Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Τα μέσα του Δεκέμβρη έφεραν την Κέρκυρα και όλα όσα συμβολίζει αυτή στον Πολυχώρο «Αίτιον». Συγκεκριμένα, στις 14 του μηνός νωρίς το βράδυ δημοσιογράφοι, κριτικοί, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, φίλοι και αναγνώστες, έδωσαν το παρόν στην επίσημη παρουσίαση του έργου του Κερκυραίου συγγραφέα Χρήστου Δούλη «Εσύ είσαι, Χρήστο;» από τις εκδόσεις «Φιλύρα».

Μέσα στον φιλόξενο και ζεστό αυτό χώρο, μίλησαν με πανέμορφα λόγια και παρουσίασαν τόσο το βιβλίο, όσο και τον συγγραφέα τρεις σπουδαίες προσωπικότητες του πνευματικού χώρου. Αρχικά η κυρία Σοφία Μωραΐτη, Δρ. Φιλοσοφίας, συγγραφέας και μεταφράστρια μίλησε με εγκωμιαστικό, φιλικό και αναλυτικό τρόπο τόσο για το έργο, όσο και για τον άνθρωπο που ακούει στο όνομα Χρήστος Δούλης. Ακολούθησε η κυρία Μανίνα Ζουμπουλάκη, γνωστή συγγραφέας και φίλη του συγγραφέα μας, καθώς και ο κύριος Γιάννης Σπ. Παργινός, δημοσιογράφος-οικονομολόγος και εξίσου προσωπικός φίλος του κυρίου Δούλη.

Όμως όσα όμορφα λόγια κι αν ακούσει ένας θεατής, όσο ένθερμος θαυμαστής ενός έργου κι αν είναι, τίποτα δεν μπορεί να φτάσει ή έστω και να πλησιάσει τη μαγεία της αφήγησης. Μιας ζωντανής αφήγησης από το στόμα της εξαιρετικά ταλαντούχας ηθοποιού που ακούει στο όνομα Λίζυ Ξανθοπούλου.

48405158_2287532764811314_5296214285406437376_nΣτο ενδιάμεσο των ομιλιών, η καλλιτέχνης μας διάβασε κομμάτια από κεφάλαια του έργου του συγγραφέα και ως δια μαγείας ο Πολυχώρος έσβησε από τα μάτια μας. Μεταφερθήκαμε στους αγρούς, την πράσινη φύση, τα καντούνια της Κέρκυρας, σε κάποιες άλλες εποχές και μέρες, ντυθήκαμε τα ρούχα και τα χρώματα μιας διαφορετικής χρονικής στιγμής, επιστρέψαμε με τον νου σε ένα παρελθόν που όλοι μας κουβαλάμε μέσα από τη γενετική δύναμη των ριζών μας. Είδαμε τον άνθρωπο όπως είναι στην πραγματικότητα, μακριά από τα βαριά «στολίδια» της σύγχρονης ζωής, που έχουμε μάθει να κουβαλάμε όλοι μας σαν σταυρό: ανταγωνισμός (και όχι συναγωνισμός), αδιαφορία, αποξένωση, αλλοτρίωση, καθωσπρεπισμός, ψεύτικη ευγένεια, ψεύτικη φιλία, σχέσεις, ζωές εν κατακλείδι…

Στον απλό, λιτό, μα τόσο λαμπερό κόσμο (ακόμα και όταν βρέχει στον ουρανό και στην ψυχή) του Χρήστου Δούλη, συναντά κανείς αυτό που λείπει πιο πολύ στις μέρες μας … αυθεντικότητα, ειλικρίνεια, αλήθεια. Με πάθος μοιάζει να κυνηγά τις μνήμες του παρελθόντος μέσα σε ένα μαγευτικό ιόνιο τοπίο, ζει με όλες του τις αισθήσεις τους δεσμούς που δένουν φίλους και εραστές, γονείς και παιδιά και μας παραθέτει την κατάθεση ψυχής ενός γνήσιου ανθρώπου. Με όλες τις δυνάμεις και αδυναμίες που μπορεί να έχει.
Ακόμα και μέσα από ιστορίες που γεννούν και γεννιούνται από πόνο, εμείς ως αναγνώστες λαμβάνουμε την πνοή και τη λάμψη της ζωής που συνεχίζεται αμείλικτα. Αυτό είναι τελικά το καλό με εκείνη…

Η υπέροχη Λίζυ Ξανθοπούλου διάβασε αποσπάσματα από τα τρία πρώτα κεφάλαια του βιβλίου, από το «Εσάρτεψε», τη «Λάντια» και το «Εσύ είσαι Χρήστο;». Κάπως έτσι, η τραγική ιστορία ενός τρελού έδεσε σαν γαϊτανάκι με τον κοκκινόμαυρο έρωτα της Λάντιας και τον προσωπικό, νοσταλγικά αυτοβιογραφικό χαρακτήρα του τρίτου κεφαλαίου. Όλα βρίσκονται στο έργο του Χρήστου Δούλη: Έρωτας σαρκικός και πνευματικός, ωμό σεξ, αγάπη ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, ανάμεσα σε αδέλφια, μοναξιά της τρίτης ηλικίας, αρρώστια, θάνατος, αθωότητα, τοπία κάτω από τον ήλιο, πόλεις και χωριά, η καρδιά και η ψυχή της Κέρκυρας αποτυπωμένη μέσα από αναμνήσεις, φαντασία και πραγματικότητα μαζί.

48366483_404977910239015_6210939493642403840_nΤί πιο όμορφο από το να ταξιδεύει κάποιος με το φανταχτερό τρένο της φαντασίας, μέσα από την αφήγηση της Λίζυς Ξανθοπούλου; Πανέμορφη σαν αερικό, με το πιο τρομερό εκτόπισμα που έχω δει, με την τόσο χαρακτηριστική φωνή της μας αιχμαλώτισε και μας κράτησε ακίνητους. Χωρίς φωνή. Χωρίς ανάσα. Θα μπορούσα να καθόμουν ώρες να την ακούω να διαβάζει όλο το βιβλίο και να παρακαλάω να μου το ξαναδιαβάσει. Ξανά και ξανά. Το υπέροχο κείμενο του συγγραφέα μας έδεσε τέλεια με την ξεχωριστή ανάγνωση-ερμηνεία της ηθοποιού μας. Η παρουσία της Λίζυς Ξανθοπούλου μπόρεσε να αποδώσει τέλεια το μεγάλο συγγραφικό ταλέντο του Χρήστου Δούλη. Μας διάβασε μέσα από τα μάτια και την ψυχή του δημιουργού και κρίνοντας κι από τον λόγο που εκφώνησε ο ίδιος, η συγγραφική ομορφιά και αμεσότητα συμβαδίζει τέλεια με την ποιότητά του ως άνθρωπος και χαρακτήρας.

Εύχομαι τόσο στον ίδιο, όσο και στη Λίζυ Ξανθοπούλου πάντα τα καλύτερα. Τους ευχαριστώ ιδιαίτερα για την τόσο ξεχωριστή αυτή παρουσίαση!

48281460_609696026113195_399923208297381888_nΤο τόσο όμορφο αυτό βιβλίο είναι ένα ανάγνωσμα που το ξεκινά κάποιος και δεν το τελειώνει, παρά μόνο στην τελευταία του σελίδα. Αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο πάνω στο γραφείο μου. Ακόμα και έπειτα από την ανάγνωση, το έχω εκεί για να θυμάμαι τις ξεχωριστές ιστορίες, την υπέροχη βραδιά στο «Αίτιον», τη μορφή και ερμηνεία της Λίζυ, τη μαγεία της ανάγνωσης, τα λόγια που άκουσα, το ταξίδι που έκανα στον τόσο ξεχωριστό κόσμο του Χρήστου Δούλη. Το προτείνω ανεπιφύλακτα ως ανάγνωσμα σε όλους…

Ένα μικρό βιογραφικό:

Ο Χρήστος Δούλης γεννήθηκε στο Κομπίτσι της Κέρκυρας και έζησε εκεί μέχρι τα δεκαοχτώ του. Ύστερα υπηρέτησε το Ελληνικό Δημόσιο με στολή και πηλίκιο, κοντά τριάντα χρόνια. Ξαναγύρισε στον τόπο του, όπου και ζει. Από το 2009 και μετά δημοσιεύει κείμενα-χρονογραφήματα σε εφημερίδες της Κέρκυρας και σε ιντερνετικά σάϊτ λογοτεχνικού ενδιαφέροντος της Αθήνας. Έχουν εκδοθεί το μυθιστόρημα «Με την Αναράιδα» (2015) και η συλλογή διηγημάτων «Εσύ είσαι, Χρήστο;» (2018).
48383157_2496882933671461_4826801624406032384_n

48363624_2496883017004786_2190656281302269952_n

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου