Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Bρεθήκαμε στο θέατρο «Πυξίδα» για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Γάζα» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μπουζάνη.

Περιοχή Ψυρρή… βράδυ Σαββάτου και η μαγεία της συγκεκριμένης περιοχής είναι η απότομη εναλλαγή από τα πιο σκοτεινά και σιωπηλά στενάκια στα πιο θορυβώδη και φωτισμένα μέρη, γεμάτα με κόσμο και μουσική. Το θέατρο «Πυξίδα» βρίσκεται ακριβώς στη διαχωριστική γραμμή. Στον δεύτερο όροφο ενός παλιού κτιρίου, ένας μοντέρνος, φροντισμένος χώρος υπό την αιγίδα της Κατερίνας Μπουζάνη, φιλοξενεί παραστάσεις και λειτουργεί και ως σχολή θεάτρου για άτομα κάθε ηλικίας.

Μπήκαμε στον μαύρο και σκοτεινό χώρο του θεάτρου. Τα φώτα δεν άνοιξαν παρά μόνο στο τέλος της παράστασης. Υπήρχε σοβαρός λόγος γι΄αυτό…

Στο πάτωμα της σκηνής, μπόρεσα αρχικά να διακρίνω τέσσερα σκεπασμένα αντικείμενα με πλαστικό. Ακίνητα. Όταν σε λίγο ξεκίνησε η παράσταση, τα αντικείμενα απόκτησαν πνοή, κίνηση και ομιλία. Ήταν τέσσερις ηθοποιοί, οι οποίες εκπροσωπούσαν όλες τις χαμένες ζωές. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί φώτιζαν και φωτίζονταν μόνο με φακούς. Βρεθήκαμε σ΄ένα κλειστό, γκρεμισμένο σπίτι της Γάζας. Η Αθήνα έσβησε από τον νου…

Σκηνικά, βίντεο και ήχος, έντυσαν την τόσο δυνατή αυτή σκηνοθεσία της Κατερίνας Μπουζάνη, μια τολμηρή ιδέα παρουσίασης του πολέμου και του σκότους της ανθρώπινης ψυχής, σε ένα δωμάτιο που φωτιζόταν μόνο με τους φακούς που κρατούσαν οι ηθοποιοί.

34191602_413657512442611_9308212037681152_nΛίγα λόγια για το έργο:

Ανθρώπινες ιστορίες. Ιστορίες πολέμου. Δύο εκ φύσεως αντίθετες δυνάμεις που από καταβολής κόσμου όμως, βρίσκονται συνεχώς σε επαφή. Ο άνθρωπος είναι γεννημένος για ειρήνη, όμως πολλές φορές βυζαίνει πόλεμο. Μεγαλώνει και αναθρέφει πόλεμο. Για ορισμένους ανθρώπους η ζωή είναι ένας απέραντος πόλεμος με κάποια διαλείμματα ειρήνης. Και δυστυχώς υπάρχουν πολλά είδη πολέμου στον κόσμο μας…

Επτά ιστορίες από τη λωρίδα της Γάζας, από ένα μέλλον που μοιάζει να μην έχει μέλλον. Από σκλαβωμένους πολιορκημένους, των οποίων η μόνη έξοδος είναι ο αφανισμός τους. Ένας άλλος κόσμος μέσα στον κόσμο μας, που δε δύναται να συνειδητοποιήσει την πραγματική αξία της ζωής. Όταν για τους ανθρώπους εκεί, μια μέρα ζωής είναι μια ολόκληρη ζωή, η δικιά μας η ζωή τότε φαντάζει λιγότερο δεδομένη. Επτά ιστορίες που ανοίγουν τα μάτια και τις καρδιές και μας ανοίγουν τα μάτια να δούμε μπροστά μας, ωμό και ξεκάθαρο, όλο τον ανθρώπινο πόνο.

Η κριτική μας:

Η ιστορία των ανθρώπων της Γάζας είναι μια ιστορία αποκλεισμού. Αποκλεισμός ξένης βοήθειας, αγαθών, φαρμάκων, προϊόντων, η οποία προέρχεται από το Ισραήλ και συνοδεύεται με την πλήρη ουδετερότητα των διεθνών οργανισμών. Εκείνο που γεννά απορία και κατάπληξη, τουλάχιστον στα μάτια μου, είναι ότι όλη αυτή η στάση προέρχεται από τη νεότερη γενιά των ανθρώπων, που γνώρισαν την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου τη χειρότερη μορφή βίας και γενοκτονίας. Και ενώ έπειτα από όλο αυτό το γεγονός, το οποίο αποτελεί το ανώτατο μάθημα του τί εστί «απάνθρωπος» και πώς λογαριάζεται ο σωστός άνθρωπος, θα έπρεπε πρώτοι εκείνοι να διδάξουν την έννοια της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς, έχουν γίνει ουσιαστικά οι δήμιοι και γενοκτόνοι ενός άλλου λαού.

Φοβάμαι ότι ένα από τα ελαττώματα του ανθρώπου είναι ότι ξεχνά εύκολα. Έπειτα από κάθε πόλεμο και ενώ γνωρίζουμε όλοι τις καταστροφικές του συνέπειες στον πολιτισμό, ξεσπά άλλος πόλεμος για τη διεκδίκηση αυτού στο οποίο ανήκουμε όλοι εμείς: στη γη. Η γη δε μας ανήκει. Η γη μας φιλοξενεί κι εμείς οφείλουμε να την προστατεύουμε, εξελισσόμενοι με πρόοδο και ειρήνη. Ο πόλεμος όμως εξυπηρετεί συμφέροντα που έχουν σχέση με χρήματα και με όπλα. Με κυριαρχία. Με κόκκινη δύναμη. Όπλα… με τα οποία παίζουν τα παιδιά της Παλαιστίνης, γιατί δεν έχουν άλλο παιχνίδι.

Δε γνωρίζω και δεν μπορώ καν να φανταστώ, γιατί τρομάζω και στην ιδέα πώς είναι να ζεις με τον διαρκή φόβο. Με την παράσταση όμως αυτή και με τις προβολές βίντεο, κατάλαβα ότι τα παράλληλα σύμπαντα είναι όλα εδώ. Κατάλαβα ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Είδα μπροστά μου τον ορισμό του πόνου, του φόβου, της απόγνωσης, της ισοπέδωσης της ζωής. Και κυρίως… είδα παιδιά. Παιδιά με κατεστραμμένη παιδική ηλικία, ορφανά, χωρίς αδέρφια, χωρίς σπίτι, παιχνίδια, όνειρα και κυρίως, ελπίδα. Είδα τον ανθρώπινο πόνο κατάματα και έσπασε σαν θρύψαλα από γυαλιά μπροστά στα πόδια μου…

H σκηνοθεσία της Κατερίνας Μπουζάνη με τη βοήθεια της Γιούλης Σταυροπούλου, η οποία είχε επιμεληθεί μαζί με τον Γιάννη Ξαρχά τον σχεδιασμό ήχου και βίντεο, ήταν ρεαλιστική αφενός, μα είχε και στοιχεία μεταφοράς αφετέρου. Τα σκηνικά της ομάδας «Κλεψύδρα» αποτελούσαν τον απόλυτο συμβολισμό του πολέμου και του εύθραυστου πάγου της ζωής. Από τις πιο πρωτότυπες ιδέες σκηνικών, δημιούργησαν κάτι παραπάνω από έκπληξη και δέος. Σκηνικά λοιπόν, βίντεο και ήχος, έντυσαν την τόσο δυνατή αυτή σκηνοθεσία, μια τολμηρή ιδέα παρουσίασης του πολέμου και του σκότους της ανθρώπινης ψυχής, σε ένα δωμάτιο που φωτιζόταν μόνο με τους φακούς που κρατούσαν οι ηθοποιοί. Μια πλήρης και πιστή αναπαράσταση της εκεί πραγματικότητας, στην οποία επιβιώνουν άνθρωποι χωρίς ηλεκτρισμό, οι οποίοι δεν έχουν φαγητό και περιμένουν με τις ώρες για ένα καρβέλι ψωμί, άνθρωποι που ψάχνουν στο χώμα για να βρουν τους δικούς τους σκοτωμένους, αντί για να μαζεύουν λουλούδια μια ανέμελη ανοιξιάτικη μέρα.

Οι μονόλογοι των ηθοποιών, ένα ξέσπασμα ψυχής, τόσο αληθινοί που ήταν σαν μαχαίρι στην καρδιά, άνθρωποι απελπισμένοι που μας παρουσίασαν μια άλλη πραγματικότητα. Και όσο κι αν μας φαντάζει αδιανόητο, άλλο τόσο οι προβολές στον τοίχο μας πείθουν για το γεγονός ότι τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Η ανθρώπινη δυστυχία, είναι μια οθόνη δίπλα μας  και ταυτόχρονα χιλιόμετρα μακρυά. Μας αφορά όμως. Πρέπει να μας αφορά, όσο θέλουμε να λογιζόμαστε ως άνθρωποι.

Όταν τελείωσε το υπέροχο αυτό έργο, και αφού χειροκρότησα τους  εκπληκτικούς ηθοποιούς, πληροφορήθηκα ότι ο θίασος αυτός ήταν ερασιτεχνικός. Ένας λόγος λοιπόν παραπάνω, για να δώσω το «μπράβο» μου και τα συγχαρητήριά μου, τόσο στη σκηνοθέτιδα, όσο και σε όλη την ομάδα που έπαιξε στο έργο αυτό. Οι ερμηνείες όλων και του καθενός ξεχωριστά, ήταν ερμηνείες ενός επαγγελματία ηθοποιού. Κατάφεραν και με το παραπάνω να μας περάσουν όλα τα μηνύματα που έπρεπε να περάσουν. Δύσκολοι και απαιτητικοί ρόλοι, μα άριστα ερμηνευμένοι. Τιμή μου να συναντώ τέτοια υπέροχη θεατρική ομάδα.

Ένα μεγάλο «μπράβο» στην Κατερίνα Μπουζάνη, τόσο για την άψογη σκηνοθεσία, όσο και για την εκπαίδευση και οργάνωση της θεατρικής της ομάδας. Της εύχομαι μόνο τα καλύτερα, καλή συνέχεια και μόνο επιτυχίες, γιατί το αξίζει.

Η συγκεκριμένη θεατρική παράσταση παίζει ως τις 14 Ιουνίου. Δεν είναι μια εύκολη, ανάλαφρη καλοκαιρινή παράσταση για να περάσει απλά η ώρα. Είναι μια κατάθεση ζωής και ψυχής, από το στόμα ενός λαού ο οποίος δεν ξέρει καν τι σημαίνει «περνάω την ώρα μου», μια και ο χρόνος έχει σταματήσει πια να μετρά γι΄αυτόν. Ας προσφέρουμε λοιπόν, λίγο από τον δικό μας. Το αξίζει και με το παραπάνω.

34186486_413273735814322_7985777180447604736_nΤαυτότητα παράστασης:

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μπουζάνη
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιούλη Σταυροπούλου
Σχεδιασμός ήχου και βίντεο: Γιούλη Σταυροπούλου
Χειριστής ήχου: Γιάννης Ξαρχάς
Σκηνικά: Ομάδα «Κλεψύδρα»

Παίζουν: Αριστέα Γεροδήμου, Χρύσα Θεοδοσοπούλου, Βασιλική Καρίπη, Μαλβίνα Μάρκου, Μιχαέλα Παπακυριακοπούλου, Σοφία Περίδη, Αθηνά Σαρλάνη, Γιούλη Σταυροπούλου, Αποστόλης Τσακαλίκας, Αφροδίτη Φλώρου, Εύα Χριστάνα.

Πληροφορίες:

Ημερομηνίες παραστάσεων: Πέμπτη 7 Ιουνίου 2018, 21:30, Σάββατο 9 Ιουνίου 2018, 21:30, Κυριακή 10 Ιουνίου 2018, 19:30, Πέμπτη 14 Ιουνίου 2018, 21:30.

Θέατρο «Πυξίδα»
Ρήγα Παλαμήδου 3, Ψυρρή, Αθήνα

Τιμή εισιτηρίου: 7 €

Οι μονόλογοι των ηθοποιών, ένα ξέσπασμα ψυχής, τόσο αληθινοί που ήταν σαν μαχαίρι στην καρδιά, άνθρωποι απελπισμένοι που μας παρουσίασαν μια άλλη πραγματικότητα. Και όσο κι αν μας φαντάζει αδιανόητο, άλλο τόσο οι προβολές στον τοίχο μας πείθουν για το γεγονός ότι τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο.
34316518_413273805814315_8408283408391733248_n

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου