«ΜΩΡΟ ΜΟΥ»

με την Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου

στο Χυτήριο απο 31 Οκτωβρίου 2016

Γράφει ο Λεωνίδας Ζέης 

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη βράδυ στο θέατρο “Χυτήριο” στο Γκάζι, παίζεται ο θεατρικός μονόλογος “Μωρό μου“, τον οποίο έγραψε και ερμηνεύει η Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου. Ένα κείμενο που αφηγείται κομμάτια της ζωής μιας γυναίκας που έζησε τα πάντα. Ερωτεύτηκε, πόνεσε, εξαπατήθηκε και έμεινε μόνη. Τώρα το μόνο που της έμεινε είναι  κάποιες “διανυκτερεύσεις”, όπου για μία ώρα μεταξύ πέντε και έξι τα ξημερώματα μιλάει και λέει όσα την σημάδεψαν βαθιά .

Η Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου μας χαρίζει ένα όμορφο κείμενο και την ερμηνεία της που είναι συγκλονιστική. Βλέποντας την να παίζει, παρατηρεί κανείς μία ηθοποιό που έχει πλήρη επίγνωση της φωνής της, των κινήσεων της και των συναισθημάτων της. Όλα μελετημένα μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια.

Η κυρία Μαρία κάθεται και καπνίζει. Είναι βράδυ και έχει ζέστη του Άϊ Γιάννη του Ριγανά.  Η κυρία Μαρία φαινομενικά είναι μία απλή γυναίκα, σαν αυτές που βλέπουμε κάθε μέρα στον δρόμο και δεν τις κοιτάμε καν. Αλλά μέσα της έχει ζήσει πολλές ζωές. Έχει ρισκάρει την ψυχή της και την ζωή της χωρίς φόβο και δεν το μετάνιωσε ποτέ. Τουλάχιστον μέχρι την στιγμή που την βλέπουμε να μας μιλάει.

2-1

Αυτή η γυναίκα αψήφησε τους τύπους και τα πρέπει, ήρθε σε ρήξη με την συντηρητική οικογένεια της, παράτησε το πανεπιστήμιο μόνο και μόνο για να ξαπλώνει στα γκαζόν και στις πλατείες πίνοντας και κυνηγώντας Θανάσηδες.

Τώρα που έχουν περάσει πια τα χρόνια, είναι μια ψυχικά αφυδατωμένη ύπαρξη. Κάθεται και μονολογεί κάτω από την Ακρόπολη και λέει ότι της έρχεται στο μυαλό. Οι σκέψεις είναι σκόρπιες και άναρχες. Ίσως βρίσκεται για πολλοστή φορά σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να ακουστεί η φωνή της μέσα σε μία ατελείωτη νύχτα μοναξιάς και απελπισίας.

Η Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου μας χαρίζει ένα όμορφο κείμενο και την ερμηνεία της που είναι συγκλονιστική. Βλέποντας την να παίζει, παρατηρεί κανείς μία ηθοποιό που έχει πλήρη επίγνωση της φωνής της, των κινήσεων της και των συναισθημάτων της. Όλα μελετημένα μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια.

1911130

Ο λόγος της χειμαρρώδης, οι παύσεις και τα βλέμματα της γεμάτα. Η φωνή της πάντα στον σωστό τόνο, για να σου δώσει να καταλάβεις την ψυχολογία της ηρωίδας κάθε στιγμή.

Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Χατζή κινήθηκε σε λιτές γραμμές. Έβαλε την κα Βασιλακοπούλου  να μας πει την ιστορία της ηρωίδας της, καθισμένη σε μία καρέκλα.

Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι η καρέκλα αυτή βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα καθίσματα των θεατών, ώστε να μπορούν να παρατηρούν από πολύ κοντά τις εκφράσεις της ηθοποιού.

Το “Μωρό μου” είναι ένα κείμενο που ο καθένας μπορεί να ταυτιστεί μαζί του… γιατί ο καθένας μας έχει μέσα του ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Η κυρία Μαρία, σίγουρα είναι μία γυναίκα που όλοι την έχουμε γνωρίσει, έστω και για μία φορά στη ζωή μας.

Συντελεστές

Κείμενο / Ερμηνεία: Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου

Σκηνοθεσία – Φωτισμοί: Κωνσταντίνος Χατζής

Σκηνική εγκατάσταση: Θανάσης Καλογιάννης

Φωτογραφίες: Χάρης Γερμανίδης

moro_mou_final_500kb_2

Λεωνίδας Ζέης

Λεωνίδας Ζέης

Ονομάζομαι Λεωνίδας Ζέης, είμαι απόφοιτος της δραματικής σχολής 'ΒΕΑΚΗ', καθώς και του τμήματος Δημόσιας Υγιεινής του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος της Αθήνας. Συχνά παρακολουθώ σεμινάρια που αφορούν το θέατρο και τον κινηματογράφο. Έχω κάνει μαθήματα σύγχρονου χορού, τραγουδιού καθώς και σωματικού θεάτρου. Αγαπώ πολύ το ραδιόφωνο και παλιότερα έκανα τις δικές μου εκπομπές σε έναν ιντερνετικό σταθμό. Στον ελεύθερο χρόνο μου διαβάζω, πηγαίνω βόλτες στο κέντρο της πόλης και παίζω ερασιτεχνικά μπουζούκι. Μέσα από το θέατρο νιώθω ότι μπορώ να εκφράζομαι και να ονειρεύομαι , καθώς και να απαντώ σε πολλά ερωτήματα που αφορούν εμένα.
Λεωνίδας Ζέης