Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Είδαμε την παράσταση “550”, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Πακάκη, στο “Faust”

Οι kallitexnes.gr βρέθηκαν στoν πολυχώρο “Faust” για να παρακολουθήσουν την παράσταση “550”, σε κείμενο και σκηνοθεσία Σταμάτη Πακάκη. Ο πολυδιάστατος, πολύχρωμος, καλλιτεχνικός “μονόκερος”, ο οποίος μας συστήθηκε πέρσι τέτοια εποχή με την εξωπραγματική, μοναδική από κάθε άποψη παράσταση του “Μάνα”, έχει έρθει και φέτος στον ίδιο ακριβώς χώρο, για να ταράξει ξανά τα νερά. Με το χιούμορ του, αυτή τη φορά. Παρέα φυσικά με την απαιτούμενη σοβαρότητα και τη βαθιά ματιά του στα κοινωνικά φαινόμενα που προβληματίζουν τη σημερινή σύγχρονη ζωή.

Πριν καν μπούμε στον χώρο του θεάτρου, μας περίμενε ο εισπράκτορας του 550 λεωφορείου, Βασίλης Φακανάς, για να επικυρώσει τα εισιτήρια…τις θέσεις μας, ήθελα να πω! Με αυτόν τον τρόπο, η είσοδός μας στον χώρο ήταν γεμάτη φωνές, οδηγίες, γέλιο και μια αδημονία για το τι μας περιμένει σε μια τόσο απρόβλεπτη θεατρική διαδρομή λεωφορείου! Όταν έκλεισαν οι πόρτες (και τα φώτα), ξεκίνησε μια μαγική πορεία, γεμάτη με στάσεις και φρεναρίσματα που δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο.

Υπόθεση

Λεωφορείο 550 (Π. Φάληρο-Κηφισιά). 52 στάσεις. Όχι απαραίτητα ερωτικές. Πρωταγωνιστές μας στη διαδρομή: H θεούσα της παρέας, Θεώνη, ο Μάκης ο φασίστας, ο Αντώνης ο παρενδυτικός, η Ντέβορα η ηθοποιός, η Ελένη η καλλιτέχνιδα, ο Γιώργος ο φευγάτος, ο αφηγητής και αυτόπτης μάρτυρας Σταμάτης και φυσικά η αόρατα ορατή παρουσία (ή όχι) του Ροζ Μονόκερου. Iστορίες του δρόμου, διάλογοι και συναντήσεις, μονόλογοι και προσωπικές στιγμές. Κωμωδία και δράμα, ψέμα και αλήθεια, ροζ, κόκκινες, λευκές και μαύρες ιστορίες, μέσα σε μια διαδρομή που τρέχει αβίαστα στα μονοπάτια της ψυχής του καθενός από εμάς.

_JDC1881

Κριτική

Όλοι μας έχουμε βρεθεί σε κάποια στιγμή της ζωής μας ή και σε καθημερινή βάση σε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς. Σε πολλές περιπτώσεις βέβαια αυτή η μαζική μεταφορά μετατρέπεται σε οπτική παρομοίωση, αν κάποιος μπει στον κόπο να παρατηρήσει πιο προσεκτικά τους συνεπιβάτες του : χαμένοι στο διάστημα των απανταχού τάμπλετ και κινητών οι μισοί, αποσταμένη σα χέρσα γη η θεούσα Θεώνη, τζάμπα και βερεσέ σα μάγκας που σέβεται τον εαυτό του ο Μάκης ο φασίστας, υπερβολικά νορμάλ σε σημείο να μας βάζει σε υποψίες ο Αντώνης ο παρενδυτικός, πλουμιστή σα γαλοπούλα η ελαφρά νευρωτική μητερόπληκτη Ντέβορα η ηθοποιός, αφαιρετικά ωραία σαν ξεθωριασμένη ακουαρέλα μιας πιο παλιάς εποχής η Ελένη η σκιτσογράφος, pretty fly for a white guy ο Γιώργος που δεν έχει βρει αυτό που αναζητά, επαναστάτρια με αιτία η φοιτήτρια Κατερίνα, ζήτησε κανείς κάτι παραπάνω;

Πίσω από την εικόνα όμως, κρύβεται πάντοτε μια ιστορία. Μπορεί να είναι μικρή και αστεία, μπορεί όμως να είναι μεγάλη και να κρύβει ένα προσωπικό δράμα. Όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού πίσω μας, ξετυλίγεται πάντοτε η πραγματικότητα η οποία μπορεί να σχετίζεται με φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας, ομοφοβίας, σεξισμού, με προβλήματα εθισμού, σεξουαλικής ταυτότητας ή υγείας, με θέματα που μπορεί να φαντάζουν απλά αλλά τελικά δεν είναι.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του συγγραφέα και σκηνοθέτη, Σταμάτη Πακάκη, πηγή έμπνευσής του είναι τα καθημερινά περιστατικά που βιώνει ως επιβάτης της γραμμής 550. Συγκεντρώνοντας μέσα από τις καθημερινές μαρτυρίες του στα social media, τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες, μετέφερε στη θεατρική σκηνή ένα θέαμα που αφηγούμενο με χιουμοριστικό τρόπο μια σειρά από κωμικά γεγονότα, μέσα από πρόζα, τραγούδια και χορογραφίες, περνάει ένα σαφέστατο μήνυμα: τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Μέσα από την μοντέρνα σκηνοθεσία, οκτώ διαφορετικοί ήρωες δρουν και αλληλεπιδρούν σε σχεδόν μηχανικούς ρυθμούς που εναλλάσσονται με την ταχύτητα ενός λεωφορείου που τρέχει. Γνωρίζοντας τον τόσο ξεχωριστό του τρόπο δημιουργίας μοναδικών θεατρικών σκηνών, (και ενθυμούμενη την περσινή του παράσταση “Μάνα”), μπορώ να πω αναμφιβόλως ότι και φέτος, ο Σταμάτης Πακάκης έκανε τη διαφορά. Φρέσκο, δροσερό, γεμάτο καυστικό χιούμορ, νεανικό, βαθύ και τολμηρό, το “550”, λέει τα πράγματα με το όνομά τους και δε χαρίζεται σε κανέναν. Οι μονόλογοι -μια εξαιρετική σύλληψη- μας ξεγυμνώνουν μια δεδομένη ελληνική πραγματικότητα, η οποία μπορεί ηθελημένα να αγνοείται, συνεχίζει όμως να υφίσταται. Μέσα στο παιχνίδι αυτό, ο αειθαλής Ροζ Μονόκερος, το νέο φαινόμενο πίστης στο διαδίκτυο και αυτό που συμβολίζει, όπως ακριβώς και οι ιστορίες μας. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν, κι όμως δεν μπορούμε να τις δούμε πίσω από τις κλειστές πόρτες. Στο “550” όμως, μας δίνεται αυτή η δυνατότητα.

_JDC0671

Εξαιρετικό κείμενο, πανέξυπνη σκηνοθεσία, ο Σταμάτης Πακάκης, ο πολυπράγμων αυτός καλλιτέχνης, ντύνεται και ως κύριος αφηγητής-επιβάτης της γραμμής, συστήνεται και συστήνει, είναι ο τέλειος μπαλαντέρ που φοράει μια μαύρη μπλούζα με το στοιχείο-κλειδί της παράστασης: ναι, έναν τυπωμένο ροζ μονόκερο. Δεδομένων των συγχαρητηρίων και μπράβο που του αξίζουν και με το παραπάνω, απλά τον ευχαριστούμε ειλικρινά για όλα όσα μας έχει προσφέρει και τον περιμένουμε του χρόνου για τη συνέχεια της διαδρομής!

Οι βασικοί επιβάτες, ξεχωριστοί, τόσο διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο και ταυτόχρονα τόσο οικείοι και συμπαθείς ως χαρακτήρες: Η Ειρήνη Μελά, ως Θεώνη, η θεούσα της παρέας, αποδεικνύει για άλλη μια φορά το τεράστιο ταλέντο της τόσο στην κωμωδία όσο και στον δραματικό μονόλογο. Μοναδική.

Ο Βλάσης Πασιούδης, ως Μάκης ο φασίστας, στην κυριολεξία τα σπάει στον διάλογο-διένεξή του με τη θεούσα Θεώνη και ταυτόχρονα ξεδιπλώνει ως ρόλο-χαρακτήρα, ένα κομμάτι της ελληνικής νοοτροπίας και κοσμοθεωρίας η οποία τείνει να στρέφεται σε μορφές ομοφοβίας και κοινωνικού ρατσισμού. Δυναμική παρουσία και εξίσου δυνατός ρόλος.

Ουσιαστικά στον αντίποδα, ο Αλέξανδρος Ζουριδάκης ως παρενδυτικός, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και τόλμη, πετάει επί σκηνής τόσο τα ανδρικά ρούχα του όσο και τα εσωψυχά του και μας κάνει να κατανοήσουμε ότι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας είναι και παραμένει άνθρωπος σε κάθε περίπτωση και περίσταση. Εξαιρετική ερμηνεία.

Η Φανή Παλιούρα ως Ντέβορα η ηθοποιός, γεμάτη νάζι και μπρίο, ξεκαρδιστική στους τηλεφωνικούς διαλόγους με την απανταχού παρούσα μαμά, σταράτη και ρεαλίστρια, μια μαχήτρια η οποία δε χαρίζεται στη ζωή γιατί κι εκείνη αντιστοίχως δεν της έχει χαριστεί. Λαμπερή, ενεργητική, δυναμική παρουσία και ερμηνεία. Άκρως εντυπωσιακή.

H Φαίη Βέβη, υποδύεται την Ελένη, την οροθετική καλλιτέχνιδα. Με ομορφιά και παρουσία ξωτικού, με ευαισθησία και με θάρρος αλήθειας, παρουσιάζει με ιδιαίτερα ενδοσκοπικό τρόπο μια πτυχή της αλήθειας που αφορά τον καθένα από εμάς. Με θάρρος και με όπλο τη δημιουργία και τα όνειρα, αποδεικνύει ότι το στίγμα μιας αρρώστιας όπως το AIDS δεν αναιρεί το δικαίωμα στη ζωή και στον έρωτα. Απλά υπέροχη.

Ο Βασίλης Φακανάς ως Γιώργος ο φευγάτος, ο εισπράκτορας αρχικά και έπειτα ο αγαπημένος της Ελένης, πηγή γέλιου και ενέργειας στο θεατρικό, αντικατοπτρίζει με ιδιαίτερα επιτυχημένο τρόπο τον νεαρό Έλληνα στην εποχή της οικονομικής ύφεσης. Με σαφήνεια, χιούμορ και ταυτόχρονα με την απαραίτητη σοβαρότητα, ο καλλιτέχνης μας ζωντανεύει επί σκηνής ένα μοτίβο το οποίο ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα. Αξέχαστη ερμηνεία και παρουσία.

Η Κωνσταντίνα Αλεξανδράτου είναι η ελαφρά αντιδραστική, επαναστάτρια φοιτήτρια, η Κατερίνα. Με σαφήνεια, ξετυλίγει επί σκηνής έναν άλλο χαρακτήρα που εύκολα συναντά κανείς σε ένα λεωφορείο. Mια έξαλλη σφαίρα ζωντάνιας, με τα δικά της προβλήματα και αδιέξοδα που σίγουρα κανένας δεν θα μπορούσε να μαντέψει με την πρώτη ματιά. Ακόμα μια όμορφη και εντυπωσιακή ερμηνεία.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τόσο συνολικά όσο και προσωπικά όλους αυτούς τους επιβάτες, οι οποίοι είχαν το θάρρος και την έμπνευση να μας ανοίξουν τη σκέψη και την καρδιά τους και μπορέσαμε όλοι ως κοινό να “διαβάσουμε” πίσω από το άδειο βλέμμα ενός απλού επιβάτη. Μπράβο και συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα και καλή συνέχεια τόσο στην παράσταση όσο και στην εν γένει καλλιτεχνική της πορεία!

_JDC0644

Το θεατρικό λεωφορείο “550”, μοιάζει αρχικά να είναι μια τυχαία συνάντηση αγνώστων που σιγά-σιγά όμως γίνονται οι δικοί μας άνθρωποι μέσα στα 80 λεπτά που διαρκεί η παράσταση. Καθημερινές ιστορίες, προσωπικά δράματα και κωμωδίες, ένα πολύχρωμο μωσαϊκό, το οποίο θέτει ερωτήματα και ταυτόχρονα προσφέρει απαντήσεις.

Στην διαδρομή αυτή, η υπεύθυνη για την κίνηση και την αρμονική ευστάθεια των πάντων, η Εύη Τσακλάνου, μαγεύει για άλλη μια φορά τα πλήθη με το αιθέριο, χορευτικό αποτέλεσμα που γεννάνε οι κινήσεις των ερμηνευτών, υπό τους ήχους και την εκπληκτική μουσική του τόσο ταλαντούχου Γιώργου Καλογερόπουλου. Δύο νέοι καλλιτέχνες και δημιουργοί οι οποίοι έχουν με το έργο τους υψώσει ψηλά τον πήχη ποιότητας και τους αξίζουν πολλά μπράβο και ευχαριστίες!

Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Νίκου Παπάζογλου, ένα όμορφα αισθητικά πάντρεμα χρωμάτων, και οι προσεκτικά σχεδιασμένοι φωτισμοί της Αναστασίας Λουκρέζη, είναι άλλα δύο εξίσου σημαντικά στοιχεία του θεατρικού, τα οποία του προσδίνουν ακόμα μεγαλύτερη ποιότητα και αξία. Πολύ καλή δουλειά και αισθητικό αποτέλεσμα. Μπράβο και στους δύο δημιουργούς!

Το θεατρικό λεωφορείο “550”, μοιάζει αρχικά να είναι μια τυχαία συνάντηση αγνώστων που σιγά-σιγά όμως γίνονται οι δικοί μας άνθρωποι μέσα στα 80 λεπτά που διαρκεί η παράσταση. Καθημερινές ιστορίες, προσωπικά δράματα και κωμωδίες, ένα πολύχρωμο μωσαϊκό, το οποίο θέτει ερωτήματα και ταυτόχρονα προσφέρει απαντήσεις. Και για τυχόν απορίες που μπορεί να έχετε σχετικά με το αν κάτι όντως ισχύει, ρωτήστε τον Ροζ Μονόκερο. Ξέρει καλύτερα να σας απαντήσει!

_JDC1952

Συντελεστές παράστασης

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Σταμάτης Πακάκης

Κινησιολογία – Χορογραφίες: Εύη Τσακλάνου 

Φωτισμοί – Φωτογραφίες – Video: Αναστασία Λουκρέζη

Σκηνικά – Κοστούμια: Νίκος Παπάζογλου

Πρωτότυπη μουσική: Γιώργος Καλογερόπουλος

Outside eye: Νικόλας Μαρμαράς

Sound design: Αλέξανδρος Δημητρόπουλος 

Μάσκα Ροζ Μονόκερου: Δανάη Σταματίου

Logo: Μαύρα Γίδια

Επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Κωνσταντίνα Αλεξανδράτου, Φαίη Βέβη, Αλέξανδρος Ζουριδάκης, Ειρήνη Μελά, Σταμάτης Πακάκης, Φανή Παλιούρα, Βλάσης Πασιούδης, Βασίλης Φακανάς

Παραστάσεις από την Τετάρτη 09 Οκτωβρίου 2019: Τετάρτη στις 20:30

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

Εισιτήρια: 12€ (Κανονικό) 10€ [Μειωμένο (φοιτητές, άνεργοι, ατέλειες)],Ομαδικό (από 8 άτομα και άνω), 8€ (Δέκα θέσεις σε ειδική τιμή)

Faust Bar-Theatre-Arts

Διεύθυνση: Καλαμιώτου 11 και Αθηναΐδος 12, Πλατεία Αγ. Ειρήνης, Μοναστηράκι, Αθήνα 105 60

Τηλέφωνο: 2103234095

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου