Συνομιλώντας με ένα natural ταλέντο, τον Γιάννη Τσούκα

Oι kallitexnes.gr καλωσορίζουν έναν νέο καλλιτέχνη, ο οποίος είναι απίστευτα πολυπράγμων, ταλαντούχος και γεμάτος χιούμορ και όρεξη για δημιουργία. Μια συνέντευξη με τον Γιάννη Τσούκα ισοδυναμεί με μηδέν λεπτά ανίας, ένα κέρδος χρόνου, στη διάρκεια του οποίου κάποιος εύκολα αντιλαμβάνεται ότι έχει να κάνει με ένα άτομο μεγάλης οξύνοιας, ευαισθησίας, το οποίο είναι σε απόλυτη σύνδεση με τους ανθρώπους και την κοινωνία γύρω του. Κοντολογίς, ο τέλειος καλλιτέχνης… Χαρείτε τον!

Αγαπημένε μας Γιάννη, τι έγινε στο Concerto cafe artistic το βράδυ του Σαββάτου 9 Απριλίου; Από κάπου άκουσα ότι εσύ και ο Ταξιάρχης Κούντριας, κάνατε μεγάλο χαμό. Βούλιαξε όλη Πλατεία Βάθης έμαθα! Ισχύει κάτι τέτοιο;

Γ.Τ.: Ήταν ένα βράδυ μαγικό. Το τρίτο κατά σειρά live και το δεύτερο με τον Ταξιάρχη ήταν ονειρεμένο. Δε θέλαμε να τελειώσει. Το Concerto artistic cafe του Δημήτρη Αϊβαλιώτη μας υποδέχθηκε στον πανέμορφο χώρο του με ένα τρελά θερμό κοινό και με υπόσχεση να επιστρέψουμε εκεί τον Ιούλιο. Προς το παρόν προχωράω με το επόμενο live σε ένα αρκετά ιδιαίτερο χώρο που μας δίνει τη δυνατότητα να έρθουμε πιο κοντά, πιο φιλικά, πιο σπιτικά και πιο παρεϊστικα. Το Micrasia και συγκεκριμένα το σαλόνι της Στρέλλας, στο οποίο γυρίστηκε και η ομώνυμη ταινία “Στρέλλα”, έχει μια απίθανη ενέργεια και θαλπωρή σπιτιού και παρέα με τον Ηρόδοτο Αχιλλέως θα ονειρευτούμε, θα χορέψουμε και θα ταξιδέψουμε.

Tελικά, επειδή από παντού με ρωτάνε τι ακριβώς παίχτηκε στο Concerto cafe artistic,  θες να μου πεις πιο αναλυτικά για το μουσικό πρόγραμμα και για τους συνεργάτες σου; Γιατί πιστεύεις ότι είστε τόσο μα τόσο αγαπητοί; 

Γ.Τ.: Δεν μπορώ ποτέ να καταπιαστώ με κάτι αν δεν το αγαπώ και δε μπορώ να δοθώ ολοκληρωτικά. Αυτό μου δημιουργεί μια ευαισθησία παραπάνω στο να επιλέγω συνεργάτες-φίλους που να βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος. Ένας από αυτούς φυσικά, δε θα μπορούσε και αλλιώς, είναι ο Μάριος Καραμπότης. Ένα παιδί που γνωρίζω από πολύ μικρό, τότε που έπαιζε πλήκτρα στο απόλυτο σκοτάδι, γιατί αυτό απαιτούσε η θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε. Έμελλε να δουν πολλοί και καταξιωμένοι άνθρωποι στο χώρο το ταλέντο του που όλοι εμείς οι φίλοι του γνωρίζαμε και να αναδειχθεί σε έναν από τους στενότερους συνεργάτες μου και φίλους πάνω απ’ όλα. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τον Ταξιάρχη Κούντρια και τον Ηρόδοτο Αχιλλέως που συνεργάζομαι αυτό τον καιρό αλλά και για τη Σοφία Βόσσου και την Μπέσσυ Αργυράκη που έχω συνεργαστεί στο παρελθόν. Αν δεν μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος, δεν μπορούμε να έχουμε χημεία.

Και επειδή εσύ θα μας τρελάνεις…σε γνώρισα ηθοποιό και πρέπει να μου ξανασυστηθείς και ως τραγουδιστής. Πώς προέκυψε όλη αυτή η ενασχόληση με τη μουσική και το τραγούδι; Τι σε έσπρωξε σε όλο αυτό και γιατί; 

Γ.Τ.: Ποτέ δε μου άρεσαν οι ταμπέλες και ούτε τώρα θα ήθελα να τοποθετήσω μία. Ναι μεν οι περισσότεροι με γνωρίσανε ως ηθοποιό αλλά και μέσα στις παραστάσεις σχεδόν πάντα τραγουδούσα. Κατά τη διάρκεια της καταραμένης καραντίνας, είχα την ανάγκη να εκφραστώ, και μέσα από το θέατρο ήταν αρκετά δύσκολο. Φυσικά και έδωσα το παρόν με την Αριστοφανική σκηνική σύνθεση “Aristophanes the show”, που δημιούργησε η λατρεμένη μου συνεργάτης χρόνων Βάσια Βασιλείου, αλλά μόνο για δύο συλλεκτικές παραστάσεις μέσα στις γιορτές καθώς ο covid και η τρομερή του τότε εξάπλωση, δε μας επέτρεπε να συνεχίσουμε. Ήθελα να δημιουργήσω, ήθελα να διασκεδάσω, και όλο αυτό, με ανθρώπους μου με εκτιμούν και είναι δίπλα μου φιλικά και επαγγελματικά. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο live  για την ημέρα της γιορτής μου, που μεταφέρθηκε λόγω των μέτρων, για τον περασμένο Φεβρουάριο και από τότε καθιέρωσα ένα live το μήνα, μιας και ο κόσμος το ήθελε και έβρισκα χώρους που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν την προσπάθεια αυτή. Κάθε live φέρνει και επόμενο, μα εγώ λαχταρώ περισσότερο τις συνεργασίες. Δεν μου αρέσουν τα μοναχικά live. Θέλω να μοιράζομαι τη σκηνή, την τρέλα και τη θετική ενέργεια.

Μαζί όμως με την ηθοποιϊα, τη μουσική και το τραγούδι, έρχεται και ο χορός…έρχονται πολλοί ρόλοι που αλλάζουν χρώμα και υφή μέσα από την παράσταση  “Aristophanes the show”, την οποία σκηνοθετεί η φίλη και συνεργάτιδά σου, Βάσια Βασιλείου. Τι έχεις να πεις για τη συγκεκριμένη συνεργασία και τι εντυπώσεις έχεις αποκομίσει σχετικά με την παράσταση αυτή; 

Γ.Τ.: Την αγαπώ αυτή τη δουλειά. Πρώτα απ’ όλα γιατί είναι μια ακόμη συνεργασία με τη Βάσια και εν συνεχεία γιατί τα έχει όλα. Χορό, τραγούδι, πρόζα μα και κείμενα απίθανα ενός πάντα επίκαιρου αρχαίου ποιητή, του Αριστοφάνη. Δουλέψαμε πολύ γι’ αυτή την παράσταση, καθώς οι πρόβες διήρκησαν 7 μήνες, και κάθε φορά που την ανεβάζουμε σε κάποια σκηνή, ο κόσμος μας συναντά στο τέλος κατενθουσιασμένος για αυτό που είδε και φυσικά φροντίζουμε να την “πειράζουμε” άλλοτε σε μικρό και άλλοτε σε μεγαλύτερο βαθμό γιατί το ανήσυχο πνεύμα μας ποτέ δεν επαναπαύεται. Ακριβώς αυτό προσδοκούμε να συμβεί και στο διήμερο που ετοιμάζουμε για την Πάτρα. Θα βρεθούμε στο θέατρο “Όροφως”, Όθωνος Αμαλίας 112, το Σάββατο 14 Μαΐου στις 21:00 και την Κυριακή 15 Μαΐου στις 19:00.

Με τη Βάσια συνεργαστήκατε επίσης σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιδέα. Σε μια διαδικτυακή διαδραστική θεατρική παράσταση με τίτλο “Πίσω από το πέπλο”. Υπό ποιες συνθήκες και σκέψεις δημιουργήθηκε αυτή η παράσταση και πώς εξελίχθηκε;

Γ.Τ.: Μα φυσικά και πάλι από την ανάγκη της έκφρασης. Ήταν ένα καινούργιο ταξίδι και αυτό. Για πρώτη φορά, και ελπίζω και τελευταία, μάθαμε πώς να επικοινωνούμε εξ’ αποστάσεως. Να κάνουμε πρόβα μέσα από μία κάμερα ηλεκτρονικού υπολογιστή και να οραματιζόμαστε έναν κόσμο που θα συναρπάσει το κοινό. Κάτι τέτοιο νομίζω το καταφέραμε αφού η παράστασή μας συνεχίζει μέχρι και σήμερα τις προβολές της στο viva.gr με μεγάλη επιτυχία. Πρόκειται για την πρώτη διαδικτυακή διαδραστική θεατρική παράσταση καθώς ο κάθε θεατής επιλέγει το φινάλε του έργου με βάση την ιστορία που έχει παρακολουθήσει. Αν θέλετε να δείτε κι εσείς τι κρύβεται “Πίσω από το πέπλο”, μπορείτε να κλικάρετε εδώ.

6AF13EA2-564B-4984-A917-C521331B048D

“Κοίτα, σίγουρα η αλήθεια είναι που πονάει. Το ψέμα το μόνο που έχει να κάνει είναι να σε καθυστερήσει από το να μάθεις την αλήθεια. Άρα με αυτό τον τρόπο τις περισσότερες φορές μεγαλώνει και τον πόνο. Δυο άρρηκτα συνδεδεμένες λέξεις αφού σχεδόν πάντα πριν από την αλήθεια υπάρχει τουλάχιστον ένα ψέμα”.

Γιάννη, στη συνέχεια, θα ήθελα να σχολιάσεις κάποια δίπτυχα που θα σου θέσω. Ξεκινάμε με τη φιλία- συνεργασία. Τι ενώνει και τι χωρίζει ένα καθεστώς φιλίας και ένα συνεργασίας; Μπορεί ο φίλος να είναι συνεργάτης ή το αντίθετο;

Γ.Τ.: Εδώ μιλάμε για το απόλυτο επικοινωνιακό δέσιμο μα και για δίκοπο μαχαίρι. Είναι πολύ επικίνδυνη διαδρομή. Σίγουρα η συνεργασία με φίλο μπορεί να φαίνεται ιδανική καθώς γνωρίζει εξ’ αρχής τις συνήθειες, τις δυνατότητες και τους τρόπους για την γρηγορότερη επίτευξη του τελικού στόχου, μα πολλές φορές τέτοιες συνεργασίες έχουν ναυαγήσει. Θα πρέπει ο ίδιος πρώτα μέσα σου να έχεις διαχωρίσει τις δύο διαφορετικές θέσεις. Δεν θα πρέπει τα πλεονεκτήματα μιας συνεργασίας με φίλο να καταλήξουν μειονεκτήματα. Πολλές φορές υπάρχουν άνθρωποι που έχουν παρεξηγήσει παραδείγματος χάρη την ένταση της δουλειάς με την προσωπική τους σχέση ως φίλοι και αντίθετα, πολλοί περιμένουν ιδιαίτερη μεταχείριση λόγω της φιλίας τους αυτής. Όχι φυσικά ότι αυτό το τελευταίο δεν γίνεται στο χώρο, απλώς εδώ περιγράφουμε το ότι δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο κάτι τέτοιο. Είναι δύο διαφορετικοί ρόλοι η φιλία και ο επαγγελματισμός και θα πρέπει να μπορούμε εμείς οι ίδιοι πρώτα να τους ξεχωρίσουμε, αλλιώς αρνηθείτε μια επαγγελματική πρόταση προκειμένου να διατηρήσετε μια φιλία.

Αλήθεια-ψέμα. Τι πονάει περισσότερο και γιατί; 

Γ.Τ.: Κοίτα, σίγουρα η αλήθεια είναι που πονάει. Το ψέμα το μόνο που έχει να κάνει είναι να σε καθυστερήσει από το να μάθεις την αλήθεια. Άρα με αυτό τον τρόπο τις περισσότερες φορές μεγαλώνει και τον πόνο. Δυο άρρηκτα συνδεδεμένες λέξεις αφού σχεδόν πάντα πριν από την αλήθεια υπάρχει τουλάχιστον ένα ψέμα.

Πίστη-προδοσία. Τι οδηγεί έναν άνθρωπο στο να απιστήσει απέναντι σε έναν άλλο ή στα ίδια του τα πιστεύω; Πώς καλλιεργείται πιστεύεις η αγνή πίστη; (γιατί η πραγματική πίστη είναι πάντα αγνή)

Γ.Τ.: Πραγματικά δεν ξέρω αν υπάρχει απόλυτη πίστη άρα και αγνή. Δεν γνωρίζω τι σημαίνει απόλυτη πίστη και σε τι διαφέρει από το φανατισμό. Ανοίγεις μεγάλη κουβέντα. Μα οι άνθρωποι πάντα θα απιστούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, καθώς πάντα θα υπάρχει το ανικανοποίητο. Το ακατόρθωτο. Ακόμα και αν έχουν βρει το δικό τους “τέλειο” πάλι κάτι θα του λείπει τελικά. Καλό θα είναι να είμαστε ανοιχτοί στους ανθρώπους που δε θέλουμε να πληγώσουμε. Να τους παρουσιάσουμε τα θέλω μας και μαζί να προσπαθήσουμε να τα προσεγγίσουμε. Μπορεί τελικά ο άνθρωπος που θέλουμε να προδώσουμε να μπορεί να δώσει πολλά περισσότερα απ’ όσα εμείς μπορεί να πιστεύουμε. Η επικοινωνία πάντα στις ανθρώπινες σχέσεις θα μας γλιτώνει από απιστίες και προδοσίες. Σε τέτοιες συζητήσεις πάντα θυμάμαι μια ατάκα που νομίζω τα λέει όλα… “Ο άνθρωπος, δεν ικανοποιείται από το καλό και ψάχνει το καλύτερο. Έτσι βρίσκει το κακό και το κρατάει από φόβο μην πέσει στο χειρότερο.”.

Παρελθόν-μέλλον. Τι έχεις κρατήσει ως αναμνήσεις παρελθόντος μέσα σου και τι σχέδια μας ετοιμάζεις για το μέλλον;

Γ.Τ.: Από το παρελθόν πια κρατάω μόνο ευχάριστες αναμνήσεις. Άνθρωποι και καταστάσεις που με πλήγωσαν ή με στεναχώρησαν διαγράφονται αυτομάτως και δε θέλω να ξαναγυρίσω σ’ αυτά. Αξίζει να φυλάμε στη φαρέτρα μας μόνο όσα μας δίνουν δύναμη για το μέλλον και μας εξελίσσουν. Όσον αφορά τα καλοκαιρινά μας σχέδια στα επαγγελματικά, ετοιμάζω ένα μεγάλο πάρτυ για τα γενέθλιά μου την Κυριακή 5/6 στην ταράτσα του Micrasia στο Γκάζι, παρέα με εκλεκτούς φίλους και καλεσμένους. Επίσης, το καλοκαίρι έχω τη χαρά να συνεργάζομαι με τον κ. Τηλέμαχο Μουδατσάκη που σκηνοθετεί τους Πέρσες του Αισχύλου για το φεστιβάλ της Αβινιόν Festival OFF d’ Avignon που θα συνεχίσει με σειρά παραστάσεων στην Κρήτη αλλά και την Αθήνα τον ερχόμενο χειμώνα. Πέραν αυτών, όλα τα υπόλοιπα ακόμα δεν έχουν “κλείσει” αλλά να ‘μαστε καλά να δημιουργούμε και έρχονται πολλά, διάφορα και ενδιαφέροντα.

Όνειρα-εφιάλτες. Εξόρκισέ μου εδώ, γραπτά, τρεις εφιάλτες σου και μοιράσου αν θες τα πιο αγαπημένα σου όνειρα. Είτε πρόκειται για όνειρα που βλέπεις όταν κοιμάσαι, είτε για όνειρα ζωής.

Γ.Τ.: Ένας από τους βασικότερους εφιάλτες μου πριν από τις πρεμιέρες είναι το να βρίσκομαι στην παράσταση και κάτι να έχω ξεχάσει να φορέσω ή κάτι δεν έχω πάρει μαζί μου ή ξεχνάω να βγω στη σκηνή και άλλα τέτοια “ωραία”…

Ένα επόμενο εφιαλτικό όνειρο, είναι πιο σπάνιο σε προβολές, αλλά έχω δει στο όνειρό μου απιστία ερωτικού συντρόφου και δεν ήταν καθόλου καλή εμπειρία.

Και σίγουρα στα σκοτεινά όνειρα βρίσκονται και αυτά με τη λεγόμενη “Μόρα”. Γι’ άλλους υπάρχει και για άλλους πάλι όχι. Αλλά αν δεχτούμε πως δεν υπάρχει ας δώσουμε έναν άλλο τίτλο για τα όνειρα που είσαι αβοήθητος και νιώθεις να σβήνεις χωρίς να μπορείς να ζητήσεις βοήθεια ή να φωνάξεις ή να κουνηθείς για να μπορούμε να συνεννοηθούμε.

Μεγάλα όνειρα ζωής δεν έκανα και δεν κάνω. Προτιμώ το μικρό καλάθι. Μου αρκεί που βρίσκομαι επαγγελματικά σε ένα χώρο που νιώθω ελεύθερος, έχω ένα σύντροφο στο πλάι μου, βασικό στήριγμα στην καθημερινότητα, και πάνω απ’ όλα έχω την υγειά μου να δημιουργώ.

Κωμωδία- Δράμα. Τελικά είναι η κωμωδία τόσο εύκολη όσο ισχυρίζονται πολλοί; Και τελικά γιατί το δράμα καταντάει θεατρικά πολλές φορές “δράμα”; 

Γ.Τ.: Με εκπλήσει ότι πολλοί θεωρούν εύκολη την κωμωδία. Είναι το δυσκολότερο είδος για μένα. Θα γίνω γραφικός αλλά και πάλι αυτές οι δύο λέξεις στηρίζουν η μία την άλλη. Αν δούμε λίγο καλύτερα τις ιστορίες με τις οποίες έχουμε κλάψει από τα γέλια θα βρούμε ότι βασίζονται σε ένα μεγάλο δράμα. “Δράμα” έχουν καταντήσει και πολλές κωμωδίες εκτός από δράματα… Γενικότερα λόγω του ανοιχτού επαγγέλματος βλέπουμε πολλά “δράματα” που ευτυχώς ο κόσμος τα πετάει στα σκουπίδια και έτσι δεν αντέχουν για πολύ και κατεβαίνουν. Και στον καιρό που το επάγγελμα ήταν κλειστό υπήρχαν “δράματα” αλλά όχι σε τέτοια πληθώρα.

Θέατρο-Κινηματογράφος. Υπάρχει αντιπαλότητα; Υπάρχει τελικά λόγος σύγκρισης; Τι κερδίζει ο θεατής μιας παράστασης σε σχέση με εκείνον που βλέπει ένα έργο στη μεγάλη οθόνη;

Γ.Τ.: Δυο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι. Στο θέατρο ο θεατής ζει τον χωροχρόνο που του δίνουν οι ηθοποιοί. Στον κινηματογράφο ο σκηνοθέτης είναι αυτός που έχει το ρόλο του “καθοδηγητή”. Αντιπαλότητα δεν μπορεί να υπάρξει σε δύο αντίθετα είδη έκφρασης. Στο θέατρο μπορείς να μαγευτείς από την ταύτιση με τους ήρωες και την ατμόσφαιρα που δημιουργείται εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Το θέατρο είναι μια ιεροτελεστία που δεν μπορεί να επαναληφθεί. Ό,τι συμβαίνει είναι πρωτότυπο και αδύνατο να ξαναδημιουργηθεί ακόμα και αν η παράσταση επαναλαμβάνεται. Στον κινηματογράφο είναι πιο περιορισμένα τα πράγματα. Σε συνεπαίρνει η ιστορία και κατ’ επέκταση οι ερμηνείες. Στον κινηματογράφο όλα πρέπει να είναι δοσμένα στο καλύτερο δυνατό και όσο πιο ολοκληρωμένα, καθώς δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Το τελικό αποτέλεσμα της ταινίας είναι ένα και όσες φορές και να επαναληφθεί δε θα αλλάξει απολύτως τίποτα. Οπότε σίγουρα το θέατρο έχει μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία αισθήσεων.

Τελικά πόσο ΙQ έχεις είπαμε; Ή δεν αξίζει να ρωτάμε τέτοια πράγματα; Ας το παραβλέψουμε και ας σου ζητήσουμε για το τέλος μια δική σου, προσωπική ευχή, μέσα από ένα τραγούδι που πραγματικά αγαπάς!

Γ.Τ.: Δεν ξέρω τι IQ έχω και δεν μπήκα ποτέ στη διαδικασία να το μετρήσω. Δεν με αφορά. Δε  θα με κάνει καλύτερο ούτε και χειρότερο αν υστερώ από τους υπόλοιπους,3 ούτε αν υπερτερώ. Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και θα σας αποχαιρετήσω, αφού σας ευχαριστήσω για την όμορφη κουβέντα μας, με Νίκο Γκάτσο. Θαρρώ πως όλη η ουσία της ζωής κρύβεται στους στίχους αυτού του τραγουδιού…

“Κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή
μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι
έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ

Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι

Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά
που είναι γραμμένα σ’ επτασφράγιστο κιτάπι
άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά
κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη”

Να ‘μαστε καλά να ανταμώνουμε! Εις το επανιδείν…

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου