Το πολυπρόσωπο έργο του μεγάλου Γάλλου κωμωδιογράφου, που παρουσιάζεται πολύ σπάνια στην ελληνική σκηνή, ανεβαίνει φέτος στο «Διάχρονο Θέατρο» σε ελεύθερη απόδοση-διασκευή Μαίρης Βιδάλη και σκηνοθεσία Κατερίνας Μαντέλη από τις 19 Ιανουαρίου 2019, κάθε Σάββατο στις 9:00μμ και Κυριακή στις 7:30μμ μέχρι και την Κυριακή των Βαΐων.
Το καινούργιο έργο της Σοφίας Αδαμίδου, «Αφήστε μου την Άνοιξη», εμπνευσμένο από ματαιωμένους, ματωμένους και μάταιους έρωτες, ανεβαίνει την Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019 στο θέατρο «Αλκμήνη» σε σκηνοθεσία Μανώλη Ιωνά.
Μία από τις μεγαλύτερες καλλιτεχνικές και εμπορικές θεατρικές επιτυχίες των τελευταίων ετών, συνεχίζει και αυτό το χειμώνα στο θέατρο «Ριάλτο» να γράφει τη δική της ιστορία για 11η σεζόν, σπάζοντας όλα τα ρεκόρ!
Ακόμη κι αν το έργο σου έχει διαχρονικότητα, εγώ πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι αθάνατο. Υπάρχουν μεγέθη που είναι πολύ μεγάλα, τόσο που μπορεί να κρατήσουν επί αιώνες των αιώνων και πάλι δεν είμαι σίγουρος ότι στο μάκρος της ζωής του πλανήτη θα υπάρχουν ακόμη. Βεβαίως είτε είσαι άνθρωπος με τέτοια τεράστια επιρροή, είτε κάποιος άλλος με μικρότερο ταλέντο κι εμβέλεια, αφήνεις το αποτύπωμα σου σε αυτόν τον πλανήτη. Ακόμη κι αν επηρεάζεις έναν μόνο άνθρωπο ο οποίος είναι δίπλα σου, αυτός ο άνθρωπος θα λειτουργεί με κάτι από τον τρόπο που έμαθε δίπλα σε εσένα.
Η αγωνία, τα αναπάντητα ερωτήματα και αρκετές στιγμές που προκαλούν γέλιο, κυριαρχούν στην παράσταση που έρχεται στο τέλος να ανατρέψει κάθε πρόβλεψη. Πόσες αλήθειες αντέχουμε, πόσες παγίδες μπορούμε να αποφύγουμε, ποιός καθορίζει το μέλλον μας;
Μέσω του έργου ήθελα να μιλήσω για τη γυναίκα που επαναστατεί πρώτη φορά, μια που ως γνωστόν όλες οι πρώτες επαναστάσεις ποτέ δεν έχουν αίσιο τέλος και δεν ευοδώνουν από την αρχή. Χρειάζονται αρκετές επαναστάσεις μέχρι να επέλθει μια ουσιαστική αλλαγή στα κοινωνικά δεδομένα.
Η Μαίρη Ραζή και το θέατρο «Πρόβα» προσκαλούν και προτείνουν τη συνάντηση του θεατρικού συγγραφέα Παναγιώτη Μέντη και του σκηνοθέτη Νίκου Σακαλίδη με δυο ξεχωριστούς ηθοποιούς της νεώτερης γενιάς, την Κοραλία Τσόγκα και τον Θωμά Βούλγαρη, σε μια αλλιώτικη κωμωδία.
Η σκηνοθέτις Ρέινα Εσκενάζυ, πέρα από την έξοχη αναπαράσταση της σχέσης των ηρωίδων, θέτει μ΄έμμεσο τρόπο καίρια ερωτήματα για την ίδια τη ζωή και την προσπάθεια κάθε ανθρώπου να την νοηματοδοτήσει. Ο κάθε άνθρωπος αναζητά, αναρωτιέται, φιλοσοφεί, προσπαθεί να δώσει ουσία και βάθος στην ύπαρξή του. Η προσωπική μου κατάθεση είναι ότι η σίγουρη καταφυγή του ανθρώπου, είναι η αγάπη και τα συναισθήματα που απορρέουν από αυτή την μοναδική όαση ελπίδας και πνευματικής μέθεξης.
Ρόλοι απλοί και ταυτόχρονα τόσο σύνθετοι, οι οποίοι ζωντανεύουν ανθρώπους-όνειρα του σήμερα, ταυτίζοντας τους με ανθρώπους-όνειρα του χθες και όλοι μαζί γίνονται ένα. Μπλέκονται με τα δικά μας όνειρα που δεν κατάφεραν να πραγματοποιηθούν, σαν άλλα σκουπίδια κι αυτά… Όμως η ελπίδα παραμένει ακόμα μέσα μας ολοζώντανη, χτυπώντας μας το καμπανάκι για την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Έργο διαχρονικό, σκληρό, ωμό, ακανθώδες, με ακράδαντη αμεσότητα, δυναμική, ρεαλισμό και λυρισμό φωτίζει τις μελανότερες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, περιγράφοντας με συγκλονιστικό τρόπο τα φρικιαστικά βασανιστήρια και τις απεχθείς συνθήκες κράτησης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μακρονήσου, απεικονίζει τις ανθρώπινες σχέσεις και αναδεικνύει τον ανθρώπινο ψυχικό κόσμο με έμφαση στον ηρωισμό, την αυτοθυσία, την αλληλεγγύη, το θάρρος, τη συντροφικότητα, την ελευθερία…
