Oι kallitexnes.gr, αντιμετωπίζοντας τις καταστάσεις με τη δύναμη του λόγου και ιδιαίτερα του χιουμοριστικού, αποφάσισαν να θέσουν κάποιες καίριες ερωτήσεις σε γνωστούς και αγαπημένους καλλιτέχνες.

Ο δημοσιογράφος- στιχουργός του δίσκου “Αόριστος”, Απόστολος Στάϊκος, μας παραθέτει τις σκέψεις του σχετικά με όλα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό γύρω μας και μέσα μας. Τον ευχαριστούμε θερμά για τις ενδιαφέρουσες, γεμάτες βαθιά νόηση, χιούμορ και προβληματισμό, απαντήσεις του!

Πόσες ημέρες τελείτε υπό καθεστώς “ελεύθερης πολιορκίας” και τι νιώθετε για όλο αυτό;

Πρώτα απ’ όλα με συγκλονίζει ο αριθμός των νεκρών στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Δεν μπορεί να το χωνέψει το φτωχό μου μυαλό. Σε προσωπικό επίπεδο ανήκω σε εκείνους που συνεχίζουν να πηγαίνουν στη δουλειά τους, οπότε έχω διατηρήσει μια αίσθηση κανονικότητας. Βεβαίως τις υπόλοιπες ημέρες μένω κλειδωμένος στο σπίτι. Όμως κάθε απόγευμα όταν παίρνω τους αριθμούς των θανάτων, τότε είναι που νιώθω «ελεύθερος πολιορκημένος». Είμαι δημοσιογράφος και προσπαθώ να θυμάμαι ότι δεν έχω να κάνω μόνο με αριθμούς και με κάτι που συμβαίνει μακριά από εμένα. Αύριο, μπορεί να είμαι εγώ, οι γονείς μου, οι φίλοι μου.

Πώς περνάτε ένα 24ωρο στο σπίτι εν καιρώ κορονοϊού;

Περνάω αρκετές ώρες στον υπολογιστή, γράφω στίχους και ιστορίες. Επικοινωνώ με φίλους και βλέπω ταινίες που ποτέ μου δεν είχα χρόνο να παρακολουθήσω. Γυμνάζομαι όσο μπορώ και προσπαθώ να μην παχύνω. Μέχρι στιγμής τα έχω καταφέρει. Πρέπει να πω ότι απολαμβάνω το σπίτι μου όσο ποτέ. Εργάζομαι αρκετές ώρες και ταξιδεύω συχνά λόγω δουλειάς. Για πρώτη φορά, δηλώνω σπιτόγατος.

Τελικά, πόσα ακριβώς πλακάκια έχει η κουζίνα σας;

Μέτρησα με αφορμή την ερώτηση σας και είναι 62. Οφείλω να σημειώσω πως ποτέ δεν με είχε απασχολήσει μέχρι σήμερα. Ελπίζω πως δεν ακολουθεί ερώτηση για τα πλακάκια του μπάνιου. Όχι τίποτα άλλο, πρέπει να ξανασηκωθώ.

Όλο αυτό είναι παγκόσμια συνομωσία ή απλά έφτασαν οι εξωγήινοι;

Οι εξωγήινοι ζουν ανάμεσα μας εδώ και χρόνια. Το πρόβλημα είναι πως εμείς δεν μπορούμε να φύγουμε για τους πλανήτες τους. Όσο για την παγκόσμια συνωμοσία, πολλοί το πιστεύουν και αυτό δεν είναι αστείο. Στην αρχή αυτής της παγκόσμιας κρίσης, πολλοί πίστευαν πως ο Τραμπ «έριξε» τον ιό για να διαλύσει την Κίνα. Τώρα, που οι Ηνωμένες Πολιτείες μετρούν χιλιάδες νεκρούς, μάλλον πιστεύουν πως οι εξωγήινοι προσπαθούν να αφανίσουν την ανθρωπότητα.

Τι θετικό πιστεύετε ότι έφερε η εμφάνιση του κορονοϊού στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε ανθρώπους και καταστάσεις;

Δεν νομίζω πως μια τέτοια καταστροφή, μπορεί να φέρει κάτι θετικό. Πέρα από τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, η οικονομική κρίση θα είναι μεγάλη και φοβάμαι πως θα έχει διάρκεια. Όμως καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε και νιώθω πως αυτή η αναγκαστική παύση μας βοηθά να δούμε τα πράγματα πιο καθαρά. Τα θέλω μας και τις ανάγκες μας. Τι είναι σημαντικό για εμάς και τι όχι. Ποιοι άνθρωποι πραγματικά μας λείπουν και ποιους δεν θα είχαμε αντίρρηση να δούμε για δύο ώρες. Οι τέσσερις τοίχοι μας φέρνουν αντιμέτωπους με ένα ερώτημα «τι είναι σημαντικό για εμάς εκεί έξω;»

Πείτε μας αν θέλετε, κάποιους τίτλους βιβλίων και μουσικών επιλογών που σας έχουν συντροφεύσει όλες αυτές τις μέρες.

Πριν από δύο περίπου μήνες, κυκλοφόρησε ο «Αόριστος» σε μουσική Γιώργου Κωνσταντινίδη και στίχους δικούς μου. Ερμηνεύουν οι Θοδωρής Νικολάου και Παυλίνα Κατσή. Όπως καταλαβαίνετε, πριν ολοκληρώσουμε το άλμπουμ άκουσα πολλές φορές τα τραγούδια. Τώρα που είμαι μόνος και έχει περάσει καιρός, τώρα επιστρέφω στον «Αόριστο». Πίνω καφέ ακούγοντας τα τραγούδια μας και κάνω την αυτοκριτική μου. Από εκεί και πέρα ακούω κυρίως Δεύτερο Πρόγραμμα, ενώ αυτές τις ημέρες διαβάζω δύο συλλογές διηγημάτων. «Τι πάθος ατελείωτο» του Θωμά Κοροβίνη και «Ο βασιλιάς έρχεται όποτε του καπνίσει» του Σπύρου Γιανναρά.

Επειδή οι ερωτήσεις αυτές είναι προορισμένες ώστε να μας κάνει όλους να ευθυμήσουμε (τρόπον τινά), πείτε μας ένα αστείο meme (δικής σας έμπνευσης ή που έχετε ήδη διαβάσει) ή ανέκδοτο που αγαπάτε.

Ένα από τα καλά των ημερών στο διαδίκτυο. Αρκετό χιούμορ και πολύ έξυπνα memes. Ξεχώρισα αρκετά, ακολουθεί ένα από αγαπημένα μου.

– Νομίζω πως ο Δημήτρης δεν με θέλει.

– Γιατί το λες αυτό;

– Τον πήρα τρεις φορές τηλέφωνο και δεν το σήκωσε. Του έστειλα μηνύματα στο κινητό και στο facebook και δεν μου απάντησε.

– Μην σκέφτεσαι αρνητικά, μπορεί να τον πάτησε αυτοκίνητο.

Όταν κάποτε τελειώσει όλο αυτό, πώς φαντάζεστε ότι θα είναι ο κόσμος και ο άνθρωπος γενικά;

Η φαντασία μου δεν φτάνει μέχρι εκεί, για να είμαι ειλικρινής. Φοβάμαι πως θα βασιλεύει ο φόβος και η επιφυλακτικότητα για το άγνωστο. Με απασχολεί η επόμενη ημέρα στον έρωτα. Θα συνεχίσουμε να φλερτάρουμε ή θα σκεφτόμαστε διπλά πριν πούμε την πρώτη «καλησπέρα»; Θέλω όταν όλο αυτό τελειώσει να κάνω ένα ταξίδι στο Βιετνάμ. Μόλις το πω, πως θα με κοιτάξουν συγγενείς, συνάδελφοι και φίλοι; Είναι ασφαλές; Φοβάμαι πως θα διστάζουμε να δώσουμε μια αγκαλιά, ένα φιλί. Δεν μπορεί να γίνουμε φοβικοί με την ανθρώπινη επαφή.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνετε όταν λυθεί η καραντίνα;

Θα πάω σε ένα από τα αγαπημένα μου εστιατόρια με 3-4 καλούς φίλους και μετά σε μια ταράτσα για ποτό.

Περιγράψτε μας την πασχαλινή σας λαμπάδα!

Εδώ και πολλά χρόνια δεν έχω πασχαλινή λαμπάδα, ενώ φέτος δεν θα αγοράσω και για το βαφτιστήρι μου, αφού δεν μπορώ να το συναντήσω. Δώρο όμως θα του πάρω κανονικά, μόλις καταφέρουμε να βρεθούμε. Όμως τώρα που το σκέφτομαι, ακόμη και πιτσιρικάς δεν το είχα ποτέ με τις λαμπάδες, ούτε με τις θρησκευτικές γιορτές.

Αν θέλετε, κάντε ρίμα ή βρείτε συνώνυμα με τις ακόλουθες λέξεις : καραντίνα, πανικός, βήχας, πυρετός, βαρεμάρα, γκρίνια, μίρλα, κορονοϊός, Κίνα, σπίτι.

Φυσικά και θέλω, τραγούδια γράφω! Λοιπόν:

Ο ξένος γιος

Σπίτι δίπλα απ’ την Κίνα

στο σαλόνι πυρετός,

βαρεμάρα μεταξύ μας

μα στο τάβλι δυνατός.

Καραντίνα τόσες μέρες

μα η γκρίνια σου σεισμός,

μίρλα πλέον το όνομα σου

βήχας κι άγιος γκρεμός.

Και ζούμε αυτό τον πανικό

και τώρα σε γνωρίζω

ανάδρομος κορονοϊός,

και μάλλον σε φοβίζω.

Μα όταν φύγει ο ξένος γιος

κοντά σου δεν γυρίζω.

Και ζούμε αυτό τον πανικό

και τώρα με γνωρίζεις,

ανάδρομος κορονοϊός,

και μάλλον με φοβίζεις.

Μα όταν φύγει ο ξένος γιος

κοντά μου δεν γυρίζεις.

Ποιο τραγούδι αφιερώνετε τόσο στον εαυτό σας όσο και στην αγαπημένη σας καραντίνα;

Το «Θαύμα» σε μουσική και ερμηνεία του Σωκράτη Μάλαμα και στίχους του Άλκη Αλκαίου. «Φυσάει αδιαφορία να ντύνεσαι καλά…»

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου