Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Βρεθήκαμε στο θέατρο «Χυτήριο» για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες» της Κατερίνας Μανανεδάκη, σε σκηνοθεσία Πάνου Αμαραντίδη και Βάσιας Παναγοπούλου.

«Πώς να καταστρέψετε τη ζωή σας», «Η ιστορία της Ελλάδας-Αλλιώς», «Με οικογένεια», «Μάγια η μέλισσα», «Ο ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία», είναι τα ονόματα των παραστάσεων που λαμβάνουν χώρα στο τόσο όμορφο, φιλόξενο και ζεστό αυτό θέατρο αυτή την περίοδο. Η ποιότητα της κάθε παραγωγής δικαιολογεί απόλυτα την ονομασία του ως «Σημείο πολιτισμού». Η καλαισθησία του «Χυτηρίου» συναντά το ταλέντο και το μεράκι και μαζί με την αγάπη και αποδοχή του κοινού, καθιστά τον συγκεκριμένο χώρο έναν μικρό παράδεισο στη μέση μιας μεγάλης πόλης.

Το kallitexnes.gr είχε τη χαρά να παρευρεθεί στην avant premiere μιας πραγματικά ξεχωριστής παράστασης, την οποία τίμησαν με την παρουσία τους άνθρωποι του δημοσιογραφικού χώρου, του θεάτρου, καθώς και άλλων κλάδων της τέχνης. Μέσα σε ένα κατάμεστο θέατρο, μάθαμε με κάθε λεπτομέρεια μέσα από την πένα της Κατερίνας Μανανεδάκη «τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες» και το κυριότερο: γελάσαμε πολύ με αυτό!

4-elena-tzortzi-sofi-zanninouΛίγα λόγια για το έργο:

Η Μαρίνα και ο Απόστολος είναι ένα ερωτευμένο, παντρεμένο ζευγάρι. Εκείνη δημοσιογράφος-ρεπόρτερ, εκείνος λογιστής. Εκείνη γυναίκα από την Αφροδίτη, εκείνος άντρας από τον Άρη. Εκείνη σε κάποια στιγμή ξυπνά από το βιολογικό της ρολόι, που για ήχο αφύπνισης έχει τη φράση «εγώ πότε θα γίνω μητέρα;». Εκείνος θέλει να βάλει το κεφάλι στην άμμο, σαν στρουθοκάμηλος. Με τη συμφωνία όμως των δύο κολλητών της και τη σύμπραξη αντισυμβατικών δυνάμεων, έρχεται η πολυπόθητη εγκυμοσύνη. Με όλα τα παρελκόμενα… ορμόνες, απύθμενη λαιμαργία, πρηξίματα, τοκετός. Έπειτα, σε μια στιγμή όλα αλλάζουν. Η γυναίκα γίνεται μητέρα και χάνει τον μπούσουλα και ξεκινά το πάρτι… Μια ιστορία που την έζησαν, τη ζουν και θα τη ζήσουν όλες οι μητέρες. Τόσο κοινή, μα ταυτόχρονα τόσο διαφορετική για την καθεμία από εμάς. Στο μόνο τελικά που συμφωνούμε όλες είναι ένα: Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες! Κοντολογίς… δεν ήξερες; Δε ρώταγες;

5-nikoletta-karra-giorgos-mpantadakisΗ κριτική μας:

Η Κατερίνα Μανανεδάκη είναι δημοσιογράφος κι επιτυχημένη συγγραφέας με δεκαπέντε βιβλία στο ενεργητικό της. Το «Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες» έχει πουλήσει περισσότερα από 150.000 αντίτυπα και το έχουν λατρέψει όλες οι Ελληνίδες μαμάδες. Έφτασε λοιπόν η στιγμή, το συγκεκριμένο αυτό βιβλίο να γίνει θεατρικό υπό τη διασκευή και θεατρική απόδοση του Πάνου Αμαραντίδη και της Ελένης Λευθεριώτη.

Η μεταφορά ενός συγγραφικού έργου στο θέατρο, ισοδυναμεί ουσιαστικά με τη συγγραφή ενός δημιουργήματος από την αρχή σε δεδομένα και διαλόγους που παραπέμπουν σε θεατρική παράσταση. Είναι μια δύσκολη και κοπιώδης αποστολή, η οποία όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Το κείμενο ήταν δεμένο, άρτιο, πλούσιο σε εκφραστικότητα και διαλόγους και πιστεύω ότι διατήρησε τον χαρακτήρα της δημιουργού του στο έπακρο, δημιουργώντας όμως ταυτόχρονα μια ολόκληρη παράσταση.

Ας σημειωθεί ότι ο Πάνος Αμαραντίδης μαζί με τη Βάσια Παναγοπούλου επιμελήθηκαν από κοινού τη σκηνοθεσία, γεγονός που εξασφαλίζει την υψηλή ποιότητα και επιτυχία του όλου εγχειρήματος. Το σκηνοθετικό αποτέλεσμα ήταν άριστο σε κάθε στιγμή και επίπεδο. Μπόρεσε να κρατήσει το κοινό σε μια ευχάριστη εγρήγορση, γεμάτη κέφι, γέλιο και συγκίνηση. Μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση οι διάλογοι, γεμάτοι χιούμορ και πρωτοτυπία, οι εναλλαγές των σκηνών, η παρουσία των ηθοποιών σε όλο τον χώρο του θεάτρου (και εκτός σκηνής!) και κυρίως η ύπαρξη wall screen, η οποία λειτουργούσε είτε σαν τηλεόραση, είτε σαν ταινία. Εξαιρετική και πανέξυπνη ως ιδέα ο τηλεοπτικός (μα μαζί θεατρικός) ρόλος της Βάσιας Παναγοπούλου ως σκληρής και ανάλγητης διευθύντριας της Μαρίνας, που εμφανιζόταν ανά στιγμές στο wall screen. Περάσαμε όλοι δύο ώρες, στη διάρκεια των οποίων ο χρόνος εξαφανίστηκε και έμεινε μόνο η δράση, η υπόθεση και το γέλιο που μας προσέφερε το υπέροχο αυτό έργο.

Μια συνεργασία τριών καλλιτεχνών, που είχε ως αποτέλεσμα ένα έργο που είναι γεννημένο για επιτυχία και ικανό να συγκινήσει τον καθένα από εμάς, μια και είναι βγαλμένο μέσα από την ίδια τη ζωή. Τόσο για τη θεατρική διασκευή, όσο και για τη σκηνοθεσία, δίνουμε συγχαρητήρια και ευχόμαστε καλή επιτυχία, αν και πιστεύω ότι αυτή είναι ήδη δεδομένη! Αναμένουμε με αγωνία επόμενες θεατρικές δημιουργίες!

Ο Απόστολος και η Μαρίνα παίρνουν ζωή μέσω δύο εξαιρετικών ηθοποιών, οι οποίοι εδώ και χρόνια έχουν δώσει το στίγμα τους στον καλλιτεχνικό χώρο, τόσο με την τηλεοπτική, όσο και με τη θεατρική τους παρουσία. Μιλάμε για τον Τόνυ Δημητρίου και την Νικολέττα Καρρά. Εντυπωσιακοί, γεμάτοι λάμψη και σκηνικό εκτόπισμα, κλέβουν την παράσταση.

Η Νικολέττα Καρρά ως υποψήφια μητέρα και σύντομα μάνα (τελικά υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον ιδεατό ορισμό της «μητέρας» και στον αντίστοιχα πρακτικό της «μάνας»), μας προσφέρει την πιο ξεκαρδιστική αποκαθήλωση που έχω δει ποτέ και βάζει τα πράγματα στη θέση τους (όχι ότι σε τέτοιες καταστάσεις θα μπορούσαν ποτέ τους να είναι απόλυτα τακτοποιημένα!). Μια γυναίκα που γίνεται μητέρα και που αφήνει κάποιες στιγμές ξεχασμένη τη γυναικεία της ταυτότητα. Ισορροπίες που διαταράσσονται και το ερώτημα «τώρα τι κάνουμε;», να τίθεται φωναχτά ή και στα κρυφά σε καθημερινή βάση. Μα στο τέλος, οι γυναίκες βρίσκουν πάντα την άκρη… και καταλαβαίνουν ότι όλα είναι ένας συνδυασμός ρόλων. Η ηθοποιός μας με όλο το ταλέντο που τη διακρίνει, κατόρθωσε να αποδώσει όλα τα παραπάνω με πανέμορφο και χιουμοριστικό τρόπο. Με οδηγό-βοηθό την ομορφιά και τη λάμψη της, φυσικά. Για άλλη μια φορά ένα χάρμα οφθαλμών, της εύχομαι ό,τι καλύτερο στην εντυπωσιακή πορεία της στο χώρο! Της αρμόζουν πολλά μπράβο και συγχαρητήρια!

Ο Τόνυ Δημητρίου τα δίνει όλα ως ο αμέριμνος σύζυγος, που του πέφτει αστροπελέκι. Όσο προσεκτικά και αν το οργανώσει κάποιος, όσο ψύχραιμος κι αν είναι, η άφιξη ενός μωρού, η ιδέα ότι κάποιος γίνεται γονέας και ιδιαίτερα πατέρας, αποτελεί ένα ισχυρό σοκ. Ο ηθοποιός μας, απέδωσε με εκπληκτικό τρόπο το πόσο βαθιά ανίσχυρος μπορεί να γίνει ένας άντρας δυο μέτρα μπροστά στο κλάμα ή στην απειλή του τι κρύβεται μέσα στην πάνα ενός μωρού! Ας μη μιλήσουμε για το τάισμα ή αν πάμε και λίγο πιο πριν, για την ώρα του τοκετού! Ο αποκαλυπτικός και τόσο συγκινητικά αληθινός μονόλογος, που τον ερμηνεύει με εκπληκτικό τρόπο, εκφράζει όλα όσα οι άντρες και πατέρες δεν έχουν τολμήσει να πουν! Ένας έμπειρος, εκφραστικός και εξαιρετικά ταλαντούχος ηθοποιός, ικανός στο να αποδώσει με άριστο τρόπο κάθε είδους ρόλο. Μια ερμηνεία δυνατή και εντυπωσιακή που στάθηκε άξια στο πλευρό της συμπρωταγωνίστριας του, δημιουργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ένα υπέροχο ζευγάρι επί σκηνής. Του εύχομαι συγχαρητήρια για τον ρόλο αυτό και να μας προσφέρει πάντα την χαρά να τον βλέπουμε σε τόσο όμορφα έργα!

Το κείμενο ήταν δεμένο, άρτιο, πλούσιο σε εκφραστικότητα και διαλόγους και πιστεύω ότι διατήρησε τον χαρακτήρα της δημιουργού του στο έπακρο, δημιουργώντας όμως ταυτόχρονα μια ολόκληρη παράσταση.

1-manes-omadikiΈπειτα από το όμορφο ζευγάρι μας, εκείνες που έκλεψαν χωρίς αμφιβολία την παράσταση ήταν οι δύο γιαγιάδες. Οι γυναίκες που αγαπούν να μισούν και μισούν να αγαπούν η μία την άλλη! Εκεί που κόβει η μία, δένει η άλλη… ανυπόφορα αξιαγάπητες ή και ανυπόφορα ανυπόφορες κάποιες στιγμές για τα παιδιά τους! Δυο ξεχωριστοί, σπαρταριστοί ρόλοι από δύο εξαιρετικές κυρίες του θεάτρου: την Σόφη Ζαννίνου και την Ελένη Τζώρτζη. Αειθαλείς, δυναμικές και γοητευτικές παρουσίες, έδωσαν μια ξεχωριστή νότα στην παράσταση με τις απίστευτες ατάκες τους και τις συμπεριφορές που θύμιζαν τόσο, μα τόσο πολύ την κλασική Ελληνίδα μητέρα και γιαγιά! Πέραν των θερμών συγχαρητηρίων, τους αρμόζει κι ένα μεγάλο ευχαριστώ που μας έδωσαν τη χαρά να τις δούμε μαζί πάνω στη σκηνή!

Αξιομνημόνευτη είναι επίσης η Ελένη Τζώρτζη ως λειτουργός του μεταφυσικού, που κάνει την Μαρίνα να καταλήγει με έναν βαλσαμωμένο αετό στα χέρια και τον Απόστολο στο σπίτι με ένα μόνο τρύπιο εσώρουχο. Περισσότερες λεπτομέρειες και η τελική έκβαση όλου αυτού, στην παράσταση!

Ο δεύτερος άντρας του έργου είναι ο Γιώργος Μπανταδάκης, ο οποίος υποδύεται αρχικά τον ξάδερφο του Απόστολου σ’ έναν ρόλο-έκπληξη και έπειτα τον γυναικολόγο της Μαρίνας, που ακόμα κι ο κόσμος να γκρεμίζεται αυτός την καθησυχάζει ότι «όλα είναι μια χαρά!». Ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος ηθοποιός με τρομερό εκτόπισμα, που γεννά αμέσως συμπάθεια και θαυμασμό. Κωμικός εκεί που πρέπει, σοβαρός και μετρημένος ως γιατρός, αποτελεί μια ιδιαίτερα αξιόλογη επιλογή που ομορφαίνει σαφώς το τελικό αποτέλεσμα. Μπράβο του για τον ρόλο αυτό και του ευχόμαστε ολόψυχα τα καλύτερα στη μετέπειτα πορεία του στα θεατρικά δρώμενα!

Η Κατερίνα Δημητρόγλου και η Ελένη Καρακάση είναι οι δυο κολλητές φίλες της Μαρίνας. Δύο ήδη μέλη του κλαμπ των μαμάδων που πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες στη Μαρίνα, μη θέλοντας να την κάνουν να αλλάξει γνώμη για τη μητρότητα, μια και το να γίνεσαι γονιός και κυρίως η αγάπη που νιώθεις προς το παιδί σου τα ξεπερνά όλα. Τα παρελκόμενα όλου αυτού του «ταξιδιού», τα ανακαλύπτει σιγά σιγά η ίδια η Μαρίνα και θυμίζει πόσο τελικά ίδιες είναι όλες οι μανάδες! Είναι φίλες μέσα σε όλα και έτοιμες για όλα και το αποδεικνύουν περίτρανα! Δύο εξαιρετικές ηθοποιοί, οι οποίες μαγνητίζουν με το μπρίο και το κέφι τους και γίνονται ιδιαίτερα συμπαθείς στο κοινό, χάρη στον φυσικό τρόπο που υποδύονται τους ρόλους τους. Κωμικές και γεμάτες χάρη και χιούμορ, μας έκαναν να γελάσουμε με τις ατάκες τους και τους ξεκαρδιστικούς διαλόγους που είχαν με τη Μαρίνα. Πολλά μπράβο και τους ευχόμαστε τα καλύτερα σε ό,τι κι αν μας ετοιμάζουν στο μέλλον!

Τα σκηνικά της Μαρίας Φιλίππου και τα κοστούμια της Σοφίας Δριστέλα, μοντέρνα, αέρινα και καλόγουστα, ανταποκρίνονταν εντελώς στο σύγχρονο κλίμα του έργου και μας εντυπωσίασαν με την κομψότητα και την καλαισθησία τους. Προσεγμένες επιμέλειες και στα δύο αυτά κομμάτια της παράστασης, της έδωσαν ακόμα πιο μεγάλη ποιότητα και λάμψη. Εξαιρετική δουλειά, συγχαρητήρια και στις δύο δημιουργούς για το άρτιο αυτό αποτέλεσμα!

Εντυπωσιακή και εξίσου μέσα στα πράγματα η μουσική επιμέλεια του Σταμάτη Γιατράκου, η οποία έδεσε απόλυτα τόσο με τα σκηνικά, όσο και με το πνεύμα του έργου και μας έβαλε ακόμα πιο καλά μέσα στην υπόθεση. Ακόμα ένα εκλεκτό κομμάτι της παράστασης, που προκάλεσε θετική εντύπωση! Εξαιρετική δουλειά!

Κανείς και τίποτα, όσα βιβλία κι αν διαβάσουμε, ό,τι κι αν μας πουν ή δεν μας πουν, δεν μπορεί να μας προετοιμάσει 100% για την επέλαση της μητρότητας. Είναι ένα γεγονός το οποίο αλλάζει ριζικά τη σκέψη, τη λογική των πραγμάτων και εν τέλει τη ζωή μιας γυναίκας. Η μετάβαση από τη γυναίκα στη μητέρα και η ανάληψη του συγκεκριμένου ρόλου, που είναι ρόλος ζωής και όχι επαγγελματικό συμβόλαιο με ημερομηνία λήξεως, αποτελεί από μόνο του ένα ισχυρό σοκ. Όταν έρχονται τα ατέλειωτα ξενύχτια, τα κλάματα, μπιμπερό ή θηλασμός, όταν το παιδί αρρωσταίνει ή παθαίνει ένα ατύχημα, τότε η μητέρα αντιλαμβάνεται ότι τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο, γιατί δεν είναι πια μόνη της. Ένας μικρός άνθρωπος κάνει την ως τώρα ζωή της άνω κάτω και εκφράσεις του τύπου «A ρε μάνα, γιατί δε με προειδοποίησες;», «Τι τραβάω η γυναίκα!;!», «Και τώρα τι κάνουμε;», «Εγώ βασανίζομαι κι αυτός (σύζυγος) κοιμάται!», πηγαίνουν κι έρχονται σε καθημερινή βάση! Όμως τα καταφέρνει η μητέρα! Βρίσκει πάντα τρόπο να οργανώσει τα πράγματα, να κάνει και άλλα παιδιά και γίνεται γυναίκα και σύζυγος, εκτός από μητέρα. Ή μάνα. Ή μαμά. Διαλέγετε και παίρνετε!

Η συγκεκριμένη παράσταση, γνήσια και ειλικρινής, από την πένα μιας γυναίκας που είναι μητέρα, θα σας συγκινήσει, θα σας κάνει να γελάσετε, να θυμηθείτε και να νοσταλγήσετε. Είναι ένα έργο που αφορά και μπορεί ν’ αγγίξει τόσο τη γυναίκα, όσο και τον άντρα θεατή για τον λόγο ότι θίγεται σαφέστατα και ο ρόλος του πατέρα μέσα σε όλη αυτή την αλλαγή. Μπορεί να αγγίξει ακόμα και όσους δεν έχουν αποκτήσει παιδιά, μια και τους παρουσιάζει με έναν ρεαλιστικά κωμικό τρόπο πώς είναι να έχεις παιδιά!

Αν είστε λοιπόν περίεργοι να μάθετε περισσότερα για το τι εστί μητρότητα, ελάτε να δείτε στο θέατρο «Χυτήριο» «τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες!».

Η συγκεκριμένη παράσταση, γνήσια και ειλικρινής, από την πένα μιας γυναίκας που είναι μητέρα, θα σας συγκινήσει, θα σας κάνει να γελάσετε, να θυμηθείτε και να νοσταλγήσετε.

3-katerina-dimitroglou-nikoletta-karra-eleni-karakasiΣυντελεστές:

Θεατρική απόδοση-διασκευή: Πάνος Αμαραντίδης & Ελένη Λευθεριώτη
Σκηνοθεσία: Βάσια Παναγοπούλου & Πάνος Αμαραντίδης
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Κοστούμια: Σοφία Δριστέλλα
Μουσική επιμέλεια: Σταμάτης Γιατράκος
Φωτογραφίες παράστασης: Θωμάς Χρυσοχοΐδης https://www.thomas.com.gr
Προϊόντα μακιγιάζ: Golden Rose (Londessa S.A.)-Κυριάκος Κωνσταντινίδης https://www.londessa.gr
Κομμώσεις: Γιάννης Στεργίου

Πρωταγωνιστούν (αλφαβητικά):
Τόνυ Δημήτριου, Κατερίνα Δημητρόγλου, Σόφη Ζαννίνου, Ελένη Καρακάση, Νικολέττα Καρρά, Γιώργος Μπανταδάκης, Ελένη Τζώρτζη.

Παραγωγή: Βάσια ΠαναγοπούλουΣκηνή «Ανδρέας Βουτσινάς».

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Παρασκευή στις 21.00
Σάββατο στις 21.00
Κυριακή στις 18:30

Διάρκεια: 1:50 (με διάλειμμα)

Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 20 ευρώ
Φοιτητές, άνεργοι, παιδικό, άνω των 65 και ΑΜΕΑ: 15 ευρώ

Ώρες ταμείου: Καθημερινά: 5.00 μ.μ-9.00 μ.μ.
Τηλέφωνα κρατήσεωνπληροφορίες.: 210 3412313 & 6951787821
Προπώληση:
http://www.ticket365.gr/parastaseis/15016-τι-τραβαμε-κι-εμεισ-οι-μανεσ

«Χυτήριο» Σημείο Πολιτισμού.
Ιερά Οδός 44 (στάση μετρό: Κεραμεικός)
Τηλ.: 2103412313
https://www.facebook.com/XYTHPIOTheatreArtCafe/
https://www.instagram.com/chytirio_simeio_politismou/
9-manes

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου