Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Βρεθήκαμε στο θέατρο «Μπέλλος» για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Η σιδηρά πρωθυπουργός» του Μιχάλη Παπαδόπουλου, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου.

Το θέατρο «Μπέλλος», ένα από τα πιο παλιά θέατρα της Αθήνας, βρίσκεται στο πιο ιστορικό σημείο της. Στην Πλάκα… σε μια άλλη πόλη μέσα στη σύγχρονη πόλη, η οποία τη νύχτα στολίζει και στολίζεται από τον φωτισμένο βράχο της Ακρόπολης. Κάπου εκεί λοιπόν, προς το τέρμα της οδού Υπερείδου, κάτω ακριβώς από τον Παρθενώνα που κρύβει με το ύψος του όλο τον ορίζοντα, βρίσκεται το θέατρό μας.

Η ιστορία του χώρου είναι αποτυπωμένη σε κάθε σημείο του ζεστού και καλαίσθητου αυτού θεάτρου. Η αίθουσα με το πιάνο στην άκρη και τις ξύλινες πολυθρόνες, μαζί με μοντέρνες μινιμαλιστικές συνθέσεις, μοιάζει σαν μια μεγάλη σάλα δεξιώσεων με χρώματα καφέ και λευκό και διακόσμηση που τιμά τον τόσο ξεχωριστό χαρακτήρα της περιοχής.  

Το συγκεκριμένο όμως βράδυ η αίθουσα έγινε το δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, το οποίο φιλοξενούσε ως ένοικο τη Σιδηρά Κυρία. Το γραφείο της στη μέση με χαρτιά και γραφική ύλη και οι καφέ κουρτίνες πίσω από την καρέκλα της, έμοιαζαν να περιμένουν την άφιξή της νωρίς τα χαράματα. Το σκοτάδι στην αίθουσα έγινε η μαύρη νύχτα και τα φώτα που άνοιξαν σιγά-σιγά, το ξημέρωμα που μας έφερε αντιμέτωπους με ένα πρόσωπο της ιστορίας, που έγραψε τη δική του ιστορία. Αφήστε να μας μιλήσει η Σιδηρά Κυρία…

Λίγα λόγια για το έργο:

Το ξημέρωμα στη σουίτα της πρωθυπουργού θα φέρει αντιμέτωπους την Πρώτη κυρία της Αγγλίας, τον πιστό-άπιστο βοηθό της και την καμαριέρα, που έχει αναλάβει υπηρεσία όσο κρατά η διαμονή της εκεί. Το ψέμα, το πάθος της εκδίκησης, η δύναμη και η αδυναμία, μα κυρίως η ίντριγκα έχουν τον πρώτο λόγο σε έναν μικρόκοσμο που ως αντανάκλαση της κοινωνίας, δίνει το δίκιο στον πιο ισχυρό. Στο μεγάλο ψάρι…

Ποιός όμως, είναι όντως ο ψαράς και ποιό το ψάρι; Τί γίνεται όταν και οι δυο ξεφεύγουν; Υπάρχει τελικά νικητής και χαμένος;

Αφήστε τη Σιδηρά Πρωθυπουργό να σας δώσει τις απαντήσεις!

42204845_2222729491345231_8148260401755193344_nΗ κριτική μας:

Φαινομενικά, θα μπορούσε να μας φανεί περίεργο πώς ένας Κύπριος θεατρικός συγγραφέας αποφάσισε να γράψει ένα έργο, το οποίο πραγματεύεται τη ζωή και τον χαρακτήρα της Βρετανής Πρωθυπουργού. Η πολιτική όμως, δε γνωρίζει κράτη και περιοχές και το βασικότερο… ας μη λησμονούμε από πού ακριβώς ξεκίνησε η εξάπλωση της πολιτικής τέχνης. Από εκεί που ξεκίνησε και ο ορισμός της δημοκρατίας. Ή τουλάχιστον η ονομασία, που πολλές φορές εντελώς αυθαίρετα δίνουν οι πολιτικοί, προκειμένου να αποδώσουν θεωρητικά δικαιοσύνη σε όλους τους απλούς πολίτες και ουσιαστικά να καλύψουν τα δικά τους κακώς κείμενα.

Ο William Shakespeare είχε πει κάτι, το οποίο βρίσκει την πλήρη του εφαρμογή στον κόσμο της πολιτικής. «Ο κόσμος, μια σκακιέρα και όλοι εμείς, τα πιόνια αυτής». Αυτοί που κινούν τα πιόνια νοιάζονται κυρίως για τα οφέλη της σκακιέρας, τα οποία μεταφράζονται ως οικονομικό κέρδος, γη, εξουσία και επιρροή στις μάζες των στρατιωτών-πιονιών. Ο πολιτικός είναι ο άνθρωπος-ιδιότητα που κοιτά πάντα το μεγάλο πλάνο, του οποίου μια λέξη έχει τη δύναμη να αλλάξει ή και να καταστρέψει τις ζωές κάποιων ανθρώπων και αυτό δεν τον αγγίζει σε κανένα επίπεδο.

Η πολιτική της Θάτσερ, ως γνωστόν είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας (κατάργηση σχολείων και συνδικάτων), την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και την επικράτηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Αποτέλεσμα: οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί, φτωχότεροι. Στενή φίλη του Αμερικανού Προέδρου Ρήγκαν, θα επιτρέψει την ανάπτυξη αμερικανικών πυρηνικών πυραύλων στη Δυτική Ευρώπη, θα οικειοποιηθεί τα «πιστεύω» του δικτάτορα της Χιλής, Πινοσέτ και του προέδρου και πρωθυπουργού της Νοτίου Αφρικής στα σκληρά χρόνια του απαρχάϊντ. Μια πολιτικός, η οποία στα σίγουρα δε φημιζόταν για τη φιλολαϊκή της πολιτική.

Πόσο μάλλον που προκειμένου να εξασφαλίσει την επανεκλογή της, οδήγησε τη χώρα σ’ έναν άδικο και παράδοξο πόλεμο με την Αργεντινή το 1982 στα νησιά Φώκλαντ. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, το έργο του Μιχάλη Παπαδόπουλου είναι μια ιδιαίτερα προσεγμένη, έξυπνα δοσμένη διήγηση, γεμάτη σασπένς, ζωντανούς διαλόγους, εκπλήξεις, χιούμορ και ανατροπές που ξαφνιάζουν.

Πού λοιπόν, μέσα σε όλο αυτό χωρά η ατομική, ανθρώπινη μονάδα;

Επειδή ποτέ δεν πρόκειται να πάρουμε επίσημη απάντηση σε αυτό το ερώτημα, ας πάμε στη σουίτα της Πρωθυπουργού και ως δια μαγείας ας δούμε για μιάμιση ώρα περίπου τί μπορεί να συμβεί ένα πρωινό ανάμεσα σε εκείνη, στον βοηθό της τον Μαρκ και στην καμαριέρα, την Άνν… ή μήπως Άλισον;

Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου κατορθώνει να περάσει όλο το έξυπνο και καυστικό κλίμα του θεατρικού έργου και σεβόμενη το κείμενο του συγγραφέα, «χτίζει» τους χαρακτήρες βάσει σεναρίου, προσδίδοντας τους όμως στοιχεία τραγικωμωδίας, ανθρώπινες ιδιότητες, με πανέξυπνες σκηνοθετικές παρεμβάσεις. Οι στιγμές που με ξαφνικά coup de theatre η Πρωθυπουργός σταματά την πλοκή και μιλά η σκέψη της, ειδικά η σκηνή που παίζει μόνο μέσα στη σκέψη της και έπειτα γίνεται σκηνικό reset και ξαναξεκινά η σωστή απόδοση, είναι κάτι παραπάνω από ευφυής ως ιδέα.

Είναι εντυπωσιακή η παρουσίαση του φαινομενικού μικρόκοσμου μιας Πρωθυπουργού σε ένα δωμάτιο, η οποία μιλά για τη μεγάλη εικόνα, για ιστορικές στιγμές και ταυτόχρονα παρεμβάλλονται γεγονότα και καταστάσεις καθαρά προσωπικής φύσης, με ανατρεπτικό και ταυτόχρονα χιουμοριστικό τρόπο. Πρόκειται για μια σκηνοθεσία χωρίς κανένα απολύτως νοηματικό κενό ή έλλειψη, μια σκηνοθεσία που με ξεκάθαρο τρόπο σπέρνει ερωτήματα, τα οποία στο τέλος ακόμα αιωρούνται και αναλύονται κατά το δοκούν του κάθε θεατή, αλλά στα σίγουρα έχει πει αυτά που ήθελε να πει. Πανέξυπνα σχεδιασμένη πλοκή, δυνατοί ρόλοι, μια παράσταση που διατήρησε αμέριστη την προσοχή των παρευρισκομένων από το πρώτο δευτερόλεπτο ως το τελευταίο. Ένα μεγάλο μπράβο στην προσπάθεια αυτή του Αλέξανδρου Λιακόπουλου!

Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου κατορθώνει να περάσει όλο το έξυπνο και καυστικό κλίμα του θεατρικού έργου και σεβόμενη το κείμενο του συγγραφέα, «χτίζει» τους χαρακτήρες βάσει σεναρίου, προσδίδοντας τους όμως στοιχεία τραγικωμωδίας, ανθρώπινες ιδιότητες, με πανέξυπνες σκηνοθετικές παρεμβάσεις.

prothipourgos2Ο Βασίλης Θεοδώρου είναι ο Μαρκ, ο διφορούμενος προσωπικός βοηθός της Πρωθυπουργού, ο οποίος σύμφωνα με την κοινή γνώμη όλων θέλει να της τη φέρει πισώπλατα. Εκπλήξεις όμως τον περιμένουν στη διάρκεια του έργου και δυστυχώς είναι όλες δυσάρεστες. Ο ηθοποιός μας όμως δεν αποτελεί έκπληξη, μια και το τεράστιο ταλέντο του είναι ξεκάθαρα δεδομένο. Με τρομερή πειστικότητα, ενεργητικότητα, άνεση και χιούμορ μπαίνει στο πνεύμα και στην ψυχή του ρόλου του και στην κυριολεξία μεταμορφώνεται και πείθει. Ένας ξεχωριστός καλλιτέχνης, που δίνεται ολόψυχα στους ρόλους του, καλύπτοντας τους ως την παραμικρή λεπτομέρεια, χωρίς όμως να απορροφηθεί από εκείνους. Το αντίθετο… είναι ο ίδιος που δίνει αξία και πνοή σε αυτούς, χτίζοντας αξιομνημόνευτους χαρακτήρες, όπως ο Μαρκ. Θεωρώ ατού για τον κάθε σκηνοθέτη και συμπρωταγωνιστή την παρουσία του συγκεκριμένου ηθοποιού, τόσο ως ταλέντο και εκτόπισμα, όσο και ως ήθος. Για άλλη μια φορά, έχει τα θερμά μου συγχαρητήρια και τις καλύτερες ευχές μου για ό,τι νέο μας ετοιμάζει!

Η Σιδηρά Πρωθυπουργός μας Γεωργία Σιακαβάρα, πανέμορφη με αυστηρό κότσο και μπλε ταγιέρ, λαξεύει επί σκηνής έναν τρομερά δύσκολο, σύνθετο, ευφυή και πολυδιάστατο χαρακτήρα που λειτουργεί σχεδόν ως ρομπότ. Τα συναισθήματα, όπως η αγάπη, η συγκίνηση, οι τύψεις ή μεταμέλεια και κυρίως ο φόβος, δε μοιάζουν να την αγγίζουν. Δοσμένη στον δικό της σκοπό, την κυριαρχία του πλανήτη δηλαδή, μοιάζει σαν να έχει μπει σε God Mode. Χειριστική και δολοπλόκα μέχρι εκεί που δεν παίρνει, σταράτη στα λόγια και λαβύρινθος στις πράξεις, η ηθοποιός μας δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας και αποδεικνύει για άλλη μια φορά σε όλους μας την υπέρμετρη αξία της ως καλλιτέχνης. Μια διαφορετική Αγγλίδα Πρωθυπουργός, αλλά στα σίγουρα μια πρώτη κυρία σε κάθε επίπεδο! Περιμένουμε με ανυπομονησία να την ξαναδούμε σε αντίστοιχα ποιοτικούς ρόλους σύντομα!

Η Μαρσώ Φίλη είναι ο μπαλαντέρ της παράστασης. Κανείς δεν μπορεί να πει ξεκάθαρα πού ξεκινά ο ρόλος της ως Άνν και πού τελειώνει η παρουσία της ως Άλισον. Χωρίς να θέλω να προδώσω τα μυστικά της πλοκής και τις τυχόν ερμηνείες που ο καθένας έχει τη δυνατότητα να δώσει, θα επικεντρωθώ στο προσεγμένο, σοβαρό, λιτό και ταυτόχρονα δυναμικό παίξιμο της ηθοποιού μας.

Αν και πιο διακριτική ως παρουσία αρχικά, στη συνέχεια εξελίσσεται σε κάτι το εντελώς απρόβλεπτο ως ρόλος και μας κρατά σε εγρήγορση και δεμένους. Εμάς στην υπέροχη πλοκή και τον Μαρκ κυριολεκτικά, ως μέρος του έργου. Ένας απαιτητικός ρόλος, που φέρει ίχνη ιδεαλισμού και ρομαντισμού, διανθισμένα με το ψυχρό μέταλλο ενός όπλου, με την εκδίκηση, τις τύψεις και την τελική έκβαση ενός ευγενούς (ή και αγενούς τελικά) σκοπού. Δημιουργώντας τελικά περισσότερα ερωτήματα από εκείνα που μας λύνει, αινιγματική, με ένα χαμόγελο που δεν αποκρυπτογραφείται, η ηθοποιός μας δίνει μια υπέροχη παράσταση η οποία καταδεικνύει τόσο την εμπειρία, όσο και το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της. Της ευχόμαστε τα καλύτερα και πάντα να τη βλέπουμε να δραστηριοποιείται σε τόσο ενδιαφέροντα έργα!

«Η πολιτική δεν είναι παιχνίδι, είναι αρένα» και «Το μαχαίρι στο καρφώνουν πισώπλατα», όπως λέει η Πρωθυπουργός. Στον κόσμο της πολιτικής, όλα είναι όντως ένα καλοστημένο παιχνίδι, γεμάτο τρικλοποδιές, ίντριγκες, λυκοφιλίες και ανατροπές. Είναι μια οργανωμένη και πολιτισμένη ζούγκλα, που ισχύει το δίκαιο του ισχυρότερου και δεν υπάρχουν περιθώρια για ευαισθησίες. Ο αδύναμος, η μάζα δεν έχει φωνή παρά μόνο σε περίπτωση ψηφοφορίας ή πολέμου. Ακόμα και όταν ο Δαυίδ κάνει την υπέρβαση και απειλήσει τον Γολιάθ, ακόμα κι αν τον κάνει πέρα, πάντοτε θα υπάρχει ένας άλλος Γολιάθ. Το καλό βέβαια της υπόθεσης, είναι ότι πάντοτε θα υπάρχει κι ένας Δαυίδ επίσης. Κάπως έτσι γράφεται τόσους αιώνες η ιστορία και με αυτόν τον τρόπο τροφοδοτεί κείμενα, που θίγουν τα κακώς κείμενα!

Κανείς ποτέ δε θα καταλάβει απόλυτα τους δαιδαλώδεις δρόμους της πολιτικής. Η πολιτική, όπως και το θέατρο, έχει τους δικούς της κανόνες. Με τη μόνη διαφορά ότι με τη συμβολή του θεάτρου, γίνεται κάποιος καλύτερος άνθρωπος. Δε θα το έλεγα αυτό για την πολιτική…

Η παράσταση που είχα τη χαρά να παρευρεθώ στις 3 Νοεμβρίου ήταν και η τελευταία της σεζόν. Ειλικρινά ελπίζω να συνεχίσει και τον επόμενο χρόνο, μια και είναι μια παράσταση που αξίζει να δουν όλοι και να αντιληφθούν ότι μέσα από το θέατρο γεννιέται η ελπίδα. Γιατί το θέατρο είναι αναγέννηση και δημιουργία. Είναι αυτούσιο, ανόθευτο και γνήσιο. Μια σταθερή αξία. Ό,τι δηλαδή λείπει από την εποχή μας. Το ίδιο ισχύει και για το περίφημο θέατρο «Μπέλλος», που παίζει για εσάς τις καλύτερες παραστάσεις. Οι πόρτες του είναι πάντα ανοιχτές για όλους!

Tαυτότητα παράστασης:

Συγγραφέας: Μιχάλης Παπαδόπουλος
Σκηνοθεσία-μουσικές επιλογές: Αλέξανδρος Λιακόπουλος
Παίζουν οι ηθοποιοί: Βασίλης Θεοδώρου, Γεωργία Σιακαβάρα, Μαρσώ Φίλη

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Σάββατο 19:00
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ, 10 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, Α.Μ.Ε.Α.)

Παραστάσεις από το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου έως το Σάββατο 3 Νοεμβρίου.

Το ταμείο του θεάτρου λειτουργεί καθημερινά (εκτός Δευτέρας και Τρίτης) από τις 17:30-22:30.

Θέατρο «Μπέλλος»
Κέκροπος 1, Πλάκα.
Τηλέφωνο: 2103229889
fga.theatre@gmail.com

Είναι μια παράσταση που αξίζει να δουν όλοι και να αντιληφθούν ότι μέσα από το θέατρο γεννιέται η ελπίδα. Γιατί το θέατρο είναι αναγέννηση και δημιουργία. Είναι αυτούσιο, ανόθευτο και γνήσιο. Μια σταθερή αξία. Ό,τι δηλαδή λείπει από την εποχή μας.

0dsc00872-1140x641

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου