Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Συνέντευξη με τη θεατρική ομάδα “ΚΛΕΨύΔΡΑ”

Οι kallitexnes.gr είχαν τη χαρά να συνομιλήσουν με τα μέλη της θεατρικής ομάδας ΚΛΕΨύΔΡΑ, την οποία διαχειρίζεται ιδιαίτερα επιτυχημένα η ηθοποιός και σκηνοθέτιδα, Κατερίνα Μπουζάνη. Έχοντας στο ενεργητικό της ήδη 18 βραβεία μέσα σε δύο μόλις χρόνια ζωής, η ομάδα αυτή μέσω της παράστασης “Το 3ο κύμα”, ήταν απόλυτα λογικό να σαρώσει και τα φετινά βραβεία στα φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου.

Μέσα από μια σειρά ερωτήσεων, γνωριστήκαμε καλύτερα με ένα νέο αίμα και ένα θεατρικό δυναμικό, το οποίο έχει κάνει κάτι παραπάνω από αισθητή την παρουσία του στα καλλιτεχνικά δρώμενα. Ευχόμενοι πάντα επιτυχίες, περιμένουμε με αγωνία τη συνέχεια. Ας τους αφήσουμε να μας συστηθούν και ας τους απολαύσουμε μέσα από τα δικά τους λόγια…

Οι kallitexnes.gr καλοσωρίζουν την θεατρική ομάδα ΚΛΕΨύΔΡΑ και της εύχονται μια επιτυχημένη νέα θεατρική σεζόν. Είστε μια ερασιτεχνική ομάδα που ακούει στο τόσο ξεχωριστό αυτό όνομα. Τι συμβολίζει για εσάς η ΚΛΕΨύΔΡΑ και ποια είναι η σημασία της;

Η ΚΛΕΨύΔΡΑ  πρώτα από όλα συμβολίζει την αγάπη μας για το θέατρο. Μέσα από την ομάδα έχουμε μάθει πολλά καινούργια πράγματα, ο καθένας ξεχωριστά έχει εξελιχθεί, και το σημαντικότερο είναι πως έχουμε αναπτύξει ένα πολύ όμορφο δέσιμο μεταξύ μας. Αν το πάρουμε πιο συγκεκριμένα, ο όρος υπονοεί τη σπουδαιότητα του να βρίσκεσαι στη στιγμή, που λέει και η δασκάλα μας. Να λειτουργείς στη ζωή αλλά και στη σκηνή με βάση το πως νιώθεις στο παρόν σου. (Παρασκευή Πανουτσοπούλου)

Για εμένα προσωπικά, την πρώτη φορά που άκουσα το όνομα και έμαθα για την ομάδα  ΚΛΕΨύΔΡΑ, η ονομασία της συμβόλιζε τον τόσο χαμένο χρόνο που πέρασα μακριά από κάτι που αγαπώ από μικρός, όπως είναι το θέατρο. Αργότερα που εντάχθηκα στην ομάδα, έμαθα πως αντιπροσωπεύει την ανάγκη να είσαι πάντα παρών στην στιγμή, στο εδώ και στο τώρα. Πώς πάντα πρέπει να κινείσαι με τον κόκκο που εκείνη την στιγμή περνάει από την μια πλευρά στην άλλη. (Απόστολος Τσακαλίκας)

Η σημασία του ονόματος της ομάδας μας έχει να κάνει με τον χρόνο, ο οποίος περνά πολύ γρήγορα και οι άνθρωποι μένουν εγκλωβισμένοι στο παρελθόν ή στο μέλλον, χάνοντας τη σημασία του παρόντος. Η ΚΛΕΨύΔΡΑ συμβολίζει την ιδέα ότι δεν πρέπει να αφήνουμε τον χρόνο να περνά χωρίς να τον εκμεταλλευτούμε. Ο χρόνος κυλά ήδη αντίστροφα και εμείς οφείλουμε να δράσουμε, να λειτουργούμε με γνώμονα το παρόν. (Αθηνά Μπουζάνη)

Περιγράψτε μας τη φύση της συνεργασίας σας με τη σκηνοθέτιδά σας, Κατερίνα Μπουζάνη. Πώς αισθάνεστε που δημιουργείτε το τόσο ωραίο αυτό αποτέλεσμα μαζί με ένα τόσο ταλαντούχο άτομο;

Είναι φοβερό -και καινούργιο για εμένα- το συναίσθημα που μας μεταδίδει. Ότι δημιουργείς κάτι άξιο, μεγάλο και σπουδαίο κατά τη διάρκεια, ακόμα και ως ερασιτέχνης, άσχετα με το τελικό αποτέλεσμα, και ότι δημιουργείς πρώτα απ’ όλα για σένα. Έχει ξεκάθαρο στόχο και άποψη και θα σε κάνει να το δεις κι εσύ χωρίς φόβο, είτε σαν μαθητής είτε σαν θεατής. (Γιώργος Καρδαμίτσης)

Η Κατερίνα είναι ένα άτομο εξαιρετικά ταλαντούχο, τρομερή επαγγελματίας και μια από τις πιο δυναμικές γυναίκες που έχω γνωρίσει. Νιώθω ευγνώμων που την γνώρισα, συνεργάστηκα, και θα συνεχίσω να συνεργάζομαι μαζί της.Το βασικότερο για εμένα όμως δεν είναι ότι είναι εξαιρετική ηθοποιός και σκηνοθέτιδα, αλλά ένας υπέροχος άνθρωπος με πολλή αγάπη, καλοσύνη και δυναμισμό μέσα του. Είναι κάτι σαν προστάτιδα που πάντα βρίσκεται εκεί για σένα. Είναι για εμένα δασκάλα, μητέρα και φίλη. (Ευαγγελία Ζέρβα)

Είναι φοβερό να βλέπεις έναν άνθρωπο τόσο παθιασμένο με τη δουλειά του, και αν είσαι εκεί έτοιμος να το δεχτείς, το αποτέλεσμα θα σε ανταμείψει. Η Κατερίνα είναι ένα πλάσμα τόσο ώριμο μα και συνάμα τόσο φρέσκο, που σου δίνει ελπίδα για το μέλλον της όποιας τέχνης. (Εύη Κοκκοφίτη)

Η ΚΛΕΨύΔΡΑ δεν θα ήταν αυτό που είναι χωρίς την Κατερίνα. Είναι ακομπλεξάριστη, απίστευτα δημιουργική, αγαπάει τόσο δυνατά και σε αγκαλιάζει ακόμα και με το βλέμμα της. Νομίζω ότι το να συνεργάζεσαι με την Κατερίνα είναι σαν να κάνεις μάθημα και ψυχοθεραπεία ταυτόχρονα. Σου δημιουργεί απευθείας ένα αίσθημα ασφάλειας και μαθαίνεις τον ίδιο σου τον εαυτό καλύτερα μαζί με όλη την ομάδα. (Κατερίνα Κωτσιοπούλου)

71141199_401754863856443_2574453137238654976_n

Είστε μια αμιγής ομάδα η οποία αποτελείται τόσο από ανδρικές όσο και από γυναικείες παρουσίες. Τι προσφέρει ο ένας στον άλλο ως διαφορετικότητα; Ποιες είναι οι τυχόν ομοιότητές σας;

Είναι πάρα πολύ όμορφο σε μια ομάδα να υπάρχουν άτομα ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας, θρησκείας, ιδεολογίας, εμφάνισης, ηλικίας, σεξουαλικής προτίμησης κ.α. που να τρέφουν σεβασμό ο ένας για τον άλλον. Η διαφορετικότητα αυτή σε βοηθά να παρατηρήσεις τον κόσμο και την πραγματικότητα από διαφορετικές οπτικές, ανάλογα με τον τρόπο που φέρεται η κοινωνία σε καθεμία ατομικότητα. Θεωρώ ότι το κοινό μας σημείο είναι το πάθος μας για το θέατρο, την δημιουργία, μια και μοιραζόμαστε τον ίδιο προβληματισμό για το αύριο, για τη ζωή. (Ευαγγελία Ζέρβα)

Το σημαντικότερο που κατάλαβα είναι ότι βλέπεις πως παιδιά με διαφορετικές αφετηρίες και επιδιώξεις μοιράζονται το ίδιο πάθος μαζί σου, και ίσως αν δεν ήταν το θέατρο, να μην μπορούσες να διανοηθείς εκεί έξω ποια δύναμη θα μπορούσε να σας ένωνε. (Γιώργος Καρδαμίτσης)

Το ιδιαίτερο στοιχείο της ομάδας μας είναι πως απαρτίζεται από ανθρώπους διαφορετικής ηλικίας, φύλου, οικογενειακής κατάστασης, κοινωνικής τάξης και εθνικότητας. Ως διαφορετικότητα λοιπόν, έχει ο καθένας να προσφέρει πολλά στον άλλον. Μέσα από την διαδικασία αυτή μαθαίνουμε να μη κρίνουμε με βάση την ταμπέλα αλλά με βάση τον άνθρωπο. Μοιραζόμαστε διαφορετικές οπτικές, τρόπους, σκέψεις, και αυτό μας εξελίσσει σίγουρα σε προσωπικό επίπεδο. Η βασικότερη ομοιότητα όλων ωστόσο είναι η αγάπη μας για το θέατρο, η θέληση μας να περάσουμε μηνύματα μέσα από αυτό που κάνουμε, μέσα από την αλήθεια. (Αθηνά Μπουζάνη)

Στην ομάδα αποκτήσαμε ένα πανέμορφο δέσιμο! Ο καθένας είναι τόσο ξεχωριστός που αν ήμασταν ζωγραφιά μάλλον θα έπρεπε να γεμίσουμε ένα μαύρο χαρτί με πολύχρωμες διαφορετικές κουκίδες. Δεν έγινε ποτέ διάκριση. Δεν ξέρω τι ομοιότητα μπορεί να έχουμε πιο δυνατή εκτός από το γεγονός ότι είχαμε τη τύχη να βρεθούμε τη σωστή στιγμή στο σωστό σημείο!. (Κατερίνα Κωτσιοπούλου)

Φέτος, στη φθινοπωρινή σεζόν, εμφανίζεστε στην παράσταση “Το τρίτο κύμα”. Πείτε μας, αν θέλετε, τι ακριβώς αντιπροσωπεύει για εσάς αυτό το έργο; Ποιες είναι οι συνολικές εντυπώσεις που λάβατε από αυτό;

Το έργο που παρουσιάζουμε πραγματεύεται την επιρροή που ασκεί η “μάζα”, την ιδέα της απόκτησης εξουσίας και την ανάγκη να ανήκουμε πολλές φορές κάπου. Για εμένα το συγκεκριμένο έργο σε φέρνει αντιμέτωπο με το τι άνθρωπος θα επιλέξεις να είσαι και αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας. Εσύ, λοιπόν, τι θα επιλέξεις ; Να εκτελείς εντολές ή να έχεις τη δική σου άποψη και τα δικά σου θέλω; Να είσαι ρατσιστής ή να συναισθάνεσαι το διπλανό σου; Να είσαι άνθρωπος ή ρομπότ;. (Παρασκευή Πανουτσοπούλου)

‘’Το τρίτο κύμα’’ είναι μία παράσταση που θα μείνει σίγουρα χαραγμένη μέσα μας. Είναι ένα έργο το οποίο δίνει στο θεατή την αλήθεια στην πιο ωμή της εκδοχή. Σκοπός μας είναι να δείξουμε την κατάσταση που επικρατεί σήμερα σε τόσο λεπτά θέματα όπως είναι ο ρατσισμός, ο φασισμός και η βία, καταστάσεις στις οποίες συνηθίζουμε να εθελοτυφλούμε. Στόχος μας λοιπόν είναι να κάνουμε έστω κι έναν θεατή να σκεφτεί, να αντιδράσει. Ο κόσμος αγκάλιασε το έργο μας. Δε θα ξεχάσω έναν θεατή ο οποίος στο τέλος της παράστασης με δάκρυα στα μάτια μας είπε πως η παράστασή μας είναι ‘’γροθιά στο στομάχι’’, όπως και άλλους οι οποίοι έχουν υπάρξει θύματα βίας, που μας ευχαριστούσαν για το ότι κάνουμε γνωστή την κατάσταση μέσα από το έργο μας. (Αθηνά Μπουζάνη)

71510012_1646853302118929_7135952381207904256_n

Το βασικό μότο της Κατερίνας Μπουζάνη είναι ότι “Αποστολή μου είναι να εξασφαλίσω ότι κανείς δε θα μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε”. Αυτή η πρόταση, μπορεί κανείς να πει ότι περικλείει όλη της τη φιλοσοφία ως δημιουργός. Σας βρίσκει κι εσάς σύμφωνους και σύμφωνες;

Αυτή η φιλοσοφία της Κατερίνας, την οποία και μας γνωστοποίησε εξ’ αρχής, αποτέλεσε τη βάση της επιλογής αυτής της ομάδας για μένα. Πρωτίστως για να βγει αυτή η φωνή από μέσα μου και δευτερευόντως για να το ακούσει και να επηρεαστεί όσο περισσότερος κόσμος γίνεται. Μια φίλη μου είπε έπειτα από την παράσταση ότι όλο αυτό πρέπει να βγει προς τα έξω…δεν πρέπει να το δουν μόνο λίγοι. Ήταν μια υπέροχη ανταμοιβή αυτή η φράση. (Γιώργος Πανταβός)

Εννοείται πώς για να είμαστε σε αυτή την ομάδα κι εμείς συμφωνούμε με αυτή την αρχή. Αυτός είναι και ο λόγος που όλοι μας ανεβαίνουμε στη σκηνή. Για να μεταδώσουμε αυτό το μήνυμα σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και να μην μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν ήξεραν, ή δεν άκουσαν. Αυτός είναι ο σκοπός του θεάτρου για μένα. Να ταξιδεύει κοινό και μηνύματα. (Απόστολος Τσακαλίκας)

Πιστεύετε ότι η σημερινή εποχή που ζούμε ευνοεί την αναζωπύρωση ακραίων κοινωνικών φαινομένων; Αν ναι, ποιες πιστεύετε ότι είναι οι αιτίες; 

Δυστυχώς, ναι. Σε μια Ελλάδα κρίσης, οι άνθρωποι καταφεύγουν σε ακραίες συμπεριφορές για να προβάλουν το εγώ τους και να δείξουν ότι “ξέρεις κάτι; Εγώ αξίζω περισσότερο και θα φάω και από τα δικά σου και ας πεινάσεις εσύ”. Από την άλλη, ίσως είναι μια ευκαιρία να κάνουμε όλοι ένα βήμα πίσω και να αναλογιστούμε ποια θα είναι η στάση μας απέναντι στο συνάνθρωπο, σε εξάρσεις ρατσισμού και βιαιότητας. (Εύη Κοκκοφίτη)

Όσο και αν ακούγεται δύσκολο για μένα, η σωστότερη λύση είναι η εξοικείωση μας με αυτά που νιώθουμε ότι μας απειλούν. Σε απειλούν οι μετανάστες; Οι μειονότητες; Η LGBT κοινότητα; Η λύση είναι να βγεις έξω, να σε βγάλουν -δεν έχει σημασία- και να τους συναντήσεις, να μιλήσεις μαζί τους. Τότε είναι που θα συνειδητοποιήσεις ότι έχετε τα ίδια όνειρα, τις ίδιες ανάγκες. Είστε από το ίδιο υλικό.(Γιώργος Καρδαμίτσης)

Δυστυχώς πιστεύω πως ναι, στην εποχή μας ευνοείται η καλλιέργεια τέτοιων φαινομένων. Γιατί πάντοτε οι άνθρωποι στις δύσκολες στιγμές είναι πιο ευάλωτοι κι εκεί πατά ο κάθε “Χίτλερ” για να δημιουργήσει κοινό πάνω στον πόνο και στην απόγνωση του κόσμου. (Απόστολος Τσακαλίκας)

Ποια θεωρείτε ότι είναι η πιο σωστή λύση όσον αφορά τα παραπάνω αναφερθέντα φαινόμενα; Τόσο ως ατομικό, όσο και ως συλλογικό επίπεδο.

Ο κύριος καθηγητής μας συμβουλεύει στο “3ο κύμα”, να έχουμε ανοιχτά μυαλά και να είμαστε σε εγρήγορση, άγρυπνοι φρουροί της ελευθερίας της δικιάς μας και του διπλανού μας, όσο δύσκολο κι να είναι. Αυτό, νομίζω πως είναι η λύση μας. Ο συνεχής αγώνας της ελευθερίας, της αγάπης!. (Κατερίνα Κωτσιοπούλου)

Η λύση στα παραπάνω είναι τόσο ατομικό όσο και κοινωνικό ζήτημα. Ως άτομα, καλό θα ήταν να αναπτύσσουμε άποψη μέσα από τη γνώση και πάντοτε με κριτική σκέψη, να δεχόμαστε νέες ιδέες και να αγωνιζόμαστε με σεβασμό και χωρίς απολυτότητα. Η κοινωνία από την άλλη, θα πρέπει να συμβάλλει ώστε να περιοριστούν οι ανισότητες και οι αδικίες, να προστατεύει από τη βία, να προωθεί νέες ιδέες και την κατάλληλη παιδεία στους ανθρώπους από άκρη σε άκρη αυτού του κόσμου. (Παρασκευή Πανουτσοπούλου)

Όσον αφορά την παράσταση, πείτε μου κάποιες στιγμές των προβών ή και επί σκηνής που σας έχουν μείνει αξέχαστες. 

Η Κατερίνα δουλεύει με μεθόδους που ούτε οι πιο ακριβές σχολές δε διδάσκουν. Στην αρχή του έργου, δεύτερη σκηνή, ο καθένας συστήνεται με έναν μονόλογο. Δυσκολευόμουν να μπω στα παπούτσια της Ρένιας, η Κατερίνα μας έκανε μία άσκηση όπου κλείναμε τα μάτια μας με ένα μαντήλι και κάποιος μας έκανε μία δράση, πετούσε αντικείμενα και εμείς αντιδρούσαμε. Ένιωσα εγκλωβισμένη και ανήμπορη, έβαλα τα κλάματα, κατάλαβα τη Ρένια. (Εύη Κοκκοφίτη)

Νομίζω ότι θα πουν το ίδιο και οι συνάδελφοι μου: Η παράσταση στο Δίστομο. Έπειτα από την παρουσίαση της ιστορίας του, (Σφαγή Διστόμου), ζήσαμε ως ομάδα μια στιγμή απογείωσης των συναισθημάτων και της ψυχικής κορύφωσης που μόνο το θέατρο μπορεί να προσφέρει. Η στιγμή που με δάκρυα στα μάτια μια κυρία μεγάλης ηλικίας μου έσφιξε το χέρι και η μόνη κουβέντα που μου είπε είναι “τι μας κάνατε να ξέρατε….τι μας κάνατε….” , θα μου μείνει αξέχαστη. (Γιώργος Πανταβός)

70596557_432406397621834_3568256621903609856_n

Ας κάνουμε μια μικρή γνωριμία με τον καθένα και την καθεμία από τους πρωταγωνιστές και τις πρωταγωνίστριες.

Με λένε Απόστολο Τσακαλίκα και είμαι 33 χρονών. Η καταγωγή μου είναι από την Αιδηψό στη βόρεια Εύβοια, κι εκεί μάλιστα έχω μεγαλώσει. Στην Αθήνα μένω μόνιμα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, κι ένας από τους λόγους που ήρθα εδώ είναι για να βρίσκομαι σε επαφή με το θέατρο που λατρεύω. Ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το θέατρο έχοντας κάνει τέσσερις παραστάσεις και δύο ταινίες μικρού μήκους. Τα προς το ζην βέβαια τα βγάζω ως ιδιωτικός υπάλληλος. Ο ρόλος μου είναι ο Άγγελος, ο καπετάν φασαρίας της τάξης.

Είμαι η Παρασκευή, είμαι 21 ετών. Σπουδάζω στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εδώ και ένα χρόνο είμαι μέλος της θεατρικής ομάδας ΚΛΕΨύΔΡΑ και το θέατρο είναι το μέσο με το οποίο θέλω να εκφράζομαι και να ανακαλύπτω νέες πτυχές του εαυτού μου. Κάποιες φορές, στον ελεύθερό μου χρόνο, ζωγραφίζω ή τραγουδάω. Στο έργο παίζω τη Βίκυ. Ο χαρακτήρας αυτός είναι ιδιαίτερα έντονος, ομοφοβικός και συνεχώς παρουσιάζει ρατσιστική συμπεριφορά.

Είμαι ο Γιώργος 28 χρόνων και είχα τον ρόλο.του καθηγητή της τάξης. Φέτος ήταν η πρώτη μου χρονιά στην ομάδα της ΚΛΕΨύΔΡΑς αλλά μετά από αυτή τη σεζόν νιώθω σαν να ανήκω εκεί πολύ περισσότερο. Η σίγουρη αλήθεια είναι ότι η θεατρική ενασχόληση με έχει εξελίξει όσο κανένας άλλος παράγοντας στη ζωή μου σαν άνθρωπο τόσο πνευματικά όσο και κοινωνικά.

Ονομάζομαι Ευαγγελία, σπουδάζω οινοποιία, και ο ρόλος μου είναι η Rahy. H Rahy είναι Σύρια πρόσφυγας η οποία μεγάλωσε στο Χαλέπι, αλλά όταν ήταν 15 ετών έφυγε εξαιτίας του πολέμου.

Eύη, 29 ετών, γεννημένη στην Τρίπολη Αρκαδίας, μεσαίο παιδί, δύο υπέροχες αδερφές, με γονείς Κύπριους. Ευγνώμων που είμαι μέρος αυτής της οικογένειας. Ταξιδιάρικη και αντιδραστική ψυχή. Στο έργο μας είμαι η Ρένια, μια επαναστατική και δυναμική ψυχή.

Είμαι η Αθηνά, και στο έργο υποδύομαι τη Δώρα, μια κοπέλα που είχε όνειρο να έρθει στην Αθήνα για να σπουδάσει. Σπουδάζω στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης και εργάζομαι ως δασκάλα. Κάνω επίσης, αγωνιστικό αθλητισμό στις υπεραποστάσεις.

Εγώ είμαι η Μυρτώ στη σκηνή και η Κατερίνα στη ζωή! Είμαι 22, τελείωσα Παιδαγωγικά και δουλεύω σε σχολείο. Μου άρεσε πάντα το θέατρο και έπαιξα ένα χρόνο επαγγελματικά σε μια οικογενειακή παράσταση. Ωστόσο, νομίζω ότι είμαι γεννημένη για να είμαι δασκάλα. Το θέατρο είναι ο εραστής μου. Όσα κενά μου αφήνει η διδασκαλία και το σχολείο, τα καλύπτει η υποκριτική και η σκηνή. Η σχέση είναι ερωτική!.

Είμαι ο Γιώργος. Το θέατρο αποτελεί το γλυκό αντίβαρο στην καθημερινότητα της ζωής (γραφείο -υπολογιστές – marketing), την οποία κάνει σαφώς πιο εύπεπτη και πιο όμορφη! Μου αρέσει να κοιτάζω τους ανθρώπους στο δρόμο και να σκέφτομαι τι σκέφτονται, καθώς και να συνομιλώ με τον εαυτό μου στην μοτοσυκλέτα μου. Στο έργο μας είμαι ο Ισίδωρος, ένας άνθρωπος που αναζητά μια δεύτερη ευκαιρία, μηδενίζοντας τα κοντέρ.

Είμαι η Νεφέλη, σπουδάζω στο Παιδαγωγικό και ο ρόλος μου είναι η Άντα, η οποία είναι ομοφυλόφιλη και έχει ανάγκη την αποδοχή.

Ποια είναι τελικά τα όνειρα ενός νέου και μιας νέας που ζει στην Ελλάδα του 2019;

Τα όνειρα δεν έχουν ούτε τόπο ούτε χρονολογία. Όποιος πει το αντίθετο είναι ψέμα. Ακόμα και στη φυλακή μπορείς να ονειρευτείς. Εγώ λοιπόν, ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς εγωισμό, χωρίς συμφέροντα οικονομικά, γεμάτο αγάπη και πραγματική αλληλεγγύη και όλα τα άλλα θα έρθουν! Και όσο γνωρίζω τέτοια άτομα όπως το “3ο κύμα”, είμαι σίγουρη ότι τα όνειρα μου θα γίνουν πραγματικότητα. (Κατερίνα Κωτσιοπούλου)

Τα όνειρα των νέων περιστρέφονται σαφώς γύρω από μια καλύτερη κοινωνία. Ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική ενσυναίσθηση, είναι οι βασικοί πυλώνες για να έρθουν καλύτερες συνθήκες ζωής για όλους μας. Η τέχνη, κατά την άποψη μου, θα έπρεπε να απλώσει το πέπλο της πάνω από την κοινωνία μας. Αν αυτό συνέβαινε σε μια νύχτα, η επόμενη μέρα θα ξημέρωνε με περισσότερο φως, περισσότερη αγάπη. (Γιώργος Πανταβός)

Τι θα συμβουλεύατε τα πιο νέα παιδιά από εσάς που τώρα μόλις ξεκινούν τον αγώνα της ζωής και τι τους πιο ηλικιωμένους που παγιωμένοι στις παλιές ιδέες και στο παρελθόν, μοιάζουν να έχουν χάσει εντελώς τον δρόμο τους;

Νομίζω ότι το πρόβλημα στην εποχή μας είναι πως τα νέα παιδιά (κυρίως) δεν ξέρουν πώς να εκφράσουν αυτά που νιώθουν, πώς να εκφράσουν τη φλόγα που κρύβεται μέσα τους. Μια φλόγα που κρύβεται σε κάθε έφηβο, σε κάθε νέο. Σε μια εποχή όπου τα ναρκωτικά και η βία έχουν γίνει η πιο συνηθισμένη εκτόνωση, για μένα η ΚΛΕΨύΔΡΑ μου έδωσε την ευκαιρία να μοιραστώ αυτήν τη φλόγα με άλλους ,να μάθω να τη διαχειρίζομαι. Να πάρω και να δώσω! Να εκτονωθώ δημιουργικά! Το καινούργιο δεν είναι απαραίτητα κακό. Μπορεί να είναι δύσπεπτο, αλλά η αλλαγή μπορεί να ηρεμήσει την ψυχή μας. Δώστε μια ευκαιρία. (Νεφέλη Παντερμαλή)

Τίποτα στον κόσμο δεν πρέπει να είναι παγιωμένο. Ακόμα και όσα είχες δεδομένα στο κεφάλι σου σαν κανόνες μπορούν να αλλάξουν, ή πρέπει να αλλάζουν ενίοτε. Για αυτό, η δουλειά σου δεν σταματάει ποτέ. Δεν κλείδωσε τίποτα, γιατί πάντα υπάρχει δουλειά για περισσότερο. (Γιώργος Καρδαμίτσης)

71740147_1181831218871422_5796678808337645568_n

Ποιες είναι πιστεύετε οι πραγματικές αξίες στη ζωή; Για τι αξίζει πραγματικά να παλεύει κανείς;

Οι πραγματικές αξίες της ζωής είναι η αλήθεια, η αγάπη και η υπομονή. Αξίζει να παλεύει κανείς για τα όνειρά του, για την ελπίδα ότι μπορεί να συμβάλλει στο να βελτιώσει την κοινωνία στην οποία ζούμε και για να είναι ευτυχισμένος με ότι αυτό συνεπάγεται. Γιατί ας μην ξεχνάμε πως η ζωή είναι μια ΚΛΕΨύΔΡΑ. Δεν πρέπει να αφήνουμε τον χρόνο να κυλά άσκοπα!. (Αθηνά Μπουζάνη)

Αξίζει κανείς να παλεύει για τα όνειρα του, γιατί με αυτά μπορεί να γίνεται καλύτερος άνθρωπος, να ξεπερνά τους φόβους του, να μην αποφεύγει τα συναισθήματά του, έτσι ώστε ο κόσμος αυτός να γίνεται καλύτερος ώστε να αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους με τη διαφορετικότητα τους. Αξίζει κανείς να παλεύει γι αυτά που του λέει η ψυχή του. (Παρασκευή Πανουτσοπούλου)

Αν είχατε τρεις ευχές, οι οποίες θα θέλατε να πραγματοποιηθούν, ποιες θα ήταν αυτές;

Πρώτη ευχή είναι να μην κλαίει κανένα παιδί στο κόσμο. Να χαμογελάνε και να γελάνε δυνατά για να ξεσηκώνουν τους μεγαλύτερους. Δεύτερη ευχή είναι να βάλουμε όλοι λίγο περισσότερο το θέατρο στη ζωή μας. Πόσο πλάκα θα είχε να αλλάζαμε 100 ρόλους την ημέρα με βάση το συναίσθημα της στιγμής; Τέλος, εύχομαι όλοι να είμαστε ερωτευμένοι. Όσο πιο ερωτευμένοι είμαστε, τόσο πιο όμορφο βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας!. (Κατερίνα Κωτσιοπούλου)

Η αλήθεια είναι ότι ζω την κάθε μου στιγμή, δεν έχω προσδοκίες για το μέλλον. Η ροή της ζωής θα μου δείξει.Το ζήτημα για εμένα δεν είναι να φτάσεις στο σκοπό, γιατί πολλές φορές το ταξίδι είναι καλύτερο από τον προορισμό. (Ευαγγελία Ζέρβα)

Να ισορροπήσω μέσα μου. Να ταξιδέψω όλο τον κόσμο. Να κάνουν όλοι αυτό που τους ευχαριστεί, γιατί μόνο έτσι θα ξεφύγουμε από τη μιζέρια που μας κατατρέχει. (Εύη Κοκκοφίτη)

70554593_2752836198069481_5176370524455960576_n

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου