Γράφει η Αγγελική Μπάτσου
Βρεθήκαμε στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο “Εμπρός” για να παρακολουθήσουμε την παράσταση “Ραγισμένες”, σε σύλληψη, κείμενο, μουσική και σκηνοθεσία Γιώργου Καλογερόπουλου.
Στο κτίριο στο οποίο στεγαζόταν παλιά η εφημερίδα “Εμπρός”, και λειτούργησε αρχικά ως τυπογραφείο της ομώνυμης εφημερίδας, συναντήθηκαν με μαγικό τρόπο το ισπανικό duende, οι ιστορίες του Πέδρο Αλμοδόβαρ, 9 μονόλογοι που έφτιαξαν τους πιο ηχηρούς διαλόγους όντας ο ένας δίπλα ή πάνω στον άλλο, μέσα από μια παράσταση αφιερωμένη στη μνήμη του δολοφονηθέντα Ζακ Κωστόπουλου.

Σε αυτό το σημείο, σωστό θα ήταν να αναφέρουμε ότι ο Ζακ ή αλλιώς η Zackie Oh περσόνα του, ήταν στενό μέλος και φίλος της θεατρικής μας ομάδας, συμμετέχοντας με ερμηνευτικούς ρόλους σε πολλές παραστάσεις της. Είναι λοιπόν απόλυτα κατανοητό, το θεατρικό που είδαμε να είναι αφιερωμένο σε αυτόν, να κάνει λόγο για συγχώρεση(Lo siento), να ανήκει στο ισπανικό duende (που θυμίζει κάπως το αντίστοιχο πορτογαλικό, saudade), και τέλος να μιλά για τις ραγισμένες ( περσόνες, καρδιές; Έχει τελικά τόσο σημασία;).
Όταν τα φώτα τελικά σβήνουν, ανάβουν εκείνα του ξενοδοχείου “Lo siento”, και η παράσταση ξεκινάει…

Υπόθεση

Σε ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής που ακούει στο όνομα “ Lo siento”, που πάει να πει “λυπάμαι”, πελάτες και προσωπικό, με θέα ένα μαγαζί με μεταχειρισμένα ρούχα, αφηγούνται τα ραγισμένα κομμάτια της ζωής τους και μέσα από τις χαραματιές, αφήνουν να φωτιστεί ο μικρόκοσμός τους. 9 πρωταγωνιστές, 9 καθημερινές ιστορίες, 9 ζωές που συνομιλούν τον μονόλογο της μοναξιάς, του να είναι κάποιος διαφορετικός, ραγισμένος, και πολλές φορές, ακόμα και σπασμένος.

Όταν ο θάνατος αντιμετωπίζεται με όπλα την τέχνη , τότε το ξενοδοχείο και το μαγαζάκι με τα μεταχειρισμένα μοιάζουν με απάνεμα λιμάνια που φαίνονται σα να ζητούν συγχώρεση για όλες εκείνες τις χαμένες ψυχές που έψαχναν και ακόμα ψάχνουν ένα μέρος να αποθέσουν το κορμί και την ψυχή τους.

image4

Κριτική

Μέσα από την παράσταση που είδαμε, ερχόμαστε “αντιμέτωποι” με ισπανικούς όρους που ανήκουν στη σφαίρα του φλαμένκο, και στον πολύχρωμο, σχεδόν ψυχεδελικό κόσμο του Αλμοδόβαρ. Κυρίως όμως, συναντάμε για πρώτη φορά τους χαρακτήρες ενός drag theatre, και αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε να κάνουμε με σκληρά εργαζόμενους επαγγελματίες που κάνουν τη δουλειά τους. Και την κάνουν μάλιστα, πάρα πολύ καλά.
Aν duende σημαίνει, τον εξορκισμό του φόβου του θανάτου, μέσω του ρίγους της συγκίνησης όταν κάποιος δημιουργεί τέχνη, τότε το θέατρο ως “φάρμακο”, είναι η πανάκεια για κάθε τέτοιου είδους φόβου που γεννάει και γεννιέται από τον ανθρώπινο πόνο.
Όταν ο θάνατος αντιμετωπίζεται με όπλα την τέχνη , τότε το ξενοδοχείο και το μαγαζάκι με τα μεταχειρισμένα μοιάζουν με απάνεμα λιμάνια που φαίνονται σα να ζητούν συγχώρεση για όλες εκείνες τις χαμένες ψυχές που έψαχναν και ακόμα ψάχνουν ένα μέρος να αποθέσουν το κορμί και την ψυχή τους.
Όπως είχε ήδη πει ο υπέροχος Leonard Cohen, “ Υπάρχει μια ραγισματιά σε κάθε τι. Με αυτό τον τρόπο, εισέρχεται και το φως”. Δηλαδή, μέσα από τα ραγίσματα της ζωής, μπορεί κάποιος να ανακαλύψει το φωτεινό σημείο που θα τον οδηγήσει στο να γίνει καλύτερος, πιο δίκαιος, πιο ώριμος, πιο ανθρώπινος.
Μέσα από κάθε λογής ραγίσματα, οδηγούμαστε στο duende, στο ντουέτο με τη φθορά και τον θάνατο, που ως άνθρωποι και κυρίως, ως καλλιτέχνες, οφείλουμε να τον νικήσουμε. Έστω και προσωρινά…

Όλα όσα έγραψα παραπάνω, μπόρεσε να μας τα μεταφέρει ως σύλληψη και κείμενο στη σκηνή του θεάτρου ο Γιώργος Καλογερόπουλος. Έπειτα από την τόσο επιτυχημένη του πορεία στα μουσικά δρώμενα, το ταλέντο του, αγγίζει και μουσικά, μια παράσταση που σίγουρα είναι διαφορετική από τις άλλες. Και επειδή πολλές φορές το διαφορετικό παρεξηγείται, οφείλω να πω ότι στην περίπτωση αυτή, το διαφορετικό ήταν ένα άρτιο, επαγγελματικό, και σκηνικά μετρημένο αποτέλεσμα.
Μια ενδιαφέρουσα, στυλ μιούζικαλ, σκηνοθεσία, γεμάτη μονολόγους που έδεσαν όμως τόσο αρμονικά που έμοιαζαν με διαλόγους, μέσα στο παρακμιακό κλίμα της ατμόσφαιρας του Αλμοδόβαρ, μας παρουσίασε μια ξεχωριστή πραγματικότητα που ζει και κινείται ταυτόχρονα με εμάς. Ακριβώς δίπλα μας.

Με την τόσο ξεχωριστή μουσική του Αδριανού Νόνη, και με τη συγκεκριμένη σκηνοθετική ματιά, ο ρεαλισμός και η φαντασία μαζί, το γκροτέσκ και ο ρομαντισμός, ο έρωτας και ο θάνατος επί σκηνής, η τραγωδία και η κωμωδία,  άνοιξαν ένα νέο κεφάλαιο στα καλλιτεχνικά δρώμενα. Μόνο για τον νεωτερισμό αυτό, οφείλουμε να πούμε μπράβο στον δημιουργό και στους καλλιτέχνες του για το θάρρος, την τόλμη και κυρίως για την ειλικρίνεια του να μας παρουσιάσουν με τόσο όμορφο τρόπο μια τέτοια παράσταση. Τους ευχόμαστε μόνο τα καλύτερα!

image5

Μέσα από τους 9 μονολόγους, συναντάμε 9 διαφορετικούς χαρακτήρες. Ο κάθε χαρακτήρας, ξεχωριστός, με τις δικές του ιδιότητες, τη δική του ζωή, φόβους, πάθη κι ελπίδες. Και όμως, ό,τι ξεχωρίζει τον έναν από τον άλλο, τους ενώνει ταυτόχρονα. Κοινές εμπειρίες, ένα προβληματικό ή αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον, ή η πλήρης έλλειψη αυτού, μια ζωή που σπαταλιέται σε λάθος αποφάσεις και ανθρώπους, άρνηση, περιθωριοποίηση, απόγνωση. Οι ήρωές μας καταλήγουν να νιώθουν ότι είναι αόρατες σκιές του δρόμου…

O Γιώργος Καλογερόπουλος ως Γιούνις, η νέα θυρωρός, δίνει μια άλλη αίσθηση και προοπτική για το τι σημαίνει πολύχρωμη. Με φανταχτερά φορέματα και περούκες, μοιάζει από τον θρόνο της (γραφείο θυρωρού), παρέα με το τηλέφωνο, να κανονίζει και να ρυθμίζει τα πάντα.
H Bάσω Μανδύλη, είναι η καμαριέρα του ξενοδοχείου, εκείνη που εγκαινιάζει την παράσταση και μοιάζει να ακολουθεί με τυφλή πιστότητα την προδιαγεγραμμένη της μοίρα.
Η Μαρίνα Σωκράτη, είναι το τυφλό αγόρι που μοιράζει την ποίηση της decadence και μοιάζει σαν τραγική φιγούρα ανδαλουσιανού έργου παλιάς εποχής.
H Φιλοθέη/Θεόφιλος Σπηλιωτόπουλος, ενσαρκώνει μια σταρ του θεάτρου και του σινεμά με κατεστραμμένο παρελθόν, το οποίο την οδηγεί σε ακραίες πράξεις βίας.
Μαζί της, η νευρική και ερωτευμένη βοηθός της, Hollywood Volta/ Ραφαήλ Παπάδ., η οποία και κλείνει με εντυπωσιακό τρόπο την παράσταση.

H Eύη Τσακλάνου, η οποία έχει επίσης αναλάβει τις εντυπωσιακές χορογραφίες, ακροβατεί με ρυθμούς τελειότητας και αριστοτεχνικής ακρίβειας ανάμεσα σε ροζ και γαλάζιες αποχρώσεις και μας αποδεικνύει την αρμονία που μπορεί να κρύβει η αντίθεση.
Ένα πλάσμα που θυμίζει ψυχεδελική οπτασία, η Darla Qubit/Βασίλης Παπαδόπουλος, μας εξηγεί τα αποτελέσματα που μπορεί να επιφέρει μια λάθος εκπαίδευση.
Η Νατάσα Λυμπεροπούλου, υποδυόμενη μια Ιρανή τρανς, μέσα από ένα κλουβί, σαν εξωτικό πτηνό, μοιάζει σε κάποια σημεία να αναπολεί τα παιδικά της χρόνια.
H Mαρία Μιχαηλίδου, είναι η Μανουέλα, η ιδιοκτήτρια της μπουτίκ μεταχειρισμένων, της οποίας η Πρόνοια πήρε το παιδί της. Η αιρετική μορφή μιας μητέρας που το φως του μαγαζιού της μοιάζει να είναι πάντα αναμμένο για τις ξεστρατισμένες ψυχές.
Μια ομάδα καλλιτεχνών, η οποία κρατώντας τα σωστά μέτρα, μπόρεσε να αποδώσει με τον πιο εκφραστικό τρόπο μια πραγματικότητα την οποία την έντυσε με τη χρυσόσκονη και το γκλίτερ του Αλμοδόβαρ. Προσθέτοντας και μια εσάνς σκόνης του δρόμου…
Μπράβο ξανά σε όλους τους ερμηνευτές για τις σωστές και σεβαστές ερμηνείες τους, οι οποίες τους χάρισαν θαυμασμό και αποδοχή. Τα άξιζαν και τα αξίζουν και τα δύο. Τους εύχομαι καλή συνέχεια σε ό,τι κι αν σχεδιάζουν για το μέλλον!

Οι “Ραγισμένες”, έχοντας ολοκληρώσει αυτόν τον κύκλο των παραστάσεων, έχοντας εντυπωσιάσει με τις ερμηνείες και τα φανταχτερά κοστούμια τους, και κυρίως έχοντας προβληματίσει το ευρύ κοινό πάνω σε θεμελιώδη κοινωνικά και ανθρώπινα ζητήματα σεβασμού, αυτοσεβασμού και αλληλεγγύης, μας καλούν να σκεφτούμε τόσο σε πλάτος όσο και σε βάθος και να καταλάβουμε ότι όσο υπάρχουν ραγισμένες ψυχές, άλλο τόσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα μιλάνε για εκείνες. Όπως ακριβώς η τόσο ξεχωριστή μας ομάδα. Περιμένω να τους ξαναδώ σύντομα!

img_0217_1

Συντελεστές παράστασης

Σύλληψη/Κείμενο/Σκηνοθεσία/Μουσική Επιμέλεια
Γιώργος Καλογερόπουλος

Χορογραφίες
Εύη Τσακλάνου

Μουσική
Αδριανός Νόνης

Βοηθός Σκηνοθέτη
Ιωάννα Αθανασίου

Σκηνικά/Κοστούμια
Η Ομάδα της Παράστασης

Φωτογραφίες
Ζώης Τριανταφύλλου-Σφακιανάκης

Σχεδιασμός/Τεχνικός Ήχου
Θαλής Κεσίσογλου

Ειδική Σύμβουλος
Σάντρα Ρόσα

Στον ρόλο της Μανουέλλα Δολόρα η Μαρία Μιχαηλίδου

Παίζουν
Μαρίνα Σωκράτη
Βάσω Μανδύλη
Darla Qubit (Βασίλης Παπαδόπουλος)
Νατάσα Λυμπεροπούλου
Φιλοθέη (Θεόφιλος Σπηλιόπουλος)
Εύη Τσακλάνου
Hollywood Volta (Ραφαήλ Παπάδ.)
Γιώργος Καλογερόπουλος

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου