Είδαμε “Και τα αγόρια κλαίνε”, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου στο θέατρο Μπέλλος

Γράφει η Μπάτσου Αγγελική

Οι kallitexnes.gr παρακολούθησαν την παράσταση “Και τα αγόρια κλαίνε”, σε κείμενο Μιχάλη Παπαδόπουλου και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου στο θέατρο Μπέλλος.

Έπειτα από την περσινή επιτυχία, το τόσο ξεχωριστό αυτό θεατρικό επέστρεψε στην θεατρική σκηνή του θεάτρου Μπέλλος για έναν συγκεκριμένο αριθμό παραστάσεων (13 Φεβρουαρίου-19 Μαρτίου 2020)*. Μέσα από την ενδιαφέρουσα, και σε πολλά σημεία σοκαριστικά ειλικρινή πένα του Μιχάλη Παπαδόπουλου, παίρνει ζωή μπροστά στα μάτια μας ο προφορικός λόγος ενός από τους πιο γνωστούς σειριακούς δολοφόνους. Ο John Wayne Gacy, o Killer Clown, επιστρέφει και με πραγματικά συγκλονιστικό τρόπο, μας ανοίγει την ψυχή και το μυαλό του και μας ξεναγεί στον αντίποδα αυτού που λογείται “φυσιολογικό”. 

Με την είσοδο μας στον χώρο, βλέπουμε έναν κύκλο από καρέκλες και προσεκτικά διπλωμένα επάνω τους, ανδρικά μακό μπλουζάκια…μπάλες παιχνιδιού στο πάτωμα, σαν να περιμένουν όλα την είσοδο του βασικού πρωταγωνιστή. Τα φώτα κλείνουν και από τη σκάλα του χώρου, εμφανίζεται μπροστά μας ο John Wayne Gacy…

Υπόθεση

Αν ένας σειριακός δολοφόνος είχε την ευκαιρία να μιλήσει για τον εαυτό του για 70 λεπτά της ώρας, τι θα έλεγε; 

Μέσα από έναν μονόλογο, μόνο ειλικρινή λόγια μπορούν να βγουν στην επιφάνεια. Σε μια τέτοια περίπτωση ο πρωταγωνιστής αφήνεται ελεύθερος στο να ξανοιχτεί και να μας μιλήσει για τη ζωή του, τις αναμνήσεις του, όλα όσα έζησε και όλα όσα οδήγησαν στο τελευταίο κεφάλαιο της ζωής του, στη θανατηφόρα ένεση, στην εσχάτη των ποινών.

tsai1

O Γιώργης Κοντοπόδης, πότε απίστευτα ανθρώπινος, πότε εξωπραγματικά τρομακτικός, σε μια διαρκή ομιλία και κίνηση, χωρίς έλεγχο και χωρίς μέτρο, ο τόσο ταλαντούχος αυτός ερμηνευτής γίνεται κάποιος άλλος και μας παρασέρνει κι εμάς στην τρικυμία μιας πραγματικά απίστευτης θεατρικής απόδοσης.

Κριτική

O Μιχάλης Παπαδόπουλος, μέσα από το κείμενό του, αφήνει τον John Wayne Gacy να εκθέσει γεγονότα και να εκτεθεί σε μια εξομολόγηση στην οποία δεν αναζητά τιμωρία από το κοινό του. Ούτε καν συγχώρεση…

Μέσα στο μυαλό ενός σειριακού δολοφόνου, τι μπορεί άραγε να κρύβεται; Κατά πόσο η παιδική ηλικία και κάποια ψυχολογικά τραύματα μπορούν να χτίσουν το προφίλ ενός διεστραμμένου νου; Θα μπορούσε ένα τέρας της φύσης να είναι ένα εκ γενετής αποτέλεσμα;  Ένα glitch τη στιγμή δόμησης του DNA του; Ή τελικά ο δολοφόνος δε γεννιέται αλλά “γίνεται”;

Πολλές οι εικασίες, πολλές οι ετυμηγορίες και ακόμα πιο εύκολη η τιμωρία. Για την ασφάλεια των πολλών, ένας επικίνδυνος άνθρωπος θανατώθηκε όπως άρμοζε. Το ζήτημα όμως είναι, όπως πολύ σωστά τίθεται στο τέλος του θεατρικού, ότι τέτοιες περιπτώσεις πάντοτε θα υφίστανται. Και όσο σκοτώνουμε το αποτέλεσμα, δε θεραπεύουμε την αιτία…

Μέσα από την παράσταση αυτή, βουτάμε σε βαθιά νερά. Προσπαθούμε να κατανοήσουμε τη διαφορετικότητα, την μοναδικότητα ενός νου που οδηγείται στο ακραίο και στο απόλυτο βιώνοντας την απόλυτη μοναξιά των αποτρόπαιων πράξεών του. Δε γινόμαστε δικαστές. Γινόμαστε μάρτυρες μιας εξομολόγησης. 

Ξεκινώντας από την παιδική του ηλικία, ο John Wayne Gacy, καθώς διηγείται, ρίχνει ταυτόχρονα φως στα πιο σκοτεινά δωμάτια της σκέψης και της ψυχής του, συνθέτοντας ένα περίτεχνο παζλ, έναν λαβύρινθο χωρίς έξοδο κινδύνου. Η ενδοοικογενειακή βία ενός αλκοολικού πατέρα, το γεγονός ότι μεγάλωσε ως φιλάσθενο αγόρι ανάμεσα σε δύο αδερφές, η σεξουαλική κακοποίηση που δέχθηκε ως παιδί από οικογενειακό φίλο, είναι μόνο μερικά στοιχεία τα οποία θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως αφορμές, ως το προσάναμμα εκείνου που ακολούθησε τα επόμενα  χρόνια. 

Σε μια έντονη, δραματική και γεμάτη συναισθηματικές αντιθέσεις, σκηνοθεσία, ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος, ο οποίος έχει επίσης επιμεληθεί την τόσο χαρακτηριστική μουσική επένδυση, κατορθώνει να μας φέρει σε απόσταση αναπνοής έναν εκπρόσωπο του freak show ψυχών και να μας κάνει να μπούμε στη διαδικασία κατανόησής του. Μας βάζει στο να αναρωτηθούμε πολλά “πώς” και “γιατί” ενώ ταυτόχρονα μας παρουσιάζει μια προσωπική εξομολόγηση. Τα συμπεράσματα, όλα δικά μας…  Σημασία τελικά, τουλάχιστον έτσι όπως το νιώσαμε στη συγκεκριμένη παράσταση, είχε το όλο ταξίδι…όλη αυτή η σκηνοθετική σπουδή η οποία δημιούργησε ένα άκρως ενδιαφέρον, οριακό, φορτισμένο αποτέλεσμα, καθιστώντας το θεατρικό αυτό ένα δημιούργημα που κάποιος αξίζει να παρακολουθήσει τουλάχιστον μια φορά. Διόλου τυχαίο που συνεχίζει για δεύτερη χρονιά να συγκινεί. Αισιοδοξούμε ότι θα υπάρξει και επόμενη χρονιά. Εξαιρετικό δημιούργημα, συγχαρητήρια στην τόσο προσεγμένη και σπουδαία αυτή προσπάθεια του Αλέξανδρου Λιακόπουλου!

Αν κάποιος όμως κόβει στην κυριολεξία την ανάσα είναι ο Γιώργης Κοντοπόδης, ο οποίος ντύνεται στην κυριολεξία τον χαρακτήρα του δολοφόνου John Wayne Gacy, και με μπόλικο κυνισμό και σχεδόν ερωτικό πάθος, μας διηγείται τους 33 φόνους που διέπραξε. Είναι μια λεπτή γραμμή εκείνη που διαχωρίζει τον ήρωα από τον ηθοποιό. Πολύ συχνά, ο ένας χαρακτήρας διεισδύει και ανακατεύεται σαν χημικό διάλυμα με τον άλλο και τελικά ο ηθοποιός ΕΙΝΑΙ ο ρόλος. Η λάμψη στο βλέμμα που μοιάζει να αντικρίζει κατευθείαν έναν αόρατο κόσμο φρίκης που προκαλεί όμως ηδονή και έρχεται σε αντιπαράθεση με τα ανθρώπινα συναισθήματα, οριοθετεί ένα ον που φοράει μια μάσκα. Είτε ως κλόουν, είτε ως ευυπόληπτος πολίτης, σύζυγος και πατέρας, το τέρας με τα ζωώδη ένστικτα είναι τελικά εκείνο που νικάει στο τέλος και ο Γιώργης Κοντοπόδης, το βγάζει όλο αυτό στο κοινό του με τον πιο δυναμικό και πιστό ερμηνευτικά τρόπο.

Σε κάθε λεπτό που περνάει, αλλάζει τρόπο ομιλίας, φωνή και βλέμμα και ακολουθεί πιστά τον χαώδη κόσμο μιας ψυχής που έχει ήδη αγγίξει την κόλαση. Πότε απίστευτα ανθρώπινος, πότε εξωπραγματικά τρομακτικός, σε μια διαρκή ομιλία και κίνηση, χωρίς έλεγχο και χωρίς μέτρο, ο τόσο ταλαντούχος αυτός ερμηνευτής γίνεται κάποιος άλλος και μας παρασέρνει κι εμάς στην τρικυμία μιας πραγματικά απίστευτης θεατρικής απόδοσης. Έχοντας ήδη αποδείξει το τεράστιο ποιοτικό του ταλέντο στην κωμωδία (και ως γνωστόν, η πραγματική ποιότητα ενός ερμηνευτή ξεχωρίζει μέσω της κωμωδίας), ο Γιώργης Κοντοπόδης, με τον ρόλο του John Wayne Gacy, απλά φανερώνει επί σκηνής “του λόγου το αληθές”. Ένα ξεχωριστό ταλέντο, μια δυναμική παρουσία, μια αξέχαστη ερμηνεία η οποία δύσκολα θα λησμονηθεί και σίγουρα θα συζητιέται για καιρό ακόμα. Του αξίζουν και έχει τα πιο θερμά μας συγχαρητήρια. Του ευχόμαστε ολόψυχα μόνο τέτοιες στιγμές, γεμάτες έμπνευση και επιτυχία!

* Συνήθως, ως επίλογος σε κάθε κριτική γράφονται ως υπόμνημα οι λόγοι που αξίζει κάποιος να δει τη συγκεκριμένη παράσταση. Λόγω των δύσκολων συνθηκών που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό, το θέατρο Μπέλλος, αναγκάστηκε να αναστείλει όλα τα θεατρικά του έργα μέχρι νεοτέρας. Ευχόμαστε ειλικρινά και ολόψυχα όλα αυτά να λάβουν σύντομα ένα τέλος και με νέα διάθεση να επανέλθουν όλα όπως είχαν. Τόσο για τους θεατρικούς δημιουργούς και ερμηνευτές, όσο και για το κοινό. Ειδικά, για να έχουν όλοι την τύχη να παρακολουθήσουν μια τέτοια παράσταση…

Η ταυτότητα της παράστασης

Κείμενο: Μιχάλης Παπαδόπουλος

Σκηνοθεσία – μουσική επένδυση: Αλέξανδρος Λιακόπουλος

John Gacy: ο Γιώργης Κοντοπόδης

Επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Ημέρα & ώρα παράστασης

Κάθε Πέμπτη στις 21.45

Τιμές εισιτηρίων

Κανονικό: 12 ευρώ

Μειωμένο: 10 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ)

Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους. 

4a1e0346ad8b97a6503d7ab1c9c8680f_XL

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου