Είδαμε τις “Ανθισμένες μανόλιες”, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Κυριακού, στο θέατρο Χυτήριο

Οι kallitexnes.gr βρέθηκαν στον υπαίθριο χώρο του θεάτρου “Χυτήριο” και παρακολούθησαν την παράσταση “Ανθισμένες μανόλιες”, του Ρόμπερτ Χάρλινγκ, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Κυριακού.

Σε αυτόν τον πανέμορφο, φιλόξενο χώρο, ο οποίος εφαρμόζει πιστά τα νέα μέτρα περί προστασίας για τον κορονοϊό, μπορέσαμε για λίγο, έστω και με μάσκες και αποστάσεις, να νιώσουμε τη θεατρική “κανονικότητα”, η οποία με έναν οξύμωρο τρόπο, συμβαδίζει τέλεια με τη μαγεία της στιγμής. Την ώρα που ο ήλιος δύει και τα φώτα σβήνουν, τα προβλήματα παραμερίζονται έστω και για λίγο και το κοινό αφήνεται στην ομορφιά των ανθέων της μανόλιας. 

Ειδικά για όλους εμάς, ένα καλοκαιρινό βράδυ του Ιουλίου, έξι μανόλιες άνοιξαν τα πέταλα της σκέψης τους και μίλησαν στις καρδιές μας: η Έμλιν, η Ουϊζερ, η Κλερ, η Τρούβι, η Σέλμπι και η Ανέλ, ή αλλιώς, η Άννα Ανδριανού, η Ηρώ Μουκίου, η Βάσω Γουλιελμάκη, η Κατερίνα Μπιλάλη, η Κρίστη Παπαδοπούλου και η Εύη Δαέλη

Με αυτόν τον τρόπο, ξεχάσαμε όσα μας προβληματίζουν (και πολλές φορές αναλωνόμαστε άσκοπα και άδικα σε αυτά) και θυμηθήκαμε κάποιες βασικές αξίες της ζωής όπως η φιλία, η πίστη, η  συντροφικότητα, η αγάπη, το χιούμορ, η ανεκτικότητα και η αυταπάρνηση.

Yπόθεση

Σε μια κωμόπολη του αμερικάνικου Νότου, η ζωή έξι γυναικών, περιστρέφεται γύρω από το αγαπημένο τους στέκι: ένα απλό κομμωτήριο, το οποίο όμως στεγάζει όλες τις μικρές και τις μεγάλες στιγμές τους. Μέσα στους τοίχους του, οι έξι ανθισμένες μανόλιες, θα βιώσουν όλων των ειδών τα αισθήματα και τις περιπέτειες.

Έρωτας, γάμος, εγκυμοσύνη, αρρώστια, θάνατος, προδοσία, στιγμές τρανταχτού γέλιου, γοερού κλάματος, συγκίνησης, χαράς, θλίψης, θυμού, μοναξιάς, στιγμές απέραντης ανθρωπιάς οι οποίες δημιουργούν ατσάλινους δεσμούς και χτίζουν το ίδιο ανθεκτικούς χαρακτήρες. Ζούμε λοιπόν τη ζωή των 6 ατσάλινων λουλουδιών και καταλαβαίνουμε τελικά ότι το ατσάλι έχει πολλές φορές, εύθραυστο μίσχο…

anthismenes-manolies2

Η Άννα Ανδριανού, ξεκλείδωσε με απόλυτο τρόπο όλη τη γκάμα των συναισθημάτων της και μαζί με αυτή, ξεκλείδωσε και τις καρδιές του κοινού της. Μπόρεσε να μεταδώσει άμεσα όλα όσα είχε να πει ως παρουσία, δυναμικό και ρόλος, και απέδειξε το γεγονός το οποίο αποδεικνύει όλα αυτά τα χρόνια: μπορεί να διαπεράσει τα συναισθήματα των ανθρώπων. Μπορεί να τα χειριστεί με τον πιο τέλειο τρόπο γιατί είναι γεννημένη γι αυτό.

Κριτική

Το έργο του Χάρλινγκ, αρχικά ως θεατρικό και έπειτα μεταφερόμενο στον κινηματογράφο ως “Steel magnolias”, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και συγκεκριμένα στον θάνατο της διαβητικής αδερφής του συγγραφέα έπειτα από τη γέννηση του ανιψιού του, από νεφρική ανεπάρκεια και κώμα, έπειτα από την απόρριψη του μοσχεύματος που είχε λάβει.

Μέσα από ένα τραγικό γεγονός, ο Χάρλινγκ. με χιούμορ και ευαισθησία, δημιουργεί ένα εξαιρετικό υλικό για θεατρική και κινηματογραφική μεταφορά, και μέσω μιας εξίσου πολυεπίπεδης, συναισθηματικά βαθιάς, γραφής, μας εισάγει στη ζωή 6 γυναικών της διπλανής πόρτας, οι οποίες αντιπροσωπεύουν όλες τις γυναίκες του κόσμου, μέσα από σταθερές αξίες και συναισθήματα, φανερώνοντας τη δύναμη του χαρακτήρα τους.

Η απόδοση του θεατρικού που παρακολουθήσαμε και η σκηνοθεσία, είναι έργο του Κωνσταντίνου Κυριακού, ο οποίος σεβόμενος το πνεύμα του πρωτότυπου, μπόρεσε με ιδιαίτερη επιτυχία να το προσαρμόσει σε μοντέρνα, ελληνικά δεδομένα. Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, είχαμε ένα ταιριαστό πάντρεμα ενός αμερικάνικου Νότου με έναν ευρωπαϊκό, βαλκανικό Νότο, μέσα από μοντέρνες προσθήκες facebook και κινητού, μέσα από διαλόγους μεταφρασμένους σε ελληνικό στυλ, κι όμως…όλη η ευαισθησία και η εσωτερικότητα των αρχικών χαρακτήρων, ήταν μαζί μας από την αρχή ως το τέλος του έργου.

H ίδια η φύση της πλοκής και των χαρακτήρων, δημιούργησαν ένα θεατρικό το οποίο χωρίστηκε σε δύο νοηματικά μέρη υπό τη μορφή διαλείμματος και μπόρεσε με αυτόν τον τρόπο να μας κάνει να οικειοποιηθούμε απόλυτα τους 6 υπέροχους χαρακτήρες του. Ο σκηνοθέτης μπόρεσε με επιτυχία να μας κάνει να αγαπήσουμε τις ατσάλινες μανόλιες, μας έκανε να γελάσουμε και να συγκινηθούμε μέχρι δακρύων, έχοντας στα χέρια του ένα ποιοτικό υποκριτικό υλικό. Το αποτέλεσμα γενικά τον δικαίωσε και δημιούργησε ένα πανέμορφο, γλυκόπικρο, νοσταλγικό έργο του φετινού καλοκαιριού, το οποίο όποιος το παρακολουθήσει, δεν πρόκειται να το ξεχάσει εύκολα. Θεωρώντας ότι μπόρεσε και με το παραπάνω να “περάσει” στο κοινό το νόημα και τη φιλοσοφία ζωής του θεατρικού, ευχαριστούμε ιδιαίτερα τον σκηνοθέτη γι αυτή του την τόσο ενδιαφέρουσα και ευαίσθητη προσπάθεια.

Ας αναφερθούμε όμως και στις μανόλιες…

Αν και η μετάφραση τις θέλει να είναι “Ανθισμένες”, ο πρωτότυπος τίτλος είναι “Steel magnolias”, δηλαδή “Ατσάλινες μανόλιες”. 

Ίσως εδώ να αναρωτηθεί κάποιος πώς ένα λουλούδι μπορεί να είναι ή να γίνει ατσάλινο….αρκεί φυσικά να σκεφτεί ότι ενάντια στα καιρικά φαινόμενα και τη φύση γενικά, πολλά λουλούδια, επιβιώνουν στον σκληρότερο χειμώνα και στο πιο καυτό καλοκαίρι….φυτρώνουν ανάμεσα σε χαραμάδες τοίχων, σε πεζοδρόμια, σε σημεία που δεν το περιμένει κανείς…αρκεί να υπάρχει λίγος ήλιος και λίγο νερό. Τα λουλούδια είναι σαφώς πιο ανθεκτικά απ΄ό,τι φαίνονται. Είναι ένα πανέμορφο θέαμα, με ρίζες σκληρές σαν ατσάλι, έτοιμα να τα “καταφέρουν”, προς πείσμα όλων των καιρών.

Η πρώτη μας μανόλια, η Εμλίν, η Άννα Ανδριανού, αναλαμβάνει τον τραγικό ρόλο της μητέρας που με αγωνία και πολλές φορές με απόγνωση, βλέπει να της φεύγει το παιδί της σιγά-σιγά από τα χέρια. Ο ρόλος του άντρα της και των άλλων παιδιών της μοιάζει να έρχεται σε δεύτερη θέση μπροστά στην ύπαρξη της μιας και μοναδικής κόρης. Όλη η μητρική αγάπη, το άγχος μπροστά στο άρρωστο κορίτσι της, ο φόβος μαζί με τον θυμό μην συμβεί κάτι κακό, η χαρά της γιαγιάς, το θάρρος της αυτοθυσίας και στο τέλος ο απέραντος πόνος, ποτίζουν τον θεατρικό αυτό ρόλο με χαμόγελο, συγκίνηση, δάκρυ…μαζί όμως με θαυμασμό για το πόσο ανθρώπινη, γήϊνη, απλή και δυνατή είναι η Εμλίν. 

Η Άννα Ανδριανού, ξεκλείδωσε με απόλυτο τρόπο όλη τη γκάμα των συναισθημάτων της και μαζί με αυτή, ξεκλείδωσε και τις καρδιές του κοινού της. Μπόρεσε να μεταδώσει άμεσα όλα όσα είχε να πει ως παρουσία, δυναμικό και ρόλος, και απέδειξε το γεγονός το οποίο αποδεικνύει όλα αυτά τα χρόνια: μπορεί να διαπεράσει τα συναισθήματα των ανθρώπων. Μπορεί να τα χειριστεί με τον πιο τέλειο τρόπο γιατί είναι γεννημένη γι αυτό. Είναι μια μεγάλη καλλιτέχνιδα. Είναι ακριβώς ο τύπος της μανόλιας. Στητή, δωρική, όμορφη, μα ταυτόχρονα η απόλυτη γυναίκα, ο ευαίσθητος άνθρωπος, εκείνη που έχει πολλά μαθήματα ζωής να δώσει. Πολλά μπράβο.

Μαζί με την σπουδαία αυτή ηθοποιό, και η Κρίστη Παπαδοπούλου, ως Σέλμπι, σε έναν πραγματικά συγκινητικό, τραγικό εξίσου ρόλο, κατόρθωσε να υποκινήσει με τον πιο βαθύ τρόπο το κοινό της. Αεράτη και όμορφη, εύθραυστη, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, έξυπνη και μαχήτρια, δεν το βάζει κάτω σε καμία περίπτωση, δίνοντας έτσι δύναμη και στις υπόλοιπες γυναίκες. Ένας όμορφος ρόλος και παρουσία, που έδεσε τέλεια με εκείνον της Άννας Ανδριανού και δημιούργησε ένα αρμονικό ταίριασμα και αποτέλεσμα. Την ευχαριστούμε πολύ και της ευχόμαστε τα καλύτερα!

Η Ηρώ Μουκίου ως Ουϊζερ, μια εκκεντρική χήρα με ιδιοτροπίες, απότομους τρόπους, οξύθυμη αλλά με μια κρυφή καρδιά από  τρυφερή μανόλια, εντυπωσιάζει με το εκτόπισμα και την ενέργεια που σκορπά επί σκηνής. Ένας μοναχικός άνθρωπος ο οποίος αυτοπροσδιορίζεται μέσα από τις σχέσεις και τις κόντρες του με τις υπόλοιπες πέντε φίλες στο κομμωτήριο, το οποίο είναι σαν ένας φωτεινός φάρος σε έναν δύσκολο, πολλές φορές, σκοτεινό κόσμο. 

Η πρωταγωνίστρια, με μεγάλη μαεστρία διαχειρίζεται έναν αρκετά δύσκολο και δυναμικό ρόλο, δίνοντάς του κωμικά στοιχεία, ειδικά σε ό,τι αφορά την κόντρα της με την Κλερ, ή αλλιώς, Βάσω Γουλιελμάκη.

Η Κλερ, χήρα επίσης, είναι το μόνο κοινό το οποίο μοιάζει να μοιράζεται με την Ουϊζερ. Μαζί φυσικά με την συνακόλουθη μοναξιά, του να ζει κανείς χωρίς κάποιον σύντροφο…

Ναζιάρα κι επαναστάτρια με τον τρόπο της, πιστή φίλη της παρέας του κομμωτηρίου, αρέσκεται ιδιαίτερα να σπάει πλάκα και τα νεύρα της Ουϊζερ, χωρίς όμως ίχνος κακίας ή επιβλαβούς σκοπού. Ένας εξίσου έντονα δυναμικός και ζωντανός ρόλος, ο οποίος έδεσε τέλεια με τους υπόλοιπους και ιδιαίτερα με εκείνον της Ουϊζερ και μπόρεσε να αναδείξει μια ιδιαίτερα γλυκιά και φωτεινή παρουσία. Και οι δύο μανόλιες, η καθεμία με τον τρόπο της, ομόρφυναν σαφέστατα το όλο θεατρικό. Μπράβο τους για τις προσεκτικά μελετημένες και άρτιες ερμηνείες τους!

H Kατερίνα Μπιλάλη ως Τρούβι, ιδιοκτήτρια του κομμωτηρίου, πείθει και με το παραπάνω με τη ζωντάνια, το κέφι, την ομορφιά και ταυτόχρονα την ενσυναίσθηση και ευαισθησία μιας μοναχικής, καλόκαρδης γυναίκας του αμερικάνικου Νότου. Αποκομμένη συναισθηματικά από τον άντρα της, με τα παιδιά της να έχουν πάρει τον δρόμο τους, θεωρεί το κομμωτήριό της, το σημείο αναφοράς, το κέντρο ενός μικρού σύμπαντος που μοιάζει να χωρά μόνο τη μικρή αυτή ομάδα των έξι. Είναι εκείνη που αναλαμβάνει ουσιαστικά τη φροντίδα και προστασία της νεαρής Ανέλ, την οποία υποδύεται η Εύη Δαέλη.

Με αγνότητα, αθωότητα, ειλικρίνεια και ευαισθησία, η φιλότιμη Ανέλ κερδίζει την καρδιά της Τρούβι και των άλλων κοριτσιών, καθώς και τις καρδιές των θεατών. Πρόθυμη να μοιράσει και μοιραστεί τα πάντα, κατορθώνει να ριζώσει σε αυτή τη μικρή πόλη, να κάνει οικογένεια και να δημιουργήσει άρρηκτους δεσμούς με τις υπόλοιπες γυναίκες. Τόσο η Κατερίνα Μπιλάλη, όσο και η Εύη Δαέλη, η καθεμία με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο, μάγεψε το κοινό και κέρδισε την προσοχή και τις καρδιές όλων μας. Εξαιρετικές, από την αρχή ως το τέλος! 

anthismenes-manolies3

Τα κοστούμια της Αθηνάς Τρανούλη, με λαμπερούς, μοντέρνους χρωματισμούς, κομψά και εντυπωσιακά, όντας σε διαφορετικό στυλ για καθεμιά από τις πρωταγωνίστριες, μπόρεσαν να αποτυπώσουν με σαφήνεια τον χαρακτήρα των ρόλων. Ιδιαίτερα προσεγμένη και εντυπωσιακή δουλειά, πολλά μπράβο στη δημιουργό τους!

Η Μαρία Φιλίππου στα σκηνικά, με ρεαλισμό και ρομαντισμό, με κομψό και εκλεπτυσμένο τρόπο, μας μετέφερε στα ενδότερα ενός κομμωτηρίου και μαζί με τους φωτισμούς του Νίκου Βούλγαρη, δημιουργήθηκε ένα ιδιαίτερα φροντισμένο περιβάλλον το οποίο εντυπωσίασε με την ομορφιά και την καλαισθησία του. Πολύ καλή δουλειά και για τους δύο δημιουργούς, τους ευχόμαστε καλή συνέχεια και έμπνευση!

Μέσα από την παράσταση αυτή αντιληφθήκαμε κάποια πολύ σημαντικά πράγματα:

To γέλιο και το κλάμα είναι τα καλύτερα αδέρφια. Πάντοτε πάνε μαζί και πάντοτε πρέπει να είναι μαζί. 

Το χιούμορ είναι το αλάτι και η ζάχαρη μιας οποιαδήποτε σχέσης. Έχει δύναμη γιατί δίνει δύναμη να αντιμετωπίσει κάποιος ακόμα και τις πιο δύσκολες καταστάσεις.

Η πραγματική φιλία και η συντροφικότητα δοκιμάζονται μέσα στον χρόνο και ξεπερνούν  οποιαδήποτε εμπόδια ή κοινωνικούς περιορισμούς.

Η μοναξιά είναι μια μάστιγα της εποχής μας η οποία είναι καλύτερα να τη μοιράζεται κάποιος με την παρέα άλλων μοναχικών. Με αυτό τον τρόπο νικιέται ο “δράκος”.

Η ζωή πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μια κεφάτη περιπέτεια, γιατί είναι όντως μια περιπέτεια. Ο θάνατος, είναι ένα μέρος αυτής της περιπέτειας… δε σημαίνει το τέλος αυτής. Το “έργο”, έχει πάντοτε συνέχεια…με, ή χωρίς εμάς.

Πρέπει να είμαστε όλοι υπέρ της ανεκτικότητας, της αποδοχής, της δοτικότητας, μια και τελικά αυτό που μένει μέσα από τις σχέσεις, είναι η αγάπη που προσφέρεται και/ή λαμβάνεται.

Να πάτε να δείτε αυτό το έργο. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό μέσα από μια όμορφη σκηνοθεσία και εξαιρετικές ερμηνείες, να θυμηθεί κάποιος ξανά τι πραγματικά αξίζει στη ζωή αυτή και να επαναπροσδιορίσει ανθρώπους, καταστάσεις και προτεραιότητες.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να δει τα πράγματα με τις σωστές διαστάσεις. Μέσα από τα μάτια έξι γυναικών με ψυχή και καρδιά μανόλιας….ατσάλινης μανόλιας.

Συντελεστές παράστασης

Απόδοση – Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κυριακού

Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου

Κοστούμια: Αθηνά Τρανούλη

Φωτισμοί: Νίκος Βούλγαρης

Φωτογραφίες: Γιώργος Στεργιόπουλος

Δημόσιες σχέσεις: Νταίζη Λεμπέση

 Παραγωγή: Βάσια Παναγοπούλου

Παίζουν: Άννα Αδριανου

 Ηρώ Μουκίου

 Βάσω Γουλιελμάκη

 Κατερίνα Μπιλάλη

 Κρίστη Παπαδοπούλου

 Εύη Δαέλη 

35546311-0E8F-4B09-9E73-53C1F1CF9E33

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου