές αλλαγές, η πορεία της ζωής δεν είναι τίποτα παραπάνω από στιγμές. Σαν μικροσκοπικά κομματάκια από καθρέφτη, σχηματίζεται η ζωή και παίρνει χρώμα και αξία. Ο άνθρωπος, υπό αυτή τη φιλοσοφία, αποτελεί ένα μέρος του σύμπαντος και της θεϊκής τάξης των πραγμάτων και επηρεάζεται από την τεράστια ενέργεια της φύσης και των φυσικών νόμων. Κι αν σε κάποια στιγμή της πορείας του, νομίσει ότι είναι αυτός που επηρεάζει τη φυσική νομοτέλεια, απλά πλανάται. Η φύση και οι νόμοι της, θα επιτελέσουν το αιώνιο έργο τους, άσχετα με το πόσο λαμπρή ή όχι, πόσο απλή ή πλούσια είναι η ζωή των ανθρώπων. Η σκηνή με το νεκροταφείο, το εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο όλο αυτό.
Εκείνο που μας καθορίζει ως ανθρώπους, δεν είναι τα κραυγαλέα γεγονότα. Όταν όλα χάνονται, ο νους μας πηγαίνει να αναζητήσει τις απλές, μικρές χαρές της καθημερινότητας. Ίσως γιατί τα πραγματικά μεγάλα πράγματα κρύβονται σε απλές στιγμές, παγιδευμένες στη νοσταλγία του παρελθοντικού χρόνου. Ο αρχέγονος νους επιστρέφει στην ασφάλεια της μήτρας, στον κόλπο της οικογένειας, στις αναμνήσεις μιας καθημερινότητας που την αφήσαμε να κυλήσει μαζί με το ποτάμι του χρόνου. Και τελικά, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι πρέπει να ζούμε όλες τις μικρές αυτές στιγμές που σχηματίζουν τον καθρέφτη της ύπαρξής μας, με όλη μας την καρδιά και τις αισθήσεις.

Μέσα από τη μελετημένη και άριστα προσαρμοσμένη στα ελληνικά δεδομένα μετάφραση του Μίνωα Βολανάκη, ο σκηνοθέτης μας, Γιάννης Κακλέας, δημιουργεί για άλλη μια φορά, μια φαντασμαγορική μεν, αλλά ταυτόχρονα δε, βαθιά φιλοσοφημένη και ανθρώπινη παράσταση. Τονίζοντας αφενός με την εφαρμογή εκπληκτικών σκηνικών και κοστουμιών τον νατουραλιστικό χαρακτήρα του έργου, εκπλήσει και με το παραπάνω αφετέρου, με την επιπλέον προσθήκη μεταμοντέρνων σκηνικών (όρθια παραλληλόγραμμα κουτιά-δωμάτια, φωτισμένα με νέον), και μιας λιτής, στο στυλ μοντέρνας αρχαίας τραγωδίας, παρουσίασης του κόσμου των νεκρών. Κλασικό και σύγχρονο, φυσικό και μεταφυσικό, συνδυάζονται με έναν τρόπο που ξαφνιάζει ευχάριστα, ψυχαγωγεί, μα ταυτόχρονα κινεί τον νου στο να σκεφτεί, να προβληματιστεί και να φιλοσοφήσει πάνω στην αξία της ζωής. Γιατί εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολλοί. Η ζωή μας όμως είναι μόνο μία.

Πρόκειται για μια άριστη σκηνοθεσία, από έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο και έμπειρο καλλιτέχνη, ο οποίος με τη βοήθεια σπουδαίων συνεργατών (ας τονιστεί ότι την υπέροχη μουσική της παράστασης την έχει επιμεληθεί η Ευανθία Ρεμπούτσικα), δημιουργεί πάντοτε καλλιτεχνικά άριστες και δυνατές παραστάσεις. Με τη βοήθεια και συνεργασία της Σοφίας Μιχαήλ, η οποία είχε αναλάβει την κίνηση των ηθοποιών, είδαμε ως αποτέλεσμα,  ένα θεατρικό που αγαπήσαμε, γίναμε ένα με τους απλούς ανθρώπους της μικρής πόλης, και ταυτόχρονα ήρθαμε σε επαφή με το μεταφυσικό, το οποίο εν τέλει είναι και αυτό μέρος της ίδιας της φύσης.  Ευχαριστούμε θερμά τόσο τον ίδιο, όσο και την ομάδα του, για όλα όσα μας έχει προσφέρει ως κοινό, και μαζί με τα συγχαρητήριά μας,  ευχόμαστε καλή συνέχεια σε ό,τι νέο μας ετοιμάζει!

Η Φαίη Κοκκινοπούλου, υποδύεται την κυρία Γουέμπ, τη σύζυγο του τοπικού εκδότη, με τη δυναμικότητα και τη ζωντάνια που ταιριάζει σε μια κυρία εποχής. Φυσική και εκφραστική στον ρόλο της, με μεγάλο εκτόπισμα και ταλέντο, έρχεται και συμπληρώνει ως ιδανική εικόνα συντρόφου, την τρανταχτή παρουσία του κυρίου Γουέμπ, ή κοινώς, Δημήτρη Δεγαΐτη. Μια πανέμορφη, εντυπωσιακή φιγούρα που μας μεταφέρει με τον καλύτερο τρόπο πίσω στο ταξίδι του χρόνου!
Χιουμοριστικός και οξύνους, ο κύριος Γουέμπ, ένας τρυφερός πατέρας και καλός σύζυγος, ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας την εικόνα μιας ολόκληρης εποχής. Την παρουσιάζει με τόσο ζωντανό τρόπο, ώστε ο ερμηνευτής μας μετατρέπεται σε έναν παλιό άνθρωπο και οικογενειάρχη με ιδιαίτερα επιτυχημένο τρόπο. Όμορφο ζευγάρι και σκηνική παρουσία, μπράβο και στους δύο καλλιτέχνες μας, τους ευχόμαστε μόνο τα καλύτερα για το μέλλον!

Αντίστοιχα ενδιαφέροντες ως ρόλοι και παρουσίες είναι η Ιφιγένεια Αστεριάδη ( Κυρία Γκιμπς) και ο Γιώργος Γιαννούτσος (κύριος Γκιμπς). Απόλυτα γήϊνος και ουσιαστικός ως ρόλος εκείνος του τοπικού γιατρού, απόλυτα συναισθηματική εν ζωή η μητέρα και σύζυγος, μα απόλυτα απόμακρη και αποκομμένη από κάθε συναίσθημα ως νεκρή, στον κόσμο των αποθανόντων, η κυρία Γκιμπς. Δύο εξαιρετικές ερμηνείες, οι οποίες ταίριαξαν απόλυτα με το πνεύμα του έργου και μαζί με το ζεύγος των Γουέμπ, αγαπήθηκαν από όλους εμάς.

Η νεαρή ηθοποιός Αλεξάνδρα Ταβουλάρη υποδύεται την Έμιλυ, ίσως τον πιο βασικό χαρακτήρα του έργου μαζί με εκείνο του παρουσιαστή, μια και είναι εκείνη που μας εισάγει στο τρίτο μέρος του έργου, σε μια διαφορετική πλοκή και φιλοσοφική θεώρηση της ίδιας της ζωής. Ο ρόλος της, μεταπηδώντας από την παιδική αθωότητα, στο πρώτο ερωτικό σκίρτημα και έπειτα σε έναν κόσμο που κάποιος μπορεί να χτίσει μόνο μέσα από τη φαντασία του, μεστός και ουσιαστικός, μπόρεσε να αναδείξει το πηγαίο και φρέσκο ταλέντο της. Μαζί με τον Γιώργο Αμούτζα, που ερμηνεύει τον ευαίσθητο μα ταυτόχρονα αποφασιστικό Τζορτζ, συνθέτουν ένα ανθεκτικό και ταυτόχρονα πανέμορφο μείγμα δύο χαρακτήρων που μοιάζουν να είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο. Η εντυπωσιακή και ξεχωριστή ερμηνεία του νεαρού ερωτευμένου και έπειτα συζύγου, δένει αρμονικά με την τρυφερή παρουσία της Έμιλυ και έχουμε ως αποτέλεσμα την ιστορία μιας μεγάλης αγάπης, δυστυχώς όμως χωρίς happy end. Πραγματικά συγκινητικοί και οι δύο, πανέμορφες ερμηνείες, τους αξίζουν θερμά συγχαρητήρια και οι καλύτερες ευχές για το μέλλον το οποίο διαγράφεται λαμπρό και για τους δύο.
Μνεία αξίζει να γίνει επίσης για την όμορφη ερμηνεία της Ροζαμαλίας Κυρίου , η οποία δένει και ενώνει με την παρουσία της την πλοκή της παράστασης.
Στο συνολικό βέβαια αποτέλεσμα, το οποίο είναι γεμάτο χιούμορ, συγκίνηση και πρωτοτυπία, συντελεί και η ενεργή παρουσία της θεατρικής ομάδας της δραματικής σχολής “ Ίασμος”. Με ένα επιτελείο νέων, ταλαντούχων ερμηνευτών, μας προσφέρει μια ιδιαίτερα ποιοτική παράσταση, ένα χάρμα οφθαλμών. Μπράβο σε όλα τα παιδιά. Τους ευχόμαστε “καλή συνέχεια”!

Και φυσικά μέσα από την παράσταση δε θα μπορούσε να λείψει και ο διευθυντής σκηνής, ο παρουσιαστής και σε μερικές σκηνές ερμηνευτής, ο γνωστός σε όλους μας, Χρήστος Φερεντίνος. Με τον τόσο οικείο και προσιτό του τρόπο, ο παρουσιαστής μας ουσιαστικά υποδύεται τον εαυτό του. Βάζοντας τους ερμηνευτές να κουβεντιάζουν και να αλληλεπιδρούν, επεμβαίνοντας και ο ίδιος σε διαλόγους και σκηνές, μας έδωσε ταυτόχρονα όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για τον χαρακτήρα του έργου που βλέπαμε. Μας παρουσίασε με κάθε λεπτομέρεια τοποθεσίες και ανθρώπους και έγινε και για λίγο και ο ίδιος πρωταγωνιστής, εκπλήσσοντάς μας ευχάριστα. Η προσθήκη του στη συγκεκριμένη παράσταση, έδεσε με τον πιο τέλειο τρόπο και για άλλη μια φορά, απέδειξε σε όλους το πόσο ταλαντούχος είναι σε ό,τι καταπιάνεται. Μπράβο του για άλλη μια φορά και καλή συνέχεια σε ό,τι κι αν έχει κατά νου!

Αν κάτι άλλο επίσης θαυμάστηκε ιδιαίτερα από όλο το κοινό, ήταν αναμφίβολα τα υπέροχα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη. Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης είναι συνώνυμο της άριστης ποιότητας και τελειότητας στο θέμα της κατασκευής και έμπνευσης των σκηνικών. Για άλλη μια φορά, η ύπαρξή των δικών του δημιουργιών ως σκηνικό παράστασης, ανέδειξε με τον καλύτερο τρόπο τον χαρακτήρα του συγκεκριμένου έργου και εντυπωσίασε όλους τους θεατές. Υπέροχο αποτέλεσμα, του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για το τόσο σπουδαίο έργο του ως σκηνογράφος!
Τα ίδια όμορφα λόγια τα αξίζει και με το παραπάνω ο Νίκος Χαρλαύτης, ο εμπνευστής και δημιουργός των υπέροχων κοστουμιών της παράστασης. Με αιθέριο, απλό, μα ταυτόχρονα στολισμένο και γεμάτο διακοσμητικά στοιχεία τα οποία ανήκουν σε μια παλιά εποχή, στυλ, ο δημιουργός μας κατάφερε να δώσει ζωή και εικόνα στον καθένα ξεχωριστά πρωταγωνιστή του έργου με τη χρήση κοστουμιών που είναι προορισμένα να προκαλούν τον θαυμασμό. Μπράβο του για την τόσο ενδιαφέρουσα δουλειά και πρωτοβουλία!
Ο Χρήστος Τζιόγκας, έχοντας αναλάβει το δύσκολο έργο του σχεδιασμού φωτισμού, μπόρεσε να αναδείξει τα σωστά σημεία και να επικεντρώσει την προσοχή στα σωστά χρονικά σημεία και εικόνες της πλοκής. Το άριστο αποτέλεσμα, θεωρώ ότι τον δικαιώνει απόλυτα και αξίζει νομίζω τις καλύτερες ευχές για έμπνευση και δημιουργία. Καλή του συνέχεια!

Μια τέλεια καλοκαιρινή βραδιά, πρέπει να συμπεριλαμβάνει την παρουσία μας σε μια τέτοιου είδους παράσταση. Το θέατρο, καλλιεργεί τόσο τον νου όσο και την ψυχή και μέσα από τις ιστορίες του, διδασκόμαστε πώς να γίνουμε καλύτεροι. Σε κάθε επίπεδο της ζωής μας. Mέσα από αυτό το έργο, διδασκόμαστε για τις ουσιώδεις αξίες της ζωής μέσα από ένα επιτελείο άριστων καλλιτεχνών. Ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα στη μαγεία και ας γίνουμε έστω και για μια βραδιά τα παιδιά της “μικρής μας πόλης”!

Ο Χρήστος Φερεντίνος, με τον τόσο οικείο και προσιτό του τρόπο, ο παρουσιαστής μας ουσιαστικά υποδύεται τον εαυτό του. Βάζοντας τους ερμηνευτές να κουβεντιάζουν και να αλληλεπιδρούν, επεμβαίνοντας και ο ίδιος σε διαλόγους και σκηνές, μας έδωσε ταυτόχρονα όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για τον χαρακτήρα του έργου που βλέπαμε.

60089480_1361978507289350_6827310482954128805_n

Συντελεστές παράστασης

Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας
Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Σκηνογραφία: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης
Σχεδιασμός φωτισμού: Χρήστος Τζιόγκας
Επεξεργασία εικόνας/βίντεο: Στάθης Αθανασίου
Κίνηση/βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Μιχαήλ
Παίζουν: οι ηθοποιοί Φαίη Κοκκινοπούλου , Ιφιγένεια Αστεριάδη, Δημήτρης Δεγαΐτης, Αλεξάνδρα Ταβουλάρη, Γιώργος Γιαννούτσος, Ροζαμαλία Κυρίου, Γιώργος Αμούτζας και στο ρόλο του αφηγητή ο Χρήστος Φερεντίνος
Συμμετέχουν: Τζένη κόρνου, Σπύρος Κατσιανός, Νίκος Κωνσταντόπουλος, Διονύσης Λάνης, Φώτης Μαντζοράκης, Ήρα Παπακωνσταντίνου, Αναστασία Πάσια , Δανάη Σταματοπούλου, Αναστασία Τζελέπη
Παραγωγή: «Ίασμος» θεατρικά δρώμενα

Πληροφορίες

Τοποθεσία: Θέατρο Λαμπέτη
Διεύθυνση: Λεωφόρος Αλεξάνδρας 106
Τηλέφωνο: 2106435706
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη εώς Κυριακή στις 21:15
Τιμές εισιτηρίων: VIP ζώνη, κάθισμα με τραπεζάκι 25 ευρώ, Γενική είσοδος 18 ευρώ, Μειωμένο (Φοιτητικό – Παιδικό – Αμεα) 12 ευρώ
Διάρκεια παράστασης: 120′ με διάλειμμα
Διεύθυνση προβολής και επικοινωνίας: Μαργαρίτα Δρούτσα (Τηλέφωνο: 6942065888)
Προπώληση εισιτηρίων: στο ταμείο του θεάτρου Λαμπέτη

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου