Είδαμε την “Φάλτσο σοπράνο”, σε σκηνοθεσία Ivailo Hristov, στο θέατρο Alhambra 

Βρεθήκαμε στο θέατρο Alhambra για να παρακολουθήσουμε την παράσταση “Φάλτσο σοπράνο”, σε κείμενο Peter Quilter και σκηνοθεσία Ivailo Hristov.

Ένα θεατρικό το οποίο όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στο Λονδίνο κέρδισε το βραβείο Ολιβιέ ως η καλύτερη κωμωδία της χρονιάς, ένα έργο που παίζεται σε όλο τον κόσμο με μεγάλη επιτυχία και γυρίζεται κινηματογραφική ταινία, αποκτά μέσω του Ivailo Hristov φωνή και ουσία και στην Ελλάδα για έναν συγκεκριμένο αριθμό παραστάσεων.

Αν κάτι το ξεχωρίζει ως επιλογή είναι το γεγονός ότι διηγείται την αληθινή ιστορία της Φλοράνς Φόστερ Τζέκινς, της, κατά κοινή ομολογία, χειρότερης σοπράνο στον κόσμο.

Εκείνος που εγκαινιάζει την αρχική σκηνή και προαναγγέλλει την λαμπερή εμφάνιση της, είναι ο άρτι αφιχθείς νέος της πιανίστας, ο Κόσμε Μακ Μουν. Γεμάτος άγχος και αγωνία, όντας κι ο ίδιος ένας μέτριος πιανίστας, μοιάζει να έχει άγνοια κινδύνου, μέχρι τη στιγμή που εισβάλλει σαν πλουμιστό παγώνι στη σκηνή η τόσο ξεχωριστή αυτή φυσιογνωμία που ακούει στο όνομα Φλοράνς. Από αυτό το σημείο, ξεκινούν όλα τα ωραία. Η συνέχεια όμως επί σκηνής ενός σπουδαίου θεάτρου που λίαν προσφάτως ανακαινισμένο, άνοιξε για όλους εμάς τις πόρτες του και μας προσφέρει την καλύτερη ποιότητα θεατρικών έργων.

Εκείνο που εντυπωσιάζει στο Alhambra, είναι ο πολυτελής και ταυτόχρονα τόσο φιλόξενός του διάκοσμος και κυρίως το εκπληκτικό ανθρώπινο δυναμικό του. Αξίζουν χίλια συγχαρητήρια στην ευγένεια, στην αυταπάρνηση και στην εξυπηρέτηση που λαμβάνει ο απλός θεατής από όλα τα μέλη του προσωπικού. Θεωρώντας ότι η ποιότητα ανθρώπινης επαφής είναι το άλφα και το ωμέγα, συστήνω ανεπιφύλακτα το Alhambra ως μια τοποθεσία που τιμά το όνομά της από την αρχή ως το τέλος.

Υπόθεση

Μια παράσταση που παρουσιάζει την Φλοράνς Φόστερ Τζέκινς και τον κόσμο της: τη μουσική και το τραγούδι, τις ηχογραφήσεις, τις στιγμές δόξας αλλά και αυστηρής κριτικής και αυτοκριτικής, την κορυφαία συναυλία στο Carnegie Hall, και κυρίως, τους ανθρώπους που στρέφονται γύρω της. Πρώτος και καλύτερος ένας αποτυχημένος Άγγλος ηθοποιός, ο Σεν Κλαίρ, η πιστή και πάντα χαρωπή βοηθός της, Nτόροθυ, η μεξικάνα της υπηρέτρια που αγαπάει να τη μισεί, Μαρία, ο πανταχού παρών, Κόσμε Μακ Μουν και η άσπονδη εχθρός της, κυρία Τζόνσον. Μπορεί η πιο άσχημη φωνή του κόσμου να έχει σπουδαία καριέρα, να γράφει δίσκους και ο κόσμος να την λατρεύει; Σαφώς και ναι. Καθώς το θεατρικό ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας, καταλαβαίνουμε εύκολα το πώς και το γιατί…

IMG_8808-Edit

Κριτική

Το έργο αυτό, είναι ένας ύμνος στην τρέλα και στην ομορφιά. Σε μια ομορφιά που δεν ακολουθεί κανόνες και πρότυπα, σε μια τρέλα που προάγει την λαμπερή όψη της ζωής, την ξεγνοιασιά, την ανεμελιά, το γαλλικό je m’en fous, εκείνης της εποχής. Αν αναλογιστεί κανείς ότι η καλλιτέχνιδα αυτή έζησε και έδρασε την περίοδο του μεσοπολέμου, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε τον λόγο της τεράστιας αυτής επιτυχίας που γνώρισε.

Σε μια εποχή η οποία προσπαθεί να μαζέψει τα συντρίμμια της από τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια δύσκολη εποχή λόγω της οικονομικής ύφεσης της δεκαετίας του τριάντα, λίγες μόνο ανάσες πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η παρουσία χιουμοριστικών, αντισυμβατικών ανθρώπων που μοιάζουν να μη φοβούνται τίποτα και προσφέρουν τη δική τους, προσωπική μαγεία, είναι κάτι παραπάνω από δικαιολογημένη.

Η Φλοράνς με την απίστευτα κακή φωνή, ένα πανέμορφο ασχημόπαπο, ξεπηδά σαν χαρωπός ζογκλέρ και ουσιαστικά επιβάλλει και επιβάλλεται με τον τρόπο της. Με πλήρη εμπιστοσύνη στον εαυτό της, ως το βασικό της όπλο. Με όλη την αίσθηση της ελευθερίας που τη διακατέχει. Και πετυχαίνει.

Σε έναν γκρίζο, μελαγχολικό, χωμένο σε κάθε λογής προβλήματα, κόσμο, έρχεται και ρίχνει αστερόσκονη με το μαγικό της ραβδί. Εκείνη δείχνει να μην έχει πλήρη επίγνωση των ελλείψεών της ἠ των δυνάμεών της, κι αυτό ακριβώς, την κάνει απλά αξιολάτρευτη. Τελικά, αυτό που έχει σημασία για εκείνη, είναι να νιώθει όμορφα στο τέλος της ημέρας. Και όντως νιώθει. Και όλο αυτό, το περνάει προς τα έξω. Γι αυτό τον λόγο και αγαπιέται χωρίς όριο. Αυτό, ίσως να έλεγε κι η ίδια, αν είχαμε την τύχη να τη ρωτήσουμε σε ένα μας ταξίδι στο παρελθόν…

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο Ivailo Hristov, βραβευμένος ηθοποιός – σκηνοθέτης του Εθνικού Θεάτρου Βουλγαρίας, σε μετάφραση Δημήτρη Αρβανίτη, σκηνοθετεί το σπουδαίο έργο του Peter Quilter, και δημιουργεί ένα κωμικό, συγκινητικό, άκρως εντυπωσιακό θεατρικό αποτέλεσμα. Με μια ξεκάθαρη, δυναμική και πρωτότυπη σκηνοθεσία, ο καλλιτέχνης μας, κατορθώνει να φτιάξει ένα φαντασμαγορικό και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο θεατρικό. Χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις και ακρότητες, αφήνει την παρουσία της Φλοράνς να δηλώσει όλα όσα είναι πραγματικά απαραίτητα. Εύκολα κατανοητό, ξετυλίγεται σαν μια όμορφη μικρή ιστορία με σπουδαίους ήρωες, και για τον λόγο αυτό αγαπιέται πολύ από το κοινό. Χαρίζει στιγμές γέλιου και ξυπνά όμορφα συναισθήματα. Θυμίζει την πραγματική σημασία και αξία των πραγμάτων στη ζωή και διδάσκει για άλλη μια φορά ότι η ομορφιά τελικά είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό. Εξαιρετικό αποτέλεσμα, το οποίο μπόρεσε να μας ταξιδέψει πίσω στον χρόνο και μας έφερε σε επαφή με μια εντελώς παράταιρη, avant garde μορφή, η οποία έχει πλέον περάσει στην ιστορία. Συγχαρητήρια για την τόσο σπουδαία αυτή σκηνοθετική πρωτοβουλία. Του ευχόμαστε μόνο τα καλύτερα και πάντοτε να έχει ανάλογες επιτυχίες στις θεατρικές του στιγμές!

Η Ματθίλδη Μαγγίρα, ντύνεται η τέλεια μαντάμ Φλοράνς. Μια πολύχρωμη, μπριόζα εμφάνιση, με τόσο χαρακτηριστική ομιλία και στυλ, η ηθοποιός μας κλέβει για άλλη μια φορά την παράσταση. Ενσαρκώνει ένα υπέροχο πλάσμα, που μοιάζει να έχει έρθει από μια άλλη διάσταση σε αυτόν τον κόσμο. Η Φλοράνς, μέσα σε όλα τα άσχημα και κακώς κείμενα εκείνης της εποχής, σε έναν κόσμο που πολλές φορές στρέφει το βλέμμα στη δύση του ήλιου, που άγεται και φέρεται από τις τράπεζες και την κοινή γνώμη, αντιτάσσει το ταλέντο που νομίζει ότι έχει, φοράει το καλύτερο χαμόγελό της και όντας μοναδική, τραγουδάει για όλους τους άλλους. Δεν έχει σημασία η τέλεια φωνή. Σημασία έχει τελικά, ότι όσοι είναι κοντά της και την ακούν, νιώθουν ευτυχισμένοι. Τόσο πολύ μάλιστα, που την καλούν σε συναυλία στο σπουδαίο Carnegie Hall.

IMG-2187

Η φάλτσο σοπράνο μας, μέσα από μια παράσταση, αποδεικνύει τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής και θέλησης. Χωρίς εμφανές ταλέντο, με μόνη της πίστη το δικαίωμα στο να είναι κάποιος ξεχωριστός, η μοναδική καλλιτέχνιδα δίνει μαθήματα ζωής και αποδεικνύει ότι η αγάπη και το γέλιο βρίσκονται σε μια αδελφική σχέση. Κάνε έναν άνθρωπο να γελάσει μέσα από την καρδιά του, και τότε εκείνη είναι για πάντα δική σου.

Η ομορφιά δε συνεπάγεται το κάλλος. Το ίδιο ισχύει και για το τραγούδι. Ένα τραγούδι που θα αγαπηθεί πραγματικά είναι εκείνο που θα αγγίξει την καρδιά και θα κάνει τον άλλο να χαμογελάσει. Ή ακόμα και να ξεκαρδιστεί στα γέλια. Ιδού το ταλέντο της Φλοράνς. Και της Ματθίλδης Μαγγίρα. Τόσο η θεατρική περσόνα όσο και η ίδια η ερμηνεύτρια, έχοντας ως όπλο ένα απίστευτο εκτόπισμα, είναι σε θέση να εκτοξεύσει στα ύψη μια παράσταση. Διακρίναμε για άλλη μια φορά ένα γνήσιο, αθάνατο ταλέντο, σκηνική χάρη και ομορφιά, πλήρες δόσιμο στην ερμηνεία και φυσικά, ένα πηγαίο χιούμορ που κράτησε σε μια ευχάριστη διάθεση όλο το κοινό, από την αρχή ως το τέλος του έργου. Της αξίζουν θερμά συγχαρητήρια για τον τόσο όμορφο αυτό της ρόλο, τον οποίο τον οικειοποιήθηκε σε τεράστιο βαθμό και αγαπήθηκε πολύ από όλο το κοινό. Της ευχόμαστε ολόψυχα καλή συνέχεια και πάντοτε επιτυχίες στο μέλλον, το οποίο σίγουρα θα είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον όσο υπάρχουν τέτοιου είδους ερμηνεύτριες!

O Θάνος Καληώρας ως Σεν Κλαιρ, υποδύεται έναν σχετικά ατάλαντο Άγγλο ηθοποιό που ήρθε να κάνει καριέρα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, απέτυχε, βρήκε την Φλοράνς που τον συντηρεί, και έμεινε. Δεν είναι όμως ένας απλός συμφεροντολόγος που έκανε έναν πλούσιο γάμο και βολεύτηκε. Είναι ένας συμφεροντολόγος που έμεινε γιατί αγάπησε. Και έγινε ο τέλειος σύντροφος για την σοπράνο. Και για τις καλές και για τις άσχημες στιγμές τους. Αβρός, κομψός, ευγενής, κωμικός και ταυτόχρονα τόσο ουσιαστικός ως ρόλος, ο Σεν Κλαιρ, χάρη στο ταλέντο και στην ερμηνεία του Θάνου Καληώρα, βρίσκει μια επιτυχημένη σκηνική ταυτότητα και αποκτά άμεσα τον θαυμασμό και την αποδοχή του κοινού του. Του αξίζουν πολλά μπράβο και θερμές ευχαριστίες για όλα όσα έχει δώσει στον κόσμο του θεάτρου. Του ευχόμαστε μόνο τα καλύτερα!

Η Άννα Κουρή ως Ντόροθυ, πιστή φίλη και οικονόμος-ακόλουθος της Φλόρενς, με την τόσο ξεχωριστή και γλυκιά της παρουσία, γίνεται αυτόματα ένα ακόμα όμορφο μέλος της πιο ανατρεπτικής και τρελής ομάδας. Πιστή στην καλλιτέχνιδα, ζει κι εκείνη σε έναν δικό της κόσμο ο οποίος έχει τέλεια συγχωνευθεί με εκείνον της σοπράνο και μαζί, έχουν δημιουργήσει μια άρρηκτη σχέση ζωής.

Δε θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε βέβαια το ίδιο και για την μεξικάνα μαγείρισσα, Μαρία, η οποία φωνάζοντας και κυρίως, βρίζοντας στα ισπανικά, έχει περάσει γενεές δεκατέσσερις όλους τους λοιπούς πρωταγωνιστές. Κρατώντας μέχρι και μαχαίρι, απειλεί τις ζωές όλων, και φυσικά, σκορπάει άφθονο γέλιο σε όλο το κοινό της. Η Τίσσα Βασιλάκη, είναι η spicy, latin νότα του θεατρικού και λατρεύει στην κυριολεξία, να μισεί όλους και όλα. Και κυρίως, την παράξενη αυτή ομάδα της Φλοράνς. Αξιολάτρευτη και γεμάτη νάζι και δυναμισμό, τόσο εκείνη όσο και η Άννα Κουρή, συμπληρώνουν εξαιρετικά ως παρουσίες τη βασική μας πρωταγωνίστρια και γίνονται δύο ακόμα πρόσωπα του έργου που αγαπιούνται ιδιαίτερα από όλους. Μαζί με τις ευχαριστίες μας και τα μπράβο που τους αναλογούν, ευχόμαστε καλή συνέχεια, γεμάτη επιτυχίες, στη θεατρική τους πορεία!

Ο αφηγητής και ταυτόχρονα πιστός πιανίστας-συνοδός της σοπράνο, είναι ο Ευθύμης Χαλκίδης, ή αλλιώς, ο Κόσμε Μακ Μουν. Είναι εκείνος που ξεκινάει την αφήγηση και εκείνος που την ολοκληρώνει. Ντροπαλός και συνεσταλμένος, ελαφρἀ αδέξιος, μα με αγνή ψυχή και καλή καρδιά, μένει κοντά στη μαντάμ σοπράνο από την αρχή της γνωριμίας τους ως το τέλος. Ένας τρυφερός, συναισθηματικός ρόλος, που δείχνει με τον πιο όμορφο τρόπο ότι ο σεβασμός, η αποδοχή και η φιλία, αγνοούν τυχόν ελλείψεις ή ελαττώματα και στέκονται στην ουσία των πραγμάτων: στον άνθρωπο ως ψυχή και στις βασικές ανθρώπινες αρετές, τις οποίες η Φλοράνς, τις διαθέτει και με το παραπάνω. Με λίγη δόση τρέλας φυσικά! Εξαιρετικός και ουσιαστικός ως απόδοση, ιδιαίτερα αγαπητός στο κοινό του, ο Ευθύμης Χαλκίδης, έδωσε μια πανέμορφη ερμηνεία, άξια συγχαρητηρίων.

Η Ελένη Κρίτα ως κυρία Τζόνσον, η αμείλικτη και αυστηρή κριτής της Φλoράνς, αποδεικνύει το μεγάλο της ταλέντο και τη θεατρική της εμπειρία, ενσαρκώνοντας έναν δύσκολο ρόλο. Μια ιδιαίτερα δυναμική παρουσία με έντονο εκτόπισμα, χαρακτηριστική φωνή και στυλ, η οποία συμπληρώνει μια εξαιρετική ομάδα καλλιτεχνών, σε ένα εξίσου φαντασμαγορικό θεατρικό έργο. Την ευχαριστούμε για όλα όσα έχει προσφέρει στον καλλιτεχνικό χώρο και την περιμένουμε να την θαυμάσουμε σε επόμενες θεατρικές δημιουργίες.

Η μουσική επιμέλεια της παράστασης ανήκει στον Κώστα Νικολόπουλο. Σε τέλεια αρμονία με το πνεύμα του έργου, έδεσε τέλεια με την πλοκή, τη δράση και τους χαρακτήρες αυτού. Όμορφες μελωδίες, που μας έβαλαν για τα καλά στο κλίμα της παλιάς εκείνης εποχής και μας μετέφεραν αυτούσιο τον τόσο ξεχωριστό κόσμο της Φόστερ Τζέκινς.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Πολυτίμης Μαχαίρα, ήταν κάτι παραπάνω από μοναδικά και φαντασμαγορικά. Τα σκηνικά, σε μοντέρνο στυλ, με τη χρήση ξύλου και το έξυπνο παιχνίδι χρώματος, φωτός και σκιάς, ήταν ένα κομψοτέχνημα. Τα κοστούμια, πολύχρωμα και πολυτελή, μπόρεσαν να αποδώσουν τέλεια την παλιά μόδα και το ύφος ντυσίματος στις αρχές του εικοστού αιώνα. Πολλά μπράβο και συγχαρητήρια τόσο για τη μουσική κάλυψη όσο και για τον εξαίσιο σχεδιασμό σκηνικών-κοστουμιών.

Η φάλτσο σοπράνο μας, μέσα από μια παράσταση, αποδεικνύει τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής και θέλησης. Χωρίς εμφανές ταλέντο, με μόνη της πίστη το δικαίωμα στο να είναι κάποιος ξεχωριστός, η μοναδική καλλιτέχνιδα δίνει μαθήματα ζωής και αποδεικνύει ότι η αγάπη και το γέλιο βρίσκονται σε μια αδελφική σχέση. Κάνε έναν άνθρωπο να γελάσει μέσα από την καρδιά του, και τότε εκείνη είναι για πάντα δική σου. Και όταν κάποιος αγαπά πραγματικά, οι ατέλειες εξαφανίζονται. Είναι μια τέλεια ευκαιρία να αγαπήσετε κι εσείς την πιο φάλτσο σοπράνο, στο Θέατρο Alhambra, το οποίο σας περιμένει με πανέμορφες και ξεχωριστές θεατρικές παραγωγές! Μην τη χάσετε!

IMG-2186

Συντελεστές:

Σκηνοθέτης: Ivailo Hristov

Μετάφραση: Δημήτρης Αρβανίτης

Σκηνικά – Κοστούμια: Πολυτίμη Μαχαίρα

Μουσική επιμέλεια: Κώστας Νικολόπουλος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ράνια Ρέιζη

Φωτογραφίες: Απόστολος Αναστασόπουλος

Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού

Στον ρόλο της χειρότερης σοπράνο στον κόσμο η Ματθίλδη Μαγγίρα.

Πρωταγωνιστούν:Θάνος Καληώρας, Άννα Κουρή, Τίσσα Βασιλάκη, Ευθύμης Χαλκίδης και Ελένη Κρίτα.

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου