Θέματα στην κατηγορία ΘΕΑΤΡΟ

Τι κρίμα που δεν μπορείς να έχεις εραστή χωρίς να απατήσεις τον άντρα σου.

Η παράσταση “Μην περάσεις το ποτάμι” δεν είναι απλώς μια ιστορία αγάπης, αλλά είναι μια καταγραφή της μοίρας ενός λαού, της αντοχής και της ήττας του. Η παράσταση αναδεικνύει το αιώνιο ερώτημα: πόσο μπορεί να καθορίσει η εποχή έναν έρωτα και πόσο το συναίσθημα μπορεί να αντισταθεί στην ιστορία;

Η παράσταση “Η Ετυμηγορία” αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες θεατρικές προτάσεις της σεζόν, συνδυάζοντας μια στιβαρή σκηνοθετική ματιά με εξαιρετικές ερμηνείες. Ο σκηνοθέτης Πέτρος Ζούλιας καταφέρνει να μεταφέρει στο κοινό την ένταση και την αγωνία της δικαστικής αίθουσας, διαμορφώνοντας ένα σκηνικό που αναδεικνύει εξαιρετικά την υπόθεση και την πλοκή του έργου, αλλά και τις εσωτερικές συγκρούσεις των χαρακτήρων.

Τα λεφτά είναι σαν την κοπριά. Αν τα σκορπίσεις τριγύρω, κάνουν καλό. Αν τα μαζέψεις σ’ ένα σωρό, βρωμάνε απαίσια.

Αυτό που κάνει το «Φως του Γκαζιού» μια παράσταση πέρα από το κλασικό θρίλερ είναι η σύνδεσή του με την ίδια την πραγματικότητα. Το gaslighting –η έντεχνη διαστρέβλωση της αλήθειας, ώστε το θύμα να αμφισβητεί τη δική του αντίληψη– είναι κάτι που δεν περιορίζεται στη σκηνή. Ο Γιάννης Παπαδογιάννης επιλέγει έναν ρυθμό που αντανακλά την εσωτερική αναστάτωση της πρωταγωνίστριας: οι πρώτες σκηνές εκτυλίσσονται σχεδόν νωχελικά, δίνοντας έμφαση στη φαινομενικά συνηθισμένη καθημερινότητα, όμως όσο προχωρά η πλοκή, η αίσθηση της ασφυξίας κλιμακώνεται.

Η παράσταση “Να βγάλω τα ρούχα μου;” είναι ένας αυτοσχεδιαστικός μονόλογος αποτελούμενος από θραύσματα προσωπικών ιστοριών, παραμυθιών, φιλοσοφικών δοκιμίων, κινηματογραφικών στιγμιοτύπων και παράδοξων ειδήσεων.

Κυριακή απόγευμα στην Αθήνα και τι καλύτερο από το να πάει να δει κανείς μία θεατρική παράσταση και δη μία θεατρική παράσταση όπου στην κυριολεξία …

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 24/3 ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ του Duncan MacMillan Μία συζήτηση ενός ζευγαριού για τη γονεϊκότητα σε έναν πλανήτη που καταρρέει Πόσο «κοστίζει» η αγάπη σε έναν …

Η θεατρική μεταφορά του έργου του Λουίτζι Πιραντέλλο “Έτσι Όπως Με Θες”, σε σκηνοθεσία Μαίρης Βιδάλη και μετάφραση-διασκευή του Γιώργου Δανεσή στο Διάχρονο Θέατρο αποτελεί μια τολμηρή απόπειρα να ζωντανέψει στη σκηνή η αινιγματική φύση της ανθρώπινης ταυτότητας. Το έργο, βαθιά φιλοσοφικό, ξεγυμνώνει τις κοινωνικές μάσκες και διερωτάται τι είναι αληθινό και τι κατασκευασμένο, τόσο στη ζωή, όσο και στη σκηνή.

Υπάρχουν πάντα κάποιοι θεοπάλαβοι γύρω μας. Χωρίς αυτούς, ο κόσμος θα ήταν πολύ βαρετός.