Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Βρεθήκαμε στο θέατρο «Σταθμός» για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Homo Greco» του Βαγγέλη Αλεξανδρή και του Οδυσσέα Ανδρούτσου, σε σκηνοθεσία Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη.

Με μεγάλη περιέργεια ομολογώ, πήγα τόσο ως δημοσιογράφος, όσο και ως θεατής να παρακολουθήσω ένα θεατρικό το οποίο χαρακτηρίζεται «κωμωδία επιστημονικής φαντασίας». Ομολογουμένως, όταν μπήκα και κάθισα στην άνετη και μοντέρνα αίθουσα του θεάτρου και είδα τα υπερμοντέρνα σκηνικά, ένιωσα ότι ήμουν μέλος του πληρώματος μιας διαστημικής πτήσης. Όταν ξεκίνησε να προβάλλεται στην οθόνη του σκηνικού το κείμενο της υπόθεσης, που θύμιζε την εισαγωγή του «Πολέμου των άστρων» με τη φωνή του Δημήτρη Πουλικάκου, γέλασα και κατόπιν απογειώθηκα παρέα με τους πέντε πρωταγωνιστές στις διαγαλαξιακές τους περιπέτειες. Αφετηρία μας ο πλανήτης ΧΑΠΙ. Προορισμός μας; Θα δείξει…

Λίγα λόγια για το έργο:

Σ’ έναν μακρινό γαλαξία, οι εξωγήινοι κάτοικοι του πλανητικού στερεώματος Μη-Στείριος ή αλλιώς ΧΑΠΙ, λόγω της ολοένα αυξανόμενης βαρύτητας που τους έχει στερήσει την ιδιότητα να πετάνε με αποτέλεσμα να πέφτουν άτσαλα στο έδαφος, αποφασίζουν να μετακομίσουν σε έναν άλλο πλανήτη. Αντί να πάνε όμως οι ίδιοι, κατασκευάζουν ένα πρωτοποριακό μοντέλο κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση τους για να αναλάβει την δύσκολη αυτή αποστολή. Το ονομάζουν μοντέλο Γκρέκο και κατόπιν δικής του απαίτησης, κατασκευάζουν και το μοντέλο Γκρέκα. Ένας μελλοντικός Αδάμ και Εύα λοιπόν, σε νέες περιπέτειες. Άραγε θα τα καταφέρουν; Κυρίως… έπειτα από ένα ταξίδι σε σκουληκότρυπα επιστρέφεις ο ίδιος;

Μακράν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σενάρια που έχω δει ποτέ μου σε θεατρικό, το οποίο στα χέρια του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη πήρε μορφή και έδωσε ένα θεαματικό αποτέλεσμα.

Η κριτική μας:

Θα αναφέρω ως γεγονός ότι είμαι λάτρης της επιστημονικής φαντασίας. Μου αρέσει να παρακολουθώ τολμήματα του ανθρώπινου νου, τα οποία σε ταξιδεύουν στον κόσμο του αύριο. Εκείνο μάλιστα που με εκπλήσσει, είναι ότι τελικά έτσι όπως προχωρά η ανθρώπινη ιστορία δεν μιλάμε πια για όνειρα χτισμένα πάνω σε νέφη. Αν λόγου χάρη για τον Έντγκαρ Άλαν Πόε ήταν καθαρά φαντασία όλα όσα έγραψε στο έργο του «Το ταξίδι του Χανς Πφάαλ στη σελήνη», ήρθε η ίδια η εξέλιξη των πραγμάτων και τον δικαίωσε. Ο άνθρωπος πάτησε όντως στο φεγγάρι. Ας μιλάμε λοιπόν για μελλοντικές πραγματικότητες… και όχι απλά για δημιουργικές φαντασίες. Όταν με δικές μας σκουληκότρυπες ή και χρονομηχανές, θα μπορούμε να ταξιδεύουμε στον τόπο και τον χρόνο και θα μπορούμε να έχουμε μια συνολική εικόνα του αποτελέσματος. Καλό θα είναι να έχουμε επίσης τη δυνατότητα να το διορθώσουμε κιόλας, αλλά ας μη ζητάω τόσα πολλά…

Κάπου εκεί λοιπόν, σε όλα όσα ανέφερα πιο πριν στηρίζεται το θεατρικό έργο που είδα. Δεν είναι μόνο ένα φανταστικό ταξίδι στο μέλλον. Μέσω της ελευθερίας του λόγου, με τη μορφή και δομή μιας διαστημικής σκουληκότρυπας, ανανεώνουμε ως θεατές τη γνωριμία μας με γνωστές μορφές του παρελθόντος: τον άνθρωπο των σπηλαίων, ταξιδεύουμε στην αρχαία Αθήνα και τα χρόνια του Οδυσσέα, δίνουμε ραντεβού με την Πυθία και τα δύο της πρόβατα (για να μπερδέψει περισσότερο όσα προσπαθούμε να ξεμπερδέψουμε), ανεβαίνουμε στην Κιβωτό του Νώε, έπειτα στο Βυζάντιο, στην ελληνική Επανάσταση, συναντιόμαστε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και στα χρόνια του Πολυτεχνείου με τη Μαρία Δαμανάκη, για να βρούμε κατόπιν τη γενιά του Μπάμπη του Φλου.

Το έργο αυτό, αφού το δει κάποιος (και το κρίνει κατά το δοκούν), θέτει ως βασικό ερώτημα το εξής: Τελικά άξιζε όλο αυτό το ταξίδι του Homo Greco και της Homo Greca; Ακολουθώντας το μαύρο πρόβατο ή το λευκό (έχει άραγε κάποια σημασία;), θα έχουμε γενικά ένα καλύτερο μέλλον; Ή τελικά άσχετα με το τι επιλέξουμε, ολόκληρο το σύμπαν έχει τη δική του νομοτέλεια; Στην τελική, από πού και ως πού το μέλλον μας θα μπορούσε να καθοριστεί από ένα πρόβατο; Ερωτήσεις, ερωτήσεις και ερωτήματα… Πιθανόν όσες απαντήσεις δε μπορεί να μας δώσει η θρησκεία και η πολιτική, να είναι σε θέση να μας δώσει η ίδια η επιστήμη η οποία ξεκινά και τελειώνει με τον άνθρωπο. Η ιστορία γενικά ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μοτίβο και ως γνωστόν, η ανθρωπότητα έχει μέσα της το κουμπί της αυτοκαταστροφής. Απλά ο χρόνος με τις σκουληκότρυπες του, παίζει και εκείνος το παιχνίδι της… Της υφαίνει μαρτυρίες και γεγονότα.

Χωρίς να παραθέσω την προσωπική μου ερμηνεία για όλα όσα είδα, μια και ειλικρινά είναι ένα έργο που αξίζει κάποιος να του δώσει τον δικό του ορισμό και χωρίς να θέλω να το εντάξω σε ορολογίες ως προς το περιεχόμενό του, θα πω απλά ότι είναι ένα εντελώς ξεχωριστό και ευφάνταστο δημιούργημα. Αποτέλεσμα ενός νοητικού διδύμου και μιας συνεργασίας (Βαγγέλης ΑλεξανδρήςΟδυσσέας Ανδρούτσος), την οποία δεν έχω ξανασυναντήσει ποτέ άλλοτε. Ειλικρινά χαίρομαι να βλέπω κάτι εντελώς νέο, καινοτόμο, το οποίο χρησιμοποιεί ένα ταξίδι στον χωροχρόνο για να μας δημιουργήσει σκέψεις και προβληματισμούς σχετικά με το ποιοι είμαστε. Όπως είπα και πιο πριν, μαζί με όλα αυτά και πολλά ερωτήματα, στα οποία όμως θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να βρούμε (αν υπάρχουν) τις απαντήσεις. Μακράν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σενάρια που έχω δει ποτέ μου σε θεατρικό, το οποίο στα χέρια του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη πήρε μορφή και έδωσε ένα θεαματικό αποτέλεσμα.

Αν και είναι η πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια του καλλιτέχνη μας, θεωρώ ότι η εμπειρία του ως ηθοποιός τον βοήθησε στο να δημιουργήσει κάτι εντελώς ισορροπημένο και οργανωμένο ως σκηνική σύνθεση. Ξεκάθαρες ερμηνείες και διάλογοι, ξεκάθαρες εικόνες και ταυτόχρονα ένα ταξίδι στη φαντασία μας. Οι ερμηνευτές, κάθε άλλο παρά καρικατούρες, είναι γεμάτοι πλαστική κίνηση και ενέργεια, προάγουν το σενάριο, δημιουργούν καταστάσεις, γέλιο, σασπένς. Η σκηνοθεσία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη προσφέρει τα πάντα στο σωστό μέτρο: γέλιο, εντυπωσιασμό, σκέψη, προβληματισμό, παραλληλισμό, μνήμες και τελικά ένα όραμα. Ανοιχτή σε κάθε είδους ερμηνεία, ελεύθερη και δυναμική ως ουσία, δεν κουράζει, δεν μπερδεύει, δεν στέκεται υπερβολικά σε κανένα πρόσωπο και σημείο. Σοφά μελετημένη, προσφέρει και προτρέπει. Δεν επιβάλλει. Ίσως γι΄αυτό τον λόγο γίνεται ιδιαίτερα αποδεκτή από όλους. Επειδή έλαβα ταλέντο, όρεξη για δημιουργία και πρωτοτυπία ως αποτέλεσμα, δεν έχω παρά να του δώσω συγχαρητήρια και να ευχηθώ καλή συνέχεια στην τόσο ξεχωριστή αυτή πορεία του στον καλλιτεχνικό χώρο.

Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής είναι αναμφισβήτητα ο άνθρωπος με τα τρία πρόσωπα: σεναριογράφος, βοηθός σκηνοθέτη και ηθοποιός. Είναι θα έλεγα, η ρίζα μιας παράστασης που ανήκει στα αστέρια. Κάτι σαν τη μαγική φασολιά… ένας σπόρος που άνθισε για τα καλά και δημιούργησε ένα ολόκληρο οικοδόμημα, το οποίο τον καταξιώνει τόσο ως εμπνευστή, όσο και ως ερμηνευτή. Ένας πραγματικά ταλαντούχος ηθοποιός που επιβάλλεται με την παρουσία του και μοιάζει να κρατά απόλυτα τον έλεγχο σε οποιαδήποτε σκηνή του έργου. Ένας homo greco που ανακαλύπτει τον κόσμο από την αρχή, καλείται να λάβει αποφάσεις και να επιλέξει και επιστρέφει πιο σοφός, μα σίγουρα πιο προβληματισμένος έχοντας ακολουθήσει το λάθος πρόβατο! Κάτι μου λέει ότι και με το «σωστό» χρώμα προβάτου το ίδιο θα αισθανόταν, αλλά αυτό εύχομαι να το ανακαλύψουμε αισίως στο «Homo Greco 2»! Μαζί με τα ειλικρινή συγχαρητήρια, του εύχομαι να συνεχίσει να μας εκπλήσσει έτσι ευχάριστα με πρωτοποριακά σενάρια επιστημονικής ή και ανθρώπινης φαντασίας! Περιμένουμε πολλά από τον δημιουργικό του νου!

Η ιστορία γενικά ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μοτίβο και ως γνωστόν, η ανθρωπότητα έχει μέσα της το κουμπί της αυτοκαταστροφής. Απλά ο χρόνος με τις σκουληκότρυπες του, παίζει και εκείνος το παιχνίδι της…

Με αλφαβητική σειρά συνεχίζω την κριτική μου… η Φανή Γεωργακοπούλου είναι η Homo Greca, η Εύα, η σύντροφος. Μαζί με τον Homo Greco ανακαλύπτουν τον κόσμο και την ελληνική πραγματικότητα όπως δεν την έχει δει κανείς ως σήμερα, μα κυρίως βρίσκουν ο ένας τον άλλο και γνωρίζουν νέα συναισθήματα και κοινωνικές δεξιότητες. Απαραίτητο στοιχείο της παράστασης, ένας ρόλος που έδεσε αρμονικά με όλους τους λοιπούς πρωταγωνιστές και φώτισε τη σκηνή με την παρουσία της και την όμορφη ερμηνεία της. Μια ηθοποιός που μας άφησε με πολύ καλές εντυπώσεις και της ευχόμαστε ειλικρινά τα καλύτερα, γιατί είναι νέα, ταλαντούχα και σίγουρα τα αξίζει!

Ο Αναστάσης Κολοβός είναι το ίδιο το δέντρο, αν ο Βαγγέλης Αλεξανδρής είναι η ρίζα. Μία μόνο λέξη τον χαρακτηρίζει (μάλλον δύο): Αποκάλυψη τώρα! Θα προσπαθήσω να θυμηθώ λίγους από τους χαρακτήρες που ερμήνευσε στη διάρκεια της παράστασης: ο εξωγήινος ΧΑΠΙ, ο πρωτόγονος, ο Νώε, ο Ιούδας, ο πολίτης του Βυζαντίου, ο Έλληνας επαναστάτης του 1821, ο άνθρωπος της νέας εποχής που μέσα από πολέμους έχει φτάσει στο εντελώς σύγχρονο μοντέλο, το οποίο με ξεκαρδιστικό τρόπο μας παρουσιάζει ο πρωταγωνιστής μας. Οι μεταμορφώσεις του από άποψη κοστουμιών και κυρίως από εναλλαγή φωνής, κίνησης και υποκριτικής, είναι σχεδόν απίστευτες, σε σημείο να μας αφήνουν όλους με το στόμα ανοιχτό. Ένα κεφάτο, αεικίνητο καλειδοσκόπιο ρόλων, όλων ερμηνευμένων με τεράστια μαεστρία, τσαγανό και δυναμισμό. Του αξίζουν πολλά μπράβο και θερμά συγχαρητήρια. Δηλώνω κάτι παραπάνω από εντυπωσιασμένη από το τεράστιο ταλέντο του και ειλικρινά του εύχομαι κάτι πιο ανώτερο από τα καλύτερα (αν υπάρχει).

Ο Χάρης Μπόσινας, τόσο ως εξωγήινος, όσο και σε άλλους ρόλους μέσα στο έργο, δένει τέλεια ως ερμηνεία με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες και δίνει και εκείνος το δικό του ξεχωριστό στίγμα. Μια ενεργητική, δυναμική παρουσία, ο παράγοντας εξισορρόπησης και εκείνος που βρίσκει λύση στο πρόβλημα μοναξιάς, που κάθε άλλο παρά καρτερικά αντιμετωπίζει ο Homo Greco αρχικά. Μέσα στις υπόλοιπες τόσο όμορφες ερμηνείες, η δική του στέκει αντάξια δίπλα τους και αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο του έργου τόσο ως ρόλος, όσο και ως παρουσία. Τον ευχαριστούμε θερμότατα για όλα όσα προσφέρει στο κοινό του στη διάρκεια της παράστασης και του ευχόμαστε καλή συνέχεια στην επιτυχημένη του θεατρική πορεία!

Η Σοφία Πανάγου, η θηλυκή ΧΑΠΙ, μας συστήνεται επίσης ως Πυθία και Μαρία Δαμανάκη μέσα στην παράσταση και με το ταλέντο της συμπληρώνει επάξια μια θεϊκή πεντάδα γέλιου και ανατρεπτικού χιούμορ. Μια εκπληκτική ηθοποιός, η οποία σε κάθε της επιλογή δικαιώνεται ως υποκριτικό δυναμικό και καλλιτεχνική ποιότητα, στα σίγουρα δε μας απογοήτευσε στο ελάχιστο. Μια πανέμορφη παρουσία η οποία μαγνήτισε το κοινό, μοίρασε γέλιο και ερμήνευσε θαυμάσια όλους τους ρόλους που της δόθηκαν. Μαζί με τις ευχές μου για ό,τι καλύτερο στην πορεία της, της δίνω και πολλά μπράβο και συγχαρητήρια για την ερμηνεία της!

Οι χορογραφίες και η κίνηση της Βρισηίδας Σολωμού, έδωσαν με εξαιρετικό τρόπο όλη την πλαστικότητα και ευελιξία στις κινήσεις των ηθοποιών, πράγμα απαραίτητο για να γίνει ακόμα πιο πιστευτό το διαγαλαξιακό μας ταξίδι! Αναγνωρίζοντας την σχολαστική και λεπτομερή της μελέτη πάνω στην κίνηση των πρωταγωνιστών, οφείλω να της πω ένα μεγάλο μπράβο για το άριστο αυτό αποτέλεσμα που βίωσα ως θεατής. Της εύχομαι τα καλύτερα και καλή συνέχεια στην πορεία της!

Το ίδιο εντυπωσιασμένη έμεινα και με την επιμέλεια των κοστουμιών και των σκηνικών, έργο της Βάνας Γιαννούλα και του Ηλία Λόη αντίστοιχα. Σε εντελώς διαστημικό στυλ η διακόσμηση του χώρου, γεμάτη φαντασία, πρωτοτυπία και έμπνευση. Τα κοστούμια που άλλαζαν σε κάθε χρονική στιγμή, ήταν το καθένα διαφορετικό από το άλλο και ταυτόχρονα καλαίσθητο και εντυπωσιακό. Αξίζει σε αυτό το σημείο να τονίσουμε και τη συμβολή των ιδιαίτερων και έντονων φωτισμών, έργο του Βασίλη Κλωτσοτήρα, οι οποίοι έκαναν την παράσταση ακόμα πιο εκρηκτική! Εξαιρετικό σκηνικό και ενδυματολογικό αποτέλεσμα, υπέροχοι οι φωτισμοί, μπράβο και στους τρεις δημιουργούς για το αξιέπαινο τους έργο!

Η ιστορία κάθε ανθρώπου ξεκίνησε από τον Homo Erectus. Έπειτα από σειρές μεταβάσεων, φτάσαμε στον Homo Sapiens. Ο συγκεκριμένος Homo με την ικανότητα της σκέψης και του προφορικού (και κατόπιν γραπτού) λόγου, μπόρεσε να δημιουργήσει πολιτισμούς. Κοινωνίες. Ένα κομμάτι όλων αυτών είναι και ο δικός μας Homo Greco. Με τα στραβά και τα καλά του. Κυρίως με την ιστορία του. Μέρος ενός συνόλου που τελεί υπό την εξέλιξη ολόκληρου του σύμπαντος και των νόμων που το απαρτίζουν. Παιδί του παρελθόντος και ταυτόχρονα του μέλλοντος, αρκετά sapiens και ανθρώπινος ως ουσία για να μπορεί μέσα από τον αιώνα της τεχνολογίας να δημιουργεί καλλιτεχνήματα. Ας μη γκρινιάζουμε μόνο για τα κακώς κείμενα. Ας μελετήσουμε και κυρίως, ας πάμε να παρακολουθήσουμε τα καλώς κείμενα. Θέατρο «Σταθμός», «Homo Greco», hοme για κάθε άνθρωπο που είναι αρκετά ελεύθερος ώστε να μπορεί να ονειρεύεται.

Ταυτότητα παράστασης:

Συντελεστές:

Κείμενο: Βαγγέλης ΑλεξανδρήςΟδυσσέας Ανδρούτσος
Σκηνοθεσία: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Βαγγέλης ΑλεξανδρήςΗλέκτρα Τσακαλία
Χορογραφίες-κίνηση: Βρισηίδα Σολωμού
Κοστούμια: Βάνα Γιαννούλα
Σκηνικά: Ηλίας Λόης
Μουσική επιμέλεια, sound design: E-mov
Trailer: Γιώργος Γεωργόπουλος
3d βίντεο αρχής: Σπύλιος Θεοδωρόπουλος
Αφηγητής βίντεο: Δημήτρης Πουλικάκος
Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Φωτογραφίες: Ιωάννα Τζετζούμη
Γραφίστες: Ευανθία Λυμπουρίδη-Σπύρος Ξένος
Οργάνωση Παραγωγής: Έλενα Τερέζα Ντεντάκη
Δημόσιες σχέσεις και επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγοί: Enosis-Hub
Διεύθυνση παραγωγής: Βαγγέλης Λυμπουρίδης

Ερμηνεύουν (με σειρά εμφάνισης):
Αναστάσης Κολοβός
Ηλέκτρα Τσακαλία
Χάρης Μπόσινας
Βαγγέλης Αλεξανδρής
Φανή Γεωργακοπούλου

Πληροφορίες:

Παραστάσεις: Από 17 Δεκεμβρίου.
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00.

Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 12€
Φοιτητικό, ανέργων: 10€
Ατέλειες ηθοποιών: 5€

Προπώληση εισιτηρίων:
Viva.gr (από Νοέμβριο 2018).

Διάρκεια παράστασης: 105’ (με διάλειμμα).

Facebook page:
https://www.facebook.com/HomoGreco-2238953433009124/

Θέατρο «Σταθμός»
Βίκτωρος Ουγκώ 55, Αθήνα (μετρό: στάση Μεταξουργείο).
Τηλ. 21 0523 0267
website
facebook

Δημόσιες σχέσεις & επικοινωνία:
Χρύσα Ματσαγκάνη

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου