Η Μαίρη Βιδάλη ως Αγκάθα, στον ρόλο της μητέρας, κατορθώνει για άλλη μια φορά να αγγίξει τους θεατές με τη βαθιά συναισθηματικότητα και απόλυτη εμπιστοσύνη που δίνει σε ό,τι υποδύεται. Με αυτόν τον τρόπο, βιώνοντας στο έπακρο τα πάθη και τις αδυναμίες μιας ευάλωτης γυναίκας, και ταυτόχρονα την τραγικότητα και δύναμη μιας τιμωρού αρχαίας τραγωδίας, μας προσφέρει μια ερμηνεία που γεννά σεβασμό και θαυμασμό.
Η σκηνοθεσία του Ζαχαρία Ρόχα, ξεκινώντας από τα τεράστια ψυχολογικά βάθη και αδιέξοδα του συγγραφέα μας προσφέρει ένα τέλεια μελετημένο, αναλυτικό και βαθύ αποτέλεσμα. Με αμεσότητα, νατουραλισμό και αναλυτική ματιά, ο σκηνοθέτης μας κατορθώνει να ζωντανέψει με απόλυτη επιτυχία τόσο την επιφάνεια όσο και όλες εκείνες τις υπόγειες, τεράστιες δυνάμεις που κινούν τον κάθε ήρωα του θεατρικού.
«Ένας μορφωμένος ηλίθιος είναι πιο επικίνδυνος από έναν αμόρφωτο ηλίθιο». Αυτή είναι και η βασική ιδέα της κωμωδίας του Μολιέρου. Είναι κατά βάση η απόρροια ολόκληρης της φιλοσοφίας του μεγάλου αυτού δημιουργού, η οποία συνοψίζεται ως γενική στάση ζωής στο γεγονός ότι για τον Μολιέρο η φυσική νοημοσύνη δεν μπορεί να νικήσει τη φυσική ηλιθιότητα. Αιώνες έπειτα από αυτόν σπουδαίοι άνθρωποι, από τον Αϊνστάϊν μέχρι και τον δικό μας Αρκά, το έχουν επιβεβαιώσει. Η ηλιθιότητα είναι όντως ανίκητη!
Το βράδυ εκείνο του Αυγούστου, κάτω από το φως της σελήνης με σκηνή τον φωταγωγημένο ναό, σε μιαν άλλη σκηνή η φλογερή σαν αίμα Ηλέκτρα μας ανέβασε στη γέφυρα που χωρίζει το παρελθόν από το παρόν, μας θύμισε τι είναι αρχαία τραγωδία, μας δίδαξε ότι σε κάθε δράμα της ζωής επέρχεται η κάθαρση και μας έκανε να νιώσουμε περήφανοι για την ιστορία μας.
Το έργο του Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Σεργκέγεβιτς Τουργκένιεφ «Ένας μήνας στην εξοχή», παρά το μειλίχιο ύφος του, είναι ένα βότσαλο στα λιμνασμένα νερά της αριστοκρατικής ζωής των Ρώσων γαιοκτημόνων με τη νωχελική της άπνοια και τη νωθρότητα του αργοδιάβατου χρόνου. Στο Διάχρονο Θέατρο έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε το θαυμάσιο καμβά του έργου με όλα εκείνα τα μελοδραματικά στοιχεία κάτω απ΄το πρίσμα της αλήθειας και της πηγαίας συγκίνησης.
