Είδαμε την παράσταση "Φαύστα" του Μποστ στο θέατρο "Προσκήνιο"

Ο Μποστ (Μέντης Μποσταντζόγλου) ήταν ένας ιδιαίτερος θεατρικός συγγραφέας, πολύ διαφορετικός από τους υπόλοιπους Έλληνες συγγραφείς και αυτό η Μάρθα Φριντζήλα φαίνεται να το ξέρει καλά, αφού έπιασε την σουρεαλιστική του ματιά και διάθεση στο έπακρο.

Σε αυτό το έργο ο Μποστ σατιρίζει και καυτηριάζει με το γάντι όλα τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. Αναφέρεται με τρόπο ιδιοφυή στον ευτελισμό της Ελληνικής γλώσσας, θίγει τα οικεία ήθη και τις στενές αντιλήψεις των ανθρώπων και σατιρίζει όλα τα κοινωνικά φαινόμενα που πλήττουν την κοινωνία.

Γράφει ο Λεωνίδας Ζέης

Ο Μποστ (Μέντης Μποσταντζόγλου) ήταν ένας ιδιαίτερος θεατρικός συγγραφέας, πολύ διαφορετικός από τους υπόλοιπους Έλληνες συγγραφείς και αυτό η Μάρθα Φριντζήλα φαίνεται να το ξέρει καλά, αφού έπιασε την σουρεαλιστική του ματιά και διάθεση στο έπακρο.

Το έργο είναι γραμμένο σε δεκαπεντασύλλαβο ομοιοκατάληκτο και ο συγγραφέας χειρίζεται την γλώσσα με τους δικούς του κανόνες, ώστε να κάνει υπογείως σχόλιο για το γλωσσικό ζήτημα και την νεκρή πια καθαρεύουσα .

Οι ηθοποιοί κατάφεραν να κάνουν κτήμα τους αυτή την “δύσκολη και ιδιαίτερη” γλώσσα και να μας παρασύρουν για δύο ώρες σε ένα κλίμα κεφιού με ανάλαφρες, αλλά και με συγκινητικές στιγμές.

Η Ελένη Κοκκίδου ως “Φαύστα” είναι απολαυστική. Από την έναρξη του έργου που κάθεται μόνη της και σιγοψιθυρίζει μελωδίες, ως το τέλος είναι γεμάτη ενέργεια, με μία φωνή καθαρή, κελαριστή και ακούραστη που σε κάνει πολλές φορές να θέλεις να γελάσεις μέχρι δακρύων. Με την ερμηνεία της έδωσε ρυθμό και χρώμα στην παράσταση και μας βοήθησε να πλησιάσουμε αυτή την γυναίκα που μέσα στην ημιμάθεια της δείχνει να ενδιαφέρεται και να αγωνιά για τα κοινωνικά προβλήματα που ταλαιπωρούν τους λαούς. Αυτό φαίνεται καθαρά, όταν ρωτάει το “Ριτσάκι“, αν στην Κίνα που ταξίδεψε οι άνθρωποι έχουν εργασία.

Ο Τάσος Γιαννόπουλος ήταν ξεκαρδιστικός ως “Γιάννης“, όπου με την Ελένη Κοκκίδου φτιάξανε το τέλειο ζευγάρι. Πολύ δυνατή και απολαυστική είναι η σκηνή που της περιγράφει τον θάνατο του Καραϊσκάκη.

Ο Κώστας Μπερικόπουλος ως “Μαριάνθη” κερδίζει ένα δύσκολο στοίχημα. Κρατάει τον ρόλο με την ερμηνεία του σε μία ισορροπία, χωρίς να τον κάνει καρικατούρα, μιας και είναι άντρας που υποδύεται μία γυναίκα. Ο κος Μπερικόπουλος, άμα τη εμφανίσει , κάνει το κοινό να ξεκαρδίζεται και δείχνει να έχει πολύ καλά δουλεμένη και την πιο μικρή του κίνηση, γεγονός που τον κάνει να ξεχωρίζει.

Αξιόλογη και η εμφάνιση του Βαγγέλη Χατζηνικολάου ως “Ριτσάκι” που επιστρέφει σπίτι του μετά από χρόνια εξαφάνισης, ταξιδεύοντας όλο τον κόσμο μέσα από την κοιλιά ενός μεγάλου ψαριού.

Άξια λόγου και τα τραγουδιστικά και χορευτικά μέρη της παράστασης, που με τον τρόπο τους τόνισαν την σουρεαλιστική ατμόσφαιρα του έργου. Ευχάριστη και πολύχρωμη πινελιά τα σκηνικά και κοστούμια του ταλαντούχου Άγγελου Παπαδημητρίου.

Μία παράσταση που την προτείνουμε ανεπιφύλακτα, όχι μόνο για τις πολύ καλές ερμηνείες και την εύστοχη σκηνοθεσία της, αλλά γιατί σε μεταφέρει σε μία άλλη μακρινή Αθήνα, η οποία όμως, ίσως να μην είναι και τόσο μακρινή…

Λίγα λόγια για το έργο

Η Φαύστα δεν είναι η Ρωμαία αυτοκράτειρα. Και βέβαια δεν βρισκόμαστε στην Ρώμη. Η Φαύστα, μια ευαίσθητη γυνή, σύζυγος του Γιάννη, χάνει την μονάκριβη κόρη της στη θάλασσα. Θλίβεται και κλαίει γοερά για αυτή την απουσία… Αλλά και για τον θάνατο του Καραϊσκάκη. Ωστόσο, η εμμονή της με τα θαλασσινά την οδηγεί στην ανεύρεση της κόρης της, που σαν τον Ιωνά ξεπηδά από το στομάχι ενός ψαριού χρόνια μετά. Μία ακόμα εξαφάνιση, ένα προξενιό κι ένα ηθικό δίδαγμα. Κι όλα αυτά στην Αθήνα του 1900.

Η Φαύστα του Μποστ είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε την σουρεαλιστική καθημερινότητα που δεν σταματά να μας εκπλήσσει. Η Φαύστα δεν είναι μία γυναίκα ή ένας ρόλος. Δεν είναι τραγωδία ή κωμωδία. Δεν είναι παρωχημένη ή επίκαιρη. Επιφανειακή ή βαθιά. Είναι η καταγραφή της ελληνικής πραγματικότητας σε μία γλώσσα κακοπαθημένη που τόσο αριστοτεχνικά χειρίζεται και ταλαιπωρεί ο συγγραφέας.

Συντελεστές

Συγγραφέας: Μέντης Μποσταντζόγλου “Μποστ”

Σκηνοθεσία: Μάρθα Φριντζήλα
Σκηνογραφική, ενδυματολογική σύλληψη: Άγγελος Παπαδημητρίου
Πρωτότυπη μουσική: Βασίλης Μαντζούκης
Χορογραφίες: Άννα Αθανασιάδη
Σχεδιασμός Φωτισμού: Περικλής Μαθιέλλης
Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Τσεβάς
Βοηθοί σκηνοθέτη: Σμαράγδα Κάκκινου, Φένια Τσάμη

Διανομή

ΦΑΥΣΤΑ Ελένη Κοκκίδου
ΓΙΑΝΝΗΣ Τάσος Γιαννόπουλος
ΜΑΡΙΑΝΘΗ Κώστας Μπερικόπουλος
ΡΙΤΣΑΚΙ Βαγγέλης Χατζηνικολάου
Κος ΙΑΤΡΟΥ Μενέλαος Χαζαράκης
Κα ΙΑΤΡΟΥ Γιώργος Γιαννακάκος
ΓΙΟΣ Γιώργος Οικονόμου
ΦΩΝΗ ΑΓΓΕΛΟΥ Αγγελος Παπαδημητρίου

Αναλυτικές πληροφορίες από τον Οδηγό Θεάτρου

Φαύστα
Σάτιρα
σε σκηνοθεσία Μάρθας Φριντζήλα

Λεωνίδας Ζέης

Ονομάζομαι Λεωνίδας Ζέης, είμαι απόφοιτος της δραματικής σχολής 'ΒΕΑΚΗ', καθώς και του τμήματος Δημόσιας Υγιεινής του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος της Αθήνας. Συχνά παρακολουθώ σεμινάρια που αφορούν το θέατρο και τον κινηματογράφο. Έχω κάνει μαθήματα σύγχρονου χορού, τραγουδιού καθώς και σωματικού θεάτρου. Αγαπώ πολύ το ραδιόφωνο και παλιότερα έκανα τις δικές μου εκπομπές σε έναν ιντερνετικό σταθμό. Στον ελεύθερο χρόνο μου διαβάζω, πηγαίνω βόλτες στο κέντρο της πόλης και παίζω ερασιτεχνικά μπουζούκι. Μέσα από το θέατρο νιώθω ότι μπορώ να εκφράζομαι και να ονειρεύομαι , καθώς και να απαντώ σε πολλά ερωτήματα που αφορούν εμένα.