Από τον “Τσάρλι” στην “Καλύβα του μπαρμπα-Θωμά”, μέσα από τη ματιά του Δημήτρη Παπανικολάου

Γράφει η Μπάτσου Αγγελική
Tον Δημήτρη Παπανικολάου τον “γνώρισα” αρχικά όταν ως ένστολος, κυνηγούσε στα μήκη και στα πλάτη της Ελλάδας τον Θανάση Τσαλταμπάση στην κινηματογραφική ταινία “Τσάρλι”. Έπειτα τον “ξαναγνώρισα” ως Αυγουστίνο Σεν Κλαιρ στο θεατρικό σανίδι του Χυτηρίου στην παράσταση “Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά”. Στην τρίτη μας συνάντηση όπου έλαβε χώρα η δια ζώσης γνωριμία μας, βρέθηκα να συνομιλώ μ’  έναν καλλιεργημένο, ταλαντούχο, ευγενή και ενθουσιώδη άνθρωπο και καλλιτέχνη, ο οποίος υπηρετεί την τέχνη του με αυταπάρνηση, απλότητα και ουσία.

Ο Δημήτρης Παπανικολάου, μοιράστηκε με ειλικρίνεια, αρκετό χιούμορ και πρωτοτυπία, σκέψεις, συναισθήματα και όνειρα, και έκλεισε τη συνέντευξη αυτή με τους πιο ωραίους στίχους και μια πληροφορία ζωής! Αφήστε τα λόγια του να σας ταξιδέψουν στον μαγικό του κόσμο!

Οι kallitexnes.gr καλωσορίζουν τον Δημήτρη Παπανικολάου, έναν σπουδαίο ηθοποιό ο οποίος πρωταγωνιστεί κινηματογραφικά στην πρώτη ελληνική βωβή ταινία “Τσάρλι” σε σκηνοθεσία Θανάση Τσαλταμπάση και συγκινεί επίσης τα παιδιά ως Αυγουστίνος Σεν-Κλερ, στην παράσταση “Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά”, στο θέατρο Χυτήριο. Πες μας, αν θες, Δημήτρη ποιες είναι οι σκέψεις σου και τα συναισθήματά σου ως πρωταγωνιστής τόσο στον κινηματογράφο όσο και στο θέατρο, στις συγκεκριμένες δημιουργίες;

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να ευχαριστήσω για το θερμό καλωσόρισμα, την σκέψη αλλά και την υλοποίηση αυτής της συνέντευξης! Οι kallitexnes.gr, πέρα από την αναγνωρισμένη αξία τους, έχουν αποδείξει πως αγαπούν το θέατρο και τους ηθοποιούς! Απαντώντας τώρα στην ερώτηση σχετικά με τις πρόσφατες εμφανίσεις μου, νιώθω τυχερός και ‘’γεμάτος” εφόσον πρόκειται για δύο ιδιαίτερες δουλειές. Η ιδιαιτερότητα του ΄΄Τσάρλι΄΄ έγκειται στην πρωτοτυπία του ως η πρώτη έγχρωμη βουβή ταινία, και της ΄΄Καλύβας του μπάρμπα-Θωμά΄΄ ως το διάσημο και διαχρονικό έργο που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην σύγχρονη θεατρική Αθήνα σε διασκευή του Κ.Θάνου και σκηνοθεσία της Αθ.Καλογιάννη. Mου αρέσει να ασχολούμαι με έργα που κατ εμέ έχουν να πουν κάτι είτε σε πολιτικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο.

Τι είναι για σένα ο “Τσάρλι”, τόσο ως ταινία, όσο και ως δημιουργία και ύπαρξη; Τι συμβολίζει και ποιο “μάθημα” πιστεύεις ότι έχει να μας διδάξει ως άτομο και ως ιδέα;

Ο ΄΄Τσάρλι΄΄ είναι μια διαφορετική για τα ελληνικά δεδομένα εμπειρία θέασης, μια ατόφια δημιουργία, μια ταινία φτιαγμένη με μεράκι και πολλή αγάπη. Ως ύπαρξη…τον αναζητώ στους αθηναϊκούς δρόμους και όχι με τον τρόπο που τον αναζητούσα στην ταινία. Στην ταινία δεν μπορούσα να τον πιάσω, τώρα δεν μπορώ να τον βρω εύκολα. Ο Τσάρλι, πολύ σωστά τέθηκε, είναι ιδέα (Ο Ποταμίτης, αυτός ο μεγάλος καλλιτέχνης που έφυγε πολύ πρόωρα δεν πίστευε στον ηθοποιό αλλά στον ιδεοποιό). Είναι αρχετυπική μορφή… Το αιώνιο παιδί! Ο άνθρωπος με τα πρώτα υλικά που γεννιέται και μεγαλώνοντας ίσως τα νοθεύει δημιουργώντας άμυνες. Αυθορμητισμός…δοτικότητα…αγάπη! Και τόσα άλλα που ο κάθε θεατής μπορεί να ανακαλύψει βλέποντας την ταινία. Αυτή η ελευθερία είναι κάτι ανεκτίμητο και αφορά όλα τα έργα τέχνης και όλα τα είδη της. Στην ταινία βλέπουμε κάτι απλό μεν, δύσκολο δε: δίνοντας αγάπη, κάποια στιγμή σου χαμογελά το σύμπαν και σου επιστρέφεται αυτή η αγάπη ή  με το να προσφέρεις, ευτυχείς και ΄΄πλουτίζεις΄΄ ως άνθρωπος. Όλα αυτά, το μεδούλι της αληθινής αγάπης, πόσο απλοϊκά είναι; Καθόλου! Το ωφέλιμο και το ουσιαστικό κατ’ εμέ είναι δίνοντας το ερέθισμα, τα επίπεδα να τα ανακαλύπτει ο ίδιος θεατής. Τις ΄΄αναγνώσεις΄΄ επίσης, να τις κάνει ο ίδιος. Όχι να του φοριούνται. Έτσι πιστεύω πως καλλιεργούμαστε ως θεατές. Το ζητούμενο είναι να δίνονται αξιόλογα ερεθίσματα.

Πες μας, αν θες για τον ρόλο που διατηρείς στην ταινία “Τσάρλι” και για την εν γένει συνεργασία σου με τον Θανάση Τσαλταμπάση. Τι πιστεύεις ότι κάνει τόσο τον ίδιο όσο και την ταινία του τόσο ξεχωριστό;

Στην ταινία είμαι ο άντρας αστυνομικός που τον κυνηγάει ανά την επικράτεια. (γέλια) Λανθασμένα όμως τον κυνηγάει! Στο τέλος όλα μπαίνουν στην θέση τους. Με τον Θανάση έχοντας πρωτοσυνεργαστεί στη ΄΄Λυσιστράτη΄΄ του 2014, δεθήκαμε και δέσαμε! Ο Θανάσης δε μένει στα πολλά του χαρίσματα. Μέγας δουλευταράς! Δουλεύει, ψάχνεται και εξελίσσεται συνεχώς. Αυτό, του αναγνωρίστηκε και τώρα, σχετικά με την τελευταία ταινία του. Δεν εφησυχάζει, δεν ακουμπάει στις λεγόμενες ευκολίες του. Επίσης είναι και ο ίδιος ένα μεγάλο παιδί συνδυάζοντας την ωριμότητα της ηλικίας του αλλά και της εμπειρίας του με τον αυθορμητισμό και το χαμόγελο ενός παιδιού. Τα θαυμάζω και τα εκτιμώ αυτά στον Θανάση τον οποίο και αγαπώ.  Έκανε προεργασία 2 ετών για τον ΄΄Τσάρλι΄΄.

87667492_2546675045550250_5758117818860044288_n

Η δύναμη της τέχνης μπορεί να φανεί σε ένα ευρύτατο φάσμα: από το σημείο στην παράσταση που τα παιδιά ξεσηκώνονται ενάντια στην αδικία που υφίσταται ο μπαρμπα- Θωμάς και συνδιαμορφώνοντας συνειδήσεις και νοοτροπίες μέχρι και εγείροντας επαναστάσεις. Γνήσιες. Όχι γραφικές ή εικονικές.

Ξεχώρισέ μας κάποιες στιγμές που δεν πρόκειται ποτέ σου να ξεχάσεις μέσα από όλο αυτό το κινηματογραφικό ταξίδι του “Τσάρλι”!

Δε θα ξεχάσω ολόκληρο το ταξίδι με τα όλα του! Παρόλο που ο αριθμός των συνεργατών ήταν πολύ μεγάλος, πιστεύω πως δουλέψαμε ωραία και εποικοδομητικά, φυσικά αντιμετωπίζοντας και προβλήματα που πάντοτε προκύπτουν αλλά υπάρχουν ώστε ξεπερνώντας και διαγράφοντάς τα να εκτιμάς περισσότερο αυτά που έχεις. Δε θα ξεχάσω το διήμερο ταξίδι για γυρίσματα σε κάποια μέρη της Ελλάδας καθώς και το τελευταίο γύρισμα στην πλατεία Συντάγματος. Τέλος, όλα αυτά που άκουσα από πολλούς και δύσκολους (με την καλή έννοια) ανθρώπους που είδαν την ταινία. Τίποτα το μετριοπαθές. Όλα στο φουλ! Και αναφέρομαι σε ανθρώπους που γνωρίζω το πώς λένε κάτι. Θέλω να πιστεύω πως τώρα αρχίζουν όλα. Όλα και όλοι δοκιμάζονται σε βάθος χρόνου. Τα μεγάλα και διαχρονικά έργα καθώς και σπουδαίοι δημιουργοί αναγνωρίστηκαν μεταγενέστερα της δημιουργίας τους και της εποχής τους αντίστοιχα. Εδώ βέβαια ελπίζω η επίτευξη του στόχου να γίνει πιο σύντομα! (γέλια)

Και τώρα, ήρθε η στιγμή να μας πεις λίγα λόγια για την “Καλύβα του μπαρμπα-Θωμά”. Ποιος είναι ο ρόλος που ερμηνεύεις και ποια πιστεύεις ότι είναι τα νοήματα που κάποιος λαμβάνει ως μέρος του κοινού; Είναι τελικά η παράσταση αυτή μόνο για παιδιά;

Αρχίζοντας από το τελευταίο ερώτημα που βρίσκω εξαιρετικά καίριο, θα επαναλάβω κάτι που θεωρώ δεδομένο : το ανέβασμα ενός κορυφαίου έργου όπως είναι αυτό της Harriet Beecher Stowe και ειδικά όταν συνάδει με το πνεύμα του βιβλίου, φυσικά και δεν είναι μόνο για παιδιά. Οπωσδήποτε πρόκειται για διασκευή κι αναπόφευκτα παραλείπεται ένα μέρος του έργου για πρακτικούς λόγους. Όμως η ουσία του παραμένει ζωντανή! Γενικότερα, έχοντας την τύχη της θητείας-μαθητείας δίπλα στον Δημήτρη Ποταμίτη και έχοντας κάνει μετρημένες και πολύ συγκεκριμένες δουλειές σε αυτόν τον τομέα διαφωνώ με τον όρο ΄΄παιδικό θέατρο΄΄.

Προτιμώ τη διατύπωση ΄΄θέατρο για παιδιά΄΄ που εάν δεν πρόκειται για μεταφορά εικονογραφημένων παραμυθιών για πολύ μικρότερες ηλικίες, είναι θέατρο και για μεγάλους ή και για μεγάλα παιδιά. Στη συγκεκριμένη παράσταση, ένα είναι το βασικό νόημα: η ελευθερία. Από κοντά, η αποδοχή πέρα από φυλετικές διακρίσεις και ρατσισμό, ο σεβασμός στον συνάνθρωπο και η αγάπη, στοιχεία που προσδιορίζουν και τον ρόλο μου, τον Αυγουστίνο Saint Clair. Παίρνει στο σπίτι του τον Θωμά και μαζί με την Τόψη ,την Οφηλία και την κόρη του που λατρεύει, δημιουργεί μια οικογένεια! Τελικά η ανατροπή της ζωής του στο τέλος… τον ρημάζει!

Τα θέματα που θίγονται μέσω του έργου της συγγραφέως της “Καλύβας του μπαρμπα-Θωμά”, είναι σαφώς η κοινωνική αδικία και ο ρατσισμός, φαινόμενα τα οποία δυστυχώς δεν έχουν εκλείψει ούτε και στη σημερινή εποχή. Τι σκέφτεσαι εσύ για όλο αυτό; Με ποιο τρόπο πιστεύεις ότι η τέχνη πολεμάει την κάθε αδικία;

Κοινωνική αδικία, ρατσισμός, εκμετάλλευση, απανθρωποποίηση……. Πόσο πιο επίκαιρα μπορεί να γίνουν αυτά στις μέρες μας; Η δουλεία, το εμπόριο ανθρώπινων ψυχών συνεχίζονται και μάλιστα με διάφορους και διαφορετικούς τρόπους. Η τέχνη από την πλευρά της πολεμάει την αδικία επισημαίνοντάς την. Αλλά χωρίς απροκάλυπτους διδακτισμούς! Η δύναμη της τέχνης μπορεί να φανεί σε ένα ευρύτατο φάσμα: από το σημείο στην παράσταση που τα παιδιά ξεσηκώνονται ενάντια στην αδικία που υφίσταται ο μπαρμπα- Θωμάς και συνδιαμορφώνοντας συνειδήσεις και νοοτροπίες μέχρι και εγείροντας επαναστάσεις. Γνήσιες. Όχι γραφικές ή εικονικές.

Πες μας, αν θες, λίγα λόγια για τους λοιπούς σου συνεργάτες-συνταξιδιώτες της όμορφης αυτής θεατρικής παράστασης.

Εκτός των προαναφερθέντων συντελεστών επί σκηνής είναι οι: Γιώργος Γερωνυμάκης (Λέγκρι : ιδιοκτήτης του Θωμά και τελικά αγοραστής του σπιτιού μου), Αλεξάνδρα Κολαϊτη (η θεατρική μου κόρη), Ορνέλα Λούτη (η ακριβή μου οικονόμος και γκουβερνάντα της Εύας), Κυριακή Στούρου (η Τόψη) και Νικόλας Φραγκιουδάκης (ο Θωμάς ο ίδιος). Ως συνάδελφοι ο καθένας έχει τον δικό του ιδιαίτερο χαρακτήρα και όλοι έχουν έντονη προσωπικότητα. Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που μεγαλώνοντας απολαμβάνω αυτό που λένε, καλή παρέα. Σε άλλες περιπτώσεις ήμουν συνειδητά πιο μοναχικός. Μας έχουν δέσει και τα ταξίδια γιατί κατά διαστήματα περιοδεύουμε με την παράσταση σε πόλεις της Ελλάδας. Κάνουμε παρέα κι εκτός θεάτρου και περνάμε ωραία. Ε, και φυσικά αυτό βγαίνει και προς τα έξω!(γέλιο)

Πηγαίνοντας πίσω τον χρόνο, σε αφήνουμε να θυμηθείς την πρώτη σου επαφή με το θεατρικό σανίδι και να μας πεις τι ήταν τελικά αυτό που οριστικοποίησε μέσα σου την απόφαση να ασχοληθείς με το θέατρο σε καθαρά επαγγελματικό επίπεδο. 

Πριν από την πρώτη μου επαφή με το θεατρικό σανίδι και συγκεκριμένα από την ηλικία των 12 ετών, μου έφυγε το πάθος με το ποδόσφαιρο και ξεκίνησε αυτό για το θέατρο. Με τον παιδικό μου φίλο, συμμαθητή στο σχολείο και νυν μαέστρο Αλέξιο Πρίφτη, είχαμε ξεκινήσει ένα είδος άτυπου διαγωνισμού για το ποιος θα δει τις περισσότερες παραστάσεις. Έτσι άρχισαν όλα! Έβλεπα πολλές παραστάσεις κάθε χρόνο. Βαλίτσες ασήκωτες στο πατάρι τα προγράμματα των παραστάσεων! Αργότερα και στο εξωτερικό! Από Σουζούκι, Ουϊλσον και Royal Shakespeare Company μέχρι την τελευταία σκηνοθεσία του Κουν στο υπόγειο και πολλά άλλα.

Άρχισα να γράφω έργα και να τα παίζω στους καημένους τους συγγενείς μου (με εισιτήριο παρακαλώ), να πηγαίνω τα έργα μου στην Όλγα Τουρνάκη, γειτόνισσα και αγαπημένη μου από τότε και να της τα διαβάζω. Μιλάμε για 34 χρόνια πίσω! Από τότε νομίζω πως το είχα αποφασίσει να ασχοληθώ επαγγελματικά. Είχα άγνοια κινδύνου φαίνεται γιατί άλλο να παίζεις στους δικούς σου κι άλλο μπροστά σε κοινό και άλλο σε επαγγελματικό επίπεδο. Αλλά το είχα εξαρχής αποφασίσει. Κι ευτυχώς δεν άλλαξε αυτό! Ύστερα, παράλληλα με πανελλαδικές και με άλλες σπουδές σε δημοσιογραφία και κλασσικό τραγούδι (τις οποίες και ολοκλήρωσα), άρχισε η προετοιμασία μου με τον Τάσο Χαλκιά (ο πρώτος μου δάσκαλος), την Πένυ Παπουτσή, την Άννα Παϊταζή, την Αλέκα Κατσέλη. Έπαιξα και στην τηλεόραση στα 19 μου σε μια από τις πρώτες πετυχημένες σειρές της ιδιωτικής τηλεόρασης, ακολουθούν τα χρόνια της σχολής του Εθνικού, ο Γιώργος Γαλίτης με επιλέγει από το πρώτο έτος σε μια επιθεώρησή του που παρουσιάστηκε στη σχολή και όλα αυτά ήταν ουσιαστικά η πρώτη επαφή.

Διαβάζοντας το βιογραφικό σου, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς ότι έχεις παίξει ένα ποικίλο και εξαιρετικά ενδιαφέρον ρεπερτόριο. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια της ενεργής σου δράσης, ποιους ρόλους σου και συνεργασίες ξεχώρισες και έχεις να θυμάσαι;

Δύσκολο να ξεχωρίσεις ρόλους εφόσον αποτελούν όλοι κάποιο κομμάτι σου. Διατηρώ συναισθηματική σύνδεση με όλους τους ρόλους που έχω κάνει. Προτιμώ να ακούω σε ποιους ρόλους με έχουν ξεχωρίσει αυτοί που μ’ έχουν δει αρκετά στο θέατρο, σε περίπτωση βέβαια, που υπάρχει γι αυτούς κάποιος ξεχωριστός μου ρόλος!(γέλια) Ας πούμε, τον Αυγουστίνο που παίζω τώρα στο Χυτήριο τον αγαπάω πολύ! Πολλές συνεργασίες και στιγμές ήταν ξεχωριστές, η καθεμιά για τους ιδιαίτερους λόγους της. Τα χρόνια του Θεάτρου Έρευνας, όπου τόσο στην κεντρική σκηνή με την μετεπιθεώρηση που παίζαμε μαζί με τον Ποταμίτη, όσο και στην ιστορική του παιδική-νεανική σκηνή (τον περασμένο αιώνα όλα αυτά…) γεννήθηκαν ισχυρές φιλίες ζωής. Επίσης, τα χρόνια της συνεργασίας μου με τον Σπύρο Ευαγγελάτο και το ιστορικό Αμφι-Θέατρό του!

Ο Ευαγγελάτος βάσει αριθμού συνεργασιών ήταν ο πιο κοντινός μου άνθρωπος στο θέατρο. Στο Ηρώδειο έπαιξα για πρώτη φορά με την σύζυγό μου, Δανάη Σδούγκου, στους ΄΄Σφήκες΄΄ του Ευαγγελάτου και πάνω σε αυτήν την δουλειά αρραβωνιαστήκαμε (η πρόταση γάμου έγινε στα καμαρίνια του Αμφι-Θεάτρου!). Δεν ξεχνώ τη συνεργασία μου με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο αγαπημένος μου Κοραής Δαμάτης, ο μεγάλος και αξέχαστος Γιούρι Λιουμπίμοφ, ο Σπύρος Μαβίδης… την πρώτη μου φορά στην Επίδαυρο το 2001, με Χαλκιά-Παρτσαλάκη και σε σκηνοθεσία του Κώστα Μπάκα, αλλά και τις επόμενες, στις οποίες ευτύχησα να έχω σκηνές με την Αντιγόνη Βαλάκου, με τον Γιώργο Κιμούλη, με την Μαρία Κεχαγιόγλου, με τον Χρήστο Καλαβρούζο, με τον Μαρκουλάκη και την αγαπημένη μου Καρυοφυλλιά. Ξεχωριστές ήταν και οι δύο φορές που δουλέψαμε με την Μαρία Βαρδάκα (Μρόζεκ και Μπουλγκάκοφ) και τέλος όλα τα νήματα, οι σχέσεις χρόνων με αγαπημένους μου δασκάλους (Χατζηαργύρη, Ιάκωβος Ψαρράς, Τιτίκα Νικηφοράκη, Καστανάς, Μαρία Χορς) στη σχολή, αλλά και εκτός αυτής όπως με την Κάτια Δανδουλάκη, τον πολύτιμο Παύλο Μάτεσι και άλλους.

88096511_231142151397231_2408636956884860928_n

Έχοντας περάσει και από την τηλεόραση σε ρόλους σε ιδιαίτερα επιτυχημένες σειρές και βασισμένος στην εμπειρία σου σε όλους τους καλλιτεχνικούς χώρους, ποιος πιστεύεις ότι είναι εκείνος ο οποίος μπορεί να επιδείξει με τον πιο σωστό τρόπο το ταλέντο ενός καλλιτέχνη;

Εξαρτάται! Δε θα ήθελα να είμαι απόλυτος. Προσωπικά λαμβάνω υπόψη μου αυτό που λένε πως ΄΄ο ηθοποιός στο σανίδι φαίνεται΄΄ και για μένα εκεί είναι που δοκιμάζεται η επαφή με τον θεατή κι εκεί είναι όπου το αλισβερίσι είναι ζωντανό. Αλλά υπάρχουν και κινηματογραφικοί ή τηλεοπτικοί ηθοποιοί. Όλα τα μέσα φέρουν τον δικό τους κώδικα, τη δική τους ιδιαιτερότητα και ασκούν διαφορετική γοητεία.

Μέσα στη γενική κρίση που περνά η χώρα και έχει πλήξει όλους τους τομείς, κατά πόσο πιστεύεις ότι έχει πληγεί ο καλλιτεχνικός τομέας όσον αφορά την ποιότητα όλων όσων ανεβαίνουν;

Αναπόφευκτα έχει επηρεαστεί και ο καλλιτεχνικός χώρος. Οι ηθοποιοί (ένας κλάδος που πάντοτε είχε προβλήματα) πλέον δεν πληρώνονται ανάλογα με αυτά που προσφέρουν ή και καθόλου (!). Aναγκάζονται να κάνουν 2-3 ή και περισσότερες δουλειές παράλληλα, αυτό μοιραία επηρεάζει το αποτέλεσμα και την ποιότητα της δουλειάς και κάπως έτσι δημιουργείται ένας αρνητικός φαύλος κύκλος. Έχει άτυπα νομιμοποιηθεί μια απαράδεκτη κατάσταση: Το επάγγελμα του ηθοποιού τείνει προς εξαφάνιση και τη θέση του παίρνει το λεγόμενο χόμπι! Εμείς ως γενιά πέσαμε πάνω στην αλλαγή αλλά προλάβαμε εποχές που οι απολαβές μας ήταν πολύ καλές. Τα νεότερα παιδιά, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν ξέρω καν αν θα τα γνωρίσουν αυτά! Επίσης, η γενικότερη μιζέρια έχει οδηγήσει και σε δουλειές που γίνονται με προχειρότητα και την διάθεση της ΄΄αρπαχτής΄΄ ή ενώ υπάρχει η διάθεση και το όραμα κάποιες άλλες προσαρμόζονται ρεαλιστικά στις περιορισμένες δυνατότητες μιας παραγωγής. Υπάρχουν πολλές εκφάνσεις του προβλήματος. Φυσικά όμως υπάρχουν και δουλειές οι οποίες φαίνεται πως στηρίζονται επαρκώς από μια ΄΄υγιή΄΄ και γενναιόδωρη παραγωγή.

Συνεχίζοντας στο σκεπτικό της προηγούμενης ερώτησης, ποια πιστεύεις ότι είναι η πιο σωστή αντιμετώπιση σαν ανθρώπινη συλλογική ψυχή μιας κατάστασης η οποία μας δοκιμάζει λίγο πολύ όλους ως πνευματικό και ηθικό δυναμικό;

Σίγουρα πάντως όχι ο εφησυχασμός. Κινητοποίηση! Στο βαθμό που μπορεί ο καθένας και με τα μέσα που διαθέτει. Στη δράση κολλάει το σίδερο! Είμαι της άποψης πως το ατομικό γεννάει και προσδιορίζει το συλλογικό.

Ποια είναι τα όνειρα ενός καλλιτέχνη, ενός ανθρώπου κι ενός γονέα όπως είσαι εσύ;

Να νιώθω ευτυχισμένος και πλήρης μέσα από αυτό που κάνω και να αφήσω πίσω μου …κάτι αξιόλογο. Εκτός της καλής υγείας των δικών μου ανθρώπων, να δω τον κόσμο πιο υγιή εντός κι εκτός εισαγωγικών και τον πλανήτη με λιγότερα προβλήματα αλλά και να μπορώ να προσφέρω σε σχέση με την αντιμετώπισή τους. Τέλος, να δω τον γιό μου να μεγαλώνει γερός κι ευτυχισμένος και να γίνεται αυτό που θέλει…εκείνος κι όχι εγώ. Μόνο έτσι θα ευτυχήσει!

Και τελειώνοντας, φέρε στο νου σου στίχους από τους αγαπημένους σου ποιητές ή μουσικούς και πες μας αν θες, γιατί τους επέλεξες!

΄΄Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια, μόνο με την καρδιά βλέπει κανείς σωστά΄΄ (Αntoine de Saint-Exupery). Ως…΄΄ελυτικός΄΄ στην ποίηση: ΄΄Εμπρός, ας ανηφορίσουμε τις ίδιες θάλασσες. Έτσι κι αλλιώς, στα μέρη τα δικά μας κάνει ό,τι ώρα μας αρέσει κι ας λένε τα Γκρίνουιτς΄΄.

Και τέλος… πάντα είχα μια αόριστη σύνδεση με τον Καββαδία! Μου εξηγήθηκε πολύ αργότερα μαθαίνοντας πως η μητέρα μου με την οποία μεγάλωσα (την εποχή που ένα παιδί είναι ΄΄σφουγγάρι΄΄ και διαμορφώνεται), όχι μόνο γνώριζε τον Kαββαδία (μέσω του αγαπημένου της θείου, Στρατή Τσίρκα) αλλά ανήκε στον στενό κύκλο των φίλων του.Τον έζησε, που λέμε. Κάποτε μου είπε πως είχε έρθει στο σπίτι να την ευχηθεί με αφορμή την γέννησή μου. Αλλά το κυριότερο; Είχε ταξιδέψει μαζί με τον Κόλλια (έτσι τον φώναζαν οι δικοί του άνθρωποι)…

΄΄ Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε παράξενες στη γέφυρα ιστορίες, για τους αστερισμούς ή για τα κύματα, για τους καιρούς, τις αϋπνίες, τις πορείες…΄΄

88068850_830203650778521_998885891265003520_n

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου