Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Βρεθήκαμε στο θερινό «Θέατρο Λαμπέτη» για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Πανικός στο Υπουργείο» σε κείμενα Jean Franco και Guillaume Melanie και σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου.

Συγκεκριμένα, είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε τη συγκεκριμένη παράσταση στην ταράτσα του θεάτρου, ψηλά στον τρίτο όροφο, με θέα τον αυγουστιάτικο νυχτερινό αττικό ουρανό και την εντυπωσιακή, επιβλητική και όμορφα στημένη θεατρική σκηνή.

Μεγάλος, ζεστός και φιλόξενος χώρος, τραπεζάκια έξω, γλάστρες με βασιλικό, άνετες λευκές καρέκλες, η ιδανική νύχτα καλοκαιριού για να παρακολουθήσει κανείς μια τέτοια παράσταση. Η απόδραση στο αθάνατο κλίμα της κωμωδίας ξεκινά με το που σβήνουν σιγά σιγά τα φώτα και το υπουργικό γραφείο περιμένει την άφιξη όλων αυτών που έχουν το ταλέντο να μας μεταφέρουν αλλού. Το ταξίδι ξεκινά με το τρίτο καμπανάκι…

Λίγα λόγια για το έργο:

Πίσω από κάθε επιτυχημένο άντρα κρύβεται μια δυναμική, πανέξυπνη γυναίκα, λέει η παροιμία. Ακόμα κι αν ο άντρας αυτός είναι ο Άκης (Μάριος Αθανασίου), ο νέος Υπουργός Παιδείας. Eλαφρώς αιθεροβάμων, σαν να είναι υπουργός από σπόντα, δεν κάνει βήμα χωρίς την πιστή συνεργάτιδά του και διευθύντρια του υπουργείου, Νίκη (Μαριάννα Τουμασάτου). Η ζωή της Νίκης περιστρέφεται γύρω από τον ονειροπαρμένο υπουργό, την νεαρή, κακομαθημένη εικοσάχρονη κόρη της Σάρα (Στέλλα Κοσμοπούλου) που θέλει να κάνει την επανάστασή της και τον πατέρα της Κώστα (Κώστας Βουτσάς), ο οποίος στα σίγουρα δε βοηθά τα πράγματα με τη νεανική του τρέλα που τη διατηρεί στο έπακρο. Εκεί που η Νίκη νομίζει ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης και νιώθει δυνατή να αντιμετωπίσει μέχρι και τη δύστροπη πρώην σύζυγο του υπουργού (Άννα Μενενάκου), έρχεται στη ζωή της σαν σίφουνας ο όμορφος κλητήρας Γιαννάκης (Ορφέας Παπαδόπουλος) και τα αλλάζει όλα. Από εκεί και πέρα, ως δια μαγείας, ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου, έρχονται τα πάνω κάτω και μεγάλες, ξεκαρδιστικές εκπλήξεις περιμένουν τόσο τους ήρωες του έργου, όσο και το κοινό!  

Η κριτική μας:

Η κωμωδία αυτή των Jean Franco και Guillaume Mélanie έκανε πρεμιέρα στο Παρίσι το 2009 και γνώρισε από την πρώτη στιγμή καταπληκτική επιτυχία. Tο theatre de boulevard, το εμπορικό θέατρο, το οποίο συνδυάζει έξυπνα γραμμένες ατάκες με κωμικά στοιχεία, έχει γίνει ιδιαίτερα αγαπητό στο κοινό και μέσω αυτού του έργου, είχαμε τη χαρά να βιώσουμε μια τέτοιου είδους παράσταση, προσαρμοσμένη άριστα στα ελληνικά δεδομένα.

Mε τη μετάφραση του Δημήτρη Αποστόλου και με το άγγιγμα του Μίδα του Βασίλη Θωμόπουλου ως σκηνοθέτη, που ό,τι αγγίζει γίνεται χρυσάφι, το έργο αυτό δεδομένης της σκηνοθετικής επιμέλειας και του βασικού casting, είχε από την αρχή τον άσσο της απόλυτης επιτυχίας στο μανίκι του. Όπως ήταν αναμενόμενο, έπαιξε τέλεια για άλλη μια φορά το παιχνίδι και το κέρδισε.

Eίναι εξαιρετικά δύσκολο να γράψει κάποιος κριτική για κάποιον ή κάποιους καλλιτέχνες που έχουν ήδη αποδείξει την αξία τους. Από την άλλη μεριά όμως, μια καλή κριτική είναι πάντα μια καλή κριτική και το κυριότερο… τα γραπτά μένουν.

Αυτό που μετρά όμως πρώτιστα, είναι ο κάθε κριτικός να στέκεται αρχικά και κύρια ως άνθρωπος και βλέποντας μια ωραία παράσταση, πριν προχωρήσει σε κάθε είδους ανάλυση, να ευχαριστεί όλους όσους εργάστηκαν γι΄αυτή. Ας ξεκινήσει με αυτόν τον τρόπο και η δική μου κριτική λοιπόν…

Δηλαδή με ένα μεγάλο “ευχαριστώ” για όλα όσα προσέφεραν σκηνοθέτης και ηθοποιοί στο κοινό τους, το οποίο γέλασε με την ψυχή του και με την καρδιά του μαζί, θα έλεγα. Αυτό ακριβώς είναι η μαγεία του θεάτρου.

Ο Βασίλης Θωμόπουλος, με όλο το ταλέντο και την οξύνοια που τον διακρίνει, έχει κατορθώσει όλα αυτά τα χρόνια να εισχωρήσει στη νοοτροπία και στην εν γένει ψυχολογία του Έλληνα. Γνωρίζει πολύ καλά τι αρέσει, τι προβληματίζει και τι συγκινεί το ελληνικό κοινό και αυτό ακριβώς προσφέρει, με γνώμονα πάντα την ποιότητα σε κάθε κομμάτι του έργου που παρουσιάζει (σενάριο, σκηνοθεσία, ηθοποιοί) τόσο στην τηλεόραση, όσο και στο θέατρο. Με τη βοήθεια και συνεργασία της Νατάσσας Χατζηανδρέου, κατόρθωσε να στήσει μια υπέροχη καλοκαιρινή παράσταση.

Το θεατρικό μας, χωρίς καμία απολύτως σκηνοθετική αδυναμία, κράτησε τον πήχη της ποιότητας και κυρίως το ενδιαφέρον, στο ανώτατο δυνατό σημείο.

Από τη στιγμή που και στα 100 λεπτά του έργου, το κοινό δε σταμάτησε στιγμή να γελά, να χειροκροτεί και να ζει στην κυριολεξία αυτό που έβλεπε στη σκηνή, νομίζω ότι μιλάμε για μια σίγουρη σκηνοθετική επιτυχία. Επειδή το έργο τελειώνει με ένα παλιό, ωραίο τραγούδι (δεν σας αποκαλύπτω ποιο είναι…), όλοι μας φύγαμε σιγομουρμουρίζοντάς το…

Εκείνο που με εντυπωσιάζει με τους πραγματικά μεγάλους δημιουργούς, είναι ότι αυτό το μεγάλο, το τρομερό το φέρνουν στα μέτρα του απλού θεατή και το κάνουν νοητό και απλό, χωρίς όμως να χάσει τίποτα από το μεγαλείο του. Σε αυτό το επίπεδο βρίσκεται ο Βασίλης Θωμόπουλος. Ειλικρινά του εύχομαι τα καλύτερα και να μη σταματήσει ποτέ να προσφέρει, μια και η συγκεκριμένη προσφορά είναι ιδιαίτερα σημαντική και σπουδαία για τον καλλιτεχνικό μας χώρο.

Η Μαριάννα Τουμασάτου, ένα χάρμα οφθαλμών, συνδυάζει τον ενεργητικό δυναμισμό με την απαραίτητη γυναικεία γλυκύτητα, ένας συνδυασμός που μαζί με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της την κατατάσσει ανάμεσα στις πιο σπουδαίες Ελληνίδες ηθοποιούς. Είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι η συγκεκριμένη καλλιτέχνης δίνει κάτι περισσότερο από το 100% σε κάθε της στιγμή και ακριβώς επειδή αυτό το εισπράττει το κοινό, είναι και θα είναι για πάντα τόσο αγαπητή σε όλους. Ως Νίκη, μας φανερώνεται σε τέσσερις διαφορετικούς ρόλους… ως διευθύντρια γραφείου, ως μητέρα, ως κόρη και ως ερωμένη. Ρόλοι ζωής, ρόλοι σκηνής. Ρόλοι που όλες οι γυναίκες έπαιξαν ή θα παίξουν κάποια στιγμή στη ζωή τους, πλεγμένοι με μια μοντέρνα, ευαίσθητη και γυναικεία νοοτροπία, την οποία η ηθοποιός μας αποδίδει τόσο όμορφα!

Μια ιδιαίτερα αγαπητή καλλιτέχνης, με τρομερές ερμηνευτικές δυνατότητες, τις οποίες είμαι σίγουρη ότι θα μας τις παρουσιάζει τόσο τηλεοπτικά, όσο και θεατρικά στο μέλλον. Έχει και θα έχει πάντα τόσο τη δική μου αγάπη και υποστήριξη, όσο και όλων των ανθρώπων.

Ο Μάριος Αθανασίου από τηλεοπτικός, γίνεται στο έργο μας ο θεατρικός παρτενέρ της Μαριάννας Τουμασάτου. Μια συνεργασία που ήταν γραφτό να δέσει άριστα, σε επίπεδο υπουργών κιόλας! Ο ηθοποιός μας πότε ως δάσκαλος, πότε ως εκπαιδευτής σκύλων, χωρισμένο παλικάρι ή και φευγάτος υπουργός, κλέβει την παράσταση! Με ιδιαίτερη άνεση και δυναμισμό, επενδύει με όλες του τις δυνάμεις στον ρόλο του και μας προσφέρει ως αποτέλεσμα έναν ξεκαρδιστικά αξιολάτρευτο υπουργό με την ψυχή ενός παιδιού, που αντιδρά με ιδιαίτερα κωμικό τρόπο στις εκπλήξεις (ευχάριστες και δυσάρεστες) που του έρχονται απανωτά. Ένας άψογος επαγγελματίας, απόλυτα δοσμένος στο ρόλο του, μας άφησε όλους με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Ένας πραγματικά ταλαντούχος καλλιτέχνης, με τρομακτικό εκτόπισμα (όπως ακριβώς και η παρτενέρ του Μαριάννα Τουμασάτου), ιδιαίτερα αγαπητός και αυτός στο κοινό και οι ευχές μου για το μέλλον δε θα μπορούσαν παρά να είναι οι καλύτερες, γιατί πραγματικά το αξίζει.

Ο Κώστας Βουτσάς είναι όνειρο ζωής. Το να παρακολουθεί κάποιος και να βλέπει από κοντά έναν καλλιτέχνη, που στιγμάτισε εδώ και δεκαετίες ολόκληρες γενιές και γενιές με το ταλέντο και την παρουσία του, αποτελεί από μόνο του ευλογία. Ως παιδί της δεκαετίας του εβδομήντα, η ζωή μου ξεκίνησε και είναι από τότε στενά συνυφασμένη με τις ατάκες, το γέλιο και το βλέμμα του υπέροχου αυτού ηθοποιού. Στο έργο μας, ο Κώστας Βουτσάς υποδύεται τον εαυτό του. Τα χρόνια που έχουν περάσει θα έλεγε κανείς ότι έχουν ατσαλώσει τον καλλιτέχνη αυτόν με περισσότερη όρεξη για δουλειά, προς ιδιαίτερη τέρψη φυσικά των αμέτρητων θαυμαστών του. Είναι μαγικό να βλέπει κάποιος να μην έχει χαθεί απολύτως τίποτα από όλα αυτά που έχουν καταστήσει τον ηθοποιό αυτό κορυφαίο. Τελικά, ένας κορυφαίος έχει ως αποστολή τη διατήρηση της κορυφής. Εκεί βρίσκεται ο αειθαλής αυτός άνθρωπος και συνεχίζει ως σήμερα να δίνει μαθήματα διαχείρισης της ζωής.

Ο ρόλος του, σχεδόν αυτοβιογραφικός, γκρεμίζει όλα τα κλισέ για το τι αξία έχει ο χρόνος που περνά και η εργασία για τον άνθρωπο. Στη δική του περίπτωση, η θεωρία της σχετικότητας βρίσκει την τέλεια απόδοση της και στα σίγουρα δεν ισχύει η γνωστή παροιμία “η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη”.

Του αξίζουν τα πιο θερμά συγχαρητήρια και ευχαριστίες για όλα όσα έχει προσφέρει και θα προσφέρει ακόμα, γιατί απλά μπορεί.

Δεδομένης της σκηνοθετικής επιμέλειας και του βασικού casting, το έργο αυτό είχε από την αρχή τον άσσο της απόλυτης επιτυχίας στο μανίκι του. Όπως ήταν αναμενόμενο, έπαιξε τέλεια για άλλη μια φορά το παιχνίδι και το κέρδισε.

720_578789_ab25bf2065-bb4d00a2477802d9Ο Ορφέας Παπαδόπουλος υποδύεται τον όμορφο κλητήρα Γιαννάκη. Η πέτρα του σκανδάλου, η οποία τελικά αποδεικνύεται το διαμάντι της Νίκης, αφού κατορθώνει να την κάνει ξανά πραγματικά ευτυχισμένη. Ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος ηθοποιός της νέας γενιάς, με εντυπωσιακή και επιβλητική παρουσία, ικανός στο να αποδώσει με πανέμορφο τρόπο εκφράσεις και συναισθήματα, ιδανικός τόσο για κωμικούς όσο και για δραματικούς ρόλους, μας προσφέρει στο συγκεκριμένο έργο μια αξιομνημόνευτη ερμηνεία.

Σε πλήρη συνοχή και αρμονία με τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές, μπόρεσε ταυτόχρονα να δώσει και τη δική του πινελιά στην πλοκή και να μας κάνει να γελάσουμε και να θαυμάσουμε την υποκριτική του ικανότητα. Χαίρομαι ειλικρινά που η νεότερη γενιά καλλιτεχνών εκπροσωπείται από ηθοποιούς, όπως ο Ορφέας Παπαδόπουλος. Του εύχομαι καλή συνέχεια και να είναι πάντα έτσι λαμπερός και γεμάτος πάθος και ταλέντο.

Η Άννα Μενενάκου είναι η πρώην όμορφη, μα εκδικητική σύζυγος του υπουργού που έχει βαλθεί να κάνει τη ζωή δύσκολη σε όλους και η Στέλλα Κοσμοπούλου είναι η ατίθαση, πανέμορφη κόρη της Νίκης, που μας φυλά μεγάλες εκπλήξεις!

Δυο υπέροχες νέες παρουσίες, οι οποίες όμως είναι απόλυτα απαραίτητες, προκειμένου να δέσει αρμονικά το άριστο αυτό  θεατρικό. Η Άννα Μενενάκου, αεικίνητη και δυναμική από τη μία, η Στέλλα Κοσμοπούλου, σαν μπαλαρίνα, παιδί, μα ταυτόχρονα ξελογιάστρα γυναίκα από την άλλη, έδωσαν μια νέα πνοή στην πλοκή, μας συστήθηκαν μέσω των δύο αυτών ρόλων και με αυτό τον τρόπο, αγαπήθηκαν πολύ από το κοινό. Ομορφιά και ταλέντο μαζί είναι ένας δύσκολος συνδυασμός και με μεγάλη μου χαρά είχα μπροστά μου για 100 λεπτά δυο ηθοποιούς, που είχαν στην κυριολεξία όλο το πακέτο. Τους εύχομαι να είναι πάντα έτσι εντυπωσιακές και δημιουργικές και περιμένω με ανυπομονησία τα επόμενα πετυχημένα τους βήματα!

Μια παράσταση προκειμένου να είναι απόλυτα επιτυχημένη, στηρίζεται επίσης στα σκηνικά, στα κοστούμια και στους φωτισμούς.

Τα σκηνικά του Αντώνη Χαλκιά, ιδιαίτερα στον επιβλητικό χώρο της ταράτσας του θεάτρου «Λαμπέτη», μου τράβηξαν το βλέμμα από το πρώτο δευτερόλεπτο και δήλωσα κάτι παραπάνω από εντυπωσιασμένη. Ένιωθε κανείς ότι ήταν όντως μέσα σε ένα γραφείο Υπουργού με την τεράστια βιβλιοθήκη-ραφιέρα, που στεκόταν πανύψηλη σαν πύργος στη μέση της σκηνής και τραβούσε το βλέμμα σαν μαγνήτης.

Οι φροντισμένοι φωτισμοί του Γιώργου Φωτόπουλου έδιναν περισσότερη αίγλη στα υπέροχα σκηνικά και αναδείκνυαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις εναλλαγές σε κάθε σκηνή του έργου.

Τα κοστούμια της Νικόλ Παναγιώτου, όμορφα σχεδιασμένα στο κλίμα της εποχής, ξεσήκωσαν επιφωνήματα θαυμασμού (ιδιαίτερα τα φορέματα των πρωταγωνιστριών) και ανέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο την ομορφιά όλων των ηθοποιών. Στους τρεις παραπάνω, εξίσου ικανότατους δημιουργούς, αξίζουν νομίζω συγχαρητήρια για το τόσο όμορφο αποτέλεσμα που μας προσέφεραν.

Κλείνοντας την κριτική αυτή, θα ήθελα να επισημάνω ότι το μεγαλύτερο ταλέντο του κόσμου, αν δεν έχει μέσα του ψυχή και το πνεύμα της προσφοράς στον συνάνθρωπο, είναι ένα ταλέντο που μοιάζει σαν τη φωνή στην έρημο. Κανείς δεν την ακούει, όσο δυνατά κι αν φωνάζει.

Στην παράσταση που είδαμε, όλοι φώναζαν. Μα είχαν ανθρώπους κοντά τους, γιατί ακριβώς γι΄αυτούς δημιούργησαν κάτι από το μηδέν και το έφεραν στην κορυφή. Δύναμή τους, η αγάπη και η τεράστια ψυχή. Δυο ανθρώπινες ιδιότητες που δεν πεθαίνουν ποτέ.

Το καλοκαίρι σιγά σιγά οδεύει προς τους φθινοπωρινούς μήνες, αλλά ποιός νοιάζεται; Η Ελλάδα είναι ξακουστή για τις βραδιές πάνω σε ταράτσες, κοιτάζοντας ένα θερινό σινεμά, κοιτάζοντας ίσως μόνο τ’αστέρια ή καθώς παίρνει κάποιος τη Λεωφ. Αλεξάνδρας, ανεβαίνει τις σκάλες του θεάτρου «Λαμπέτη» και απογειώνεται σε γήϊνα αστέρια…  Μαριάννα Τουμασάτου, Μάριος Αθανασίου, Κώστας Βουτσάς, Ορφέας Παπαδόπουλος, Άννα Μενενάκου, Στέλλα Κοσμοπούλου. Είναι εκεί και σας περιμένουν…

Ταυτότητα παράστασης:

Μετάφραση: Δημήτρης Αποστόλου
Σκηνοθεσία: Βασίλης Θωμόπουλος
Σκηνικά: Αντώνης Χαλκιάς
Κοστούμια: Νικόλ Παναγιώτου
Φωτισμοί: Γιώργος Φωτόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσσα Χατζηανδρέου
Παίζουν: Μαριάννα Τουμασάτου, Μάριος Αθανασίου, Κώστας Βουτσάς, Ορφέας Παπαδόπουλος, Άννα Μενενάκου, Στέλλα Κοσμοπούλου
Διεύθυνση επικοινωνίας-Δημόσιες σχέσεις: Μαργαρίτα Δρούτσα
Παραγωγή: Ανωτέρα Δραματική Σχολή «Ίασμος»

 «Πανικός στο Υπουργείο»

Καλοκαιρινό θέατρο «Λαμπέτη»
Λεωφ. Αλεξάνδρας 106.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 από 6 Ιουλίου.

Τιμές εισιτηρίων:
Θέσεις με τραπεζάκι: 20€, γενική είσοδος: 16€, φοιτητικό- παιδικό- ΑΜΕΑ: 12€.

Προπώληση εισιτηρίων:
Viva.gr, τηλ. 11876, καταστήματα Seven Spots, Reload, Media Markt, Ευριπίδης Βιβλιοπωλεία και στο ταμείο του θεάτρου τηλ.  210 6457086.

Οι πραγματικά μεγάλοι δημιουργοί, το μεγάλο και το τρομερό το φέρνουν στα μέτρα του απλού θεατή και το κάνουν νοητό και απλό, χωρίς όμως να χάσει τίποτα από το μεγαλείο του. Σε αυτό το επίπεδο βρίσκεται ο Βασίλης Θωμόπουλος. Η  προσφορά του είναι ιδιαίτερα σημαντική και σπουδαία για τον καλλιτεχνικό μας χώρο.

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου