Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Βρεθήκαμε στο θέατρο «Άβατον» για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Αν αργήσω, κοιμήσου+» του συγγραφέα Άκη Δήμου, σε σκηνοθεσία Σοφίας Σπύρου.

Το θέατρο «Άβατον», σε πείσμα της ονομασίας του είναι πάντοτε ανοιχτό στο κοινό του, μια και φιλοξενεί αυτή την περίοδο μια σειρά πανέμορφων παραστάσεων, όπως: «O A.Π. στο σπίτι μας», «The improv challenge-Δεν έχεις ιδέα…», «Η Κούλα του Βαγγέλη», «Το αγκάθι της ακακίας», «Ζήσης Ρούμπος-Πόζα μηδέν», «Redial».

Το kallitexnes.gr βρέθηκε ένα Σάββατο βράδυ εκεί που χτυπά ο παλμός της πόλης, στο Γκάζι, για να παρακολουθήσει μια παράσταση που βασίζεται στο έργο του γνωστού συγγραφέα Άκη Δήμου. Γνωστός στον λογοτεχνικό χώρο από το 1995 που βγήκε σε κυκλοφορία το πρώτο του έργο «…και Ιουλιέτα», ο καλλιτέχνης αυτός με το έργο του έχει εμπλουτίσει κατά πολύ τον τομέα του θεάτρου με έργα, όπως «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης», «Να μ’ακούς όταν σωπαίνω», «Αν ακούει το φεγγάρι», «Το αίμα που μαράθηκε», καθώς και πολλά άλλα ακόμα.

Την συγκεκριμένη βραδιά, είχαμε τη χαρά να μοιραστούμε με μια ομάδα 5 νεαρών ατόμων ιστορίες καθημερινού έρωτα, αγάπης, πάθους και χωρισμού μέσα στα χρώματα και τους ρυθμούς μιας σύγχρονης ζωής, που κλείνεται σε μια μόνο ατάκα…

Λίγα λόγια για το έργο:

«Αν αργήσω… κοιμήσου». Κάπως έτσι τελειώνουν οι μαγικές καθημερινές ιστορίες των πέντε πρωταγωνιστών μας, άσχετα αν ξεκίνησαν με άλλες, διαφορετικές βλέψεις, ελπίδες και προοπτικές. Μέσα από αυτές, διασχίζοντας την καθημερινότητα που συμπορεύεται μαζί με τις λύπες και τις χαρές, τις ελπίδες και τις απογοητεύσεις, σε κάποιο μαγικό μέρος που δικαιούμαστε όλοι, αντιλαμβανόμαστε τελικά πόσο ίδιοι είμαστε μέσα στις διαφορές μας. Την τελική απάντηση, ενώ δεν υπάρχει καν ερώτηση, τη δίνει η παρουσία του μονόκερου και ο συμβολισμός του στις ζωές όλων μας.

Διάλογοι, χιούμορ, ιστορίες και ποτό, ιστορίες για ποτό, χωρισμοί, σεξουαλικά ερωτήματα και ασθένειες, διάλογοι και ατάκες, αυτοσχεδιασμός και πέντε παιδιά που σίγουρα δεν αργούν και στα σίγουρα δεν μας κοιμίζουν!

Με μαξιλάρι τη σκέψη αυτού που αγαπάμε και με σύννεφο πάνω στο γαλανό ουρανό το ιδανικό του μονόκερου μας, ας είμαστε αυτοί που είμαστε. Σημασία δεν έχει τελικά ο τρόπος που μεταφράζουμε ως συμπεριφορά αυτό που νιώθουμε, αλλά το γεγονός το ίδιο. Ότι νιώθουμε. Αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία!

3Η κριτική μας:

Είναι πραγματικά σχεδόν παρήγορο να βλέπεις μπροστά σου μικρές, αληθινές ιστορίες που μιλάνε για τον έρωτα και τις σχέσεις με λέξεις και εκφράσεις καθημερινές, απλές, άμεσες και με σφραγίδα γνησιότητας επάνω τους. Ένα χιουμοριστικό, αληθινό κείμενο, που η σκηνοθέτης μας Σοφία Σπύρου με τη βοήθεια της Δήμητρας Μπαντή μεταφέρει στη θεατρική σκηνή με όλη τη φρεσκάδα, τη ζωντάνια και την ορμή των νεανικών χρόνων. Βάζει τους πρωταγωνιστές της να αλληλεπιδρούν με έξυπνους διαλόγους και ακόμα πιο εμπνευσμένους μονολόγους, μας προσφέρει μια σύγχρονη, μοντέρνα άποψη της ζωής και του έρωτα, διανθισμένη φυσικά με την απαραίτητη δόση τρέλας και ονείρου!

Μέσα από το παιχνίδι του έρωτα που μοιάζει να αντιμάχεται με τη μοναξιά, η σκηνοθέτης μας πλάθει και δημιουργεί πέντε χαρακτήρες, που γίνονται αυτόματα συμπαθείς και οικείοι στο κοινό: Ευαγγελία Βουκάντση, η γυναίκα που όλοι έχουν την τάση να τη διακόπτουν και που δεν μπορεί με τίποτα να ξεπεράσει τον πρώην της, Αλέξανδρος Δαβιλάς, ο μελαγχολικός καουμπόι με τα ενδιαφέροντα ενδοσκοπικά ερωτήματα, ο Πάνος Κούλης, που στοχάζεται πάνω στο μέγα ερώτημα του «να είναι κανείς ομοφυλόφιλος ή να μην είναι», η Βασιλική Κωστοπούλου, που μας διδάσκει για τα κονδυλώματα και οδηγείται στην πιο αστεία εξομολόγηση μπροστά από ένα μπουκάλι αλκοόλ (ελπίζω να είναι άδειο!) και η Δήμητρα Μπαντή, που ως γνήσια ηδονοβλεψίας παρακολουθεί με ευλάβεια ένα ζευγάρι Πακιστανών στη διπλανή πολυκατοικία εν ώρα περιπτύξεων.

Όλο το παραπάνω σύνολο, τόσο από πλευρά σκηνοθεσίας, όσο και υποκριτικού δυναμικού, αποτελεί μια δεμένη, δυνατή και ζεστή ως άτομα ομάδα, που τη χαρακτηρίζει το όνειρο, η φαντασία, η δημιουργικότητα και η πρωτοτυπία, πάνω απ’ όλα! Πολύ καλή δουλειά από όλα τα παιδιά, τους εύχομαι πάντα να είναι μαζί και να κατασκευάζουν νέους κόσμους! Μπράβο τους!

Δεν μπορώ να πω μετά βεβαιότητας αν είμαστε μονόκεροι, που φοράμε τις μοντέρνες ανθρώπινες μάσκες ή άνθρωποι που φοράμε τη μάσκα του μονόκερου, ελπίζοντας ότι έτσι θα αγγίξουμε κάποιο ιδανικό…

2Αφήνω για το τέλος, last but not least, τον τελευταίο μας πρωταγωνιστή: τον μονόκερο. Το απόλυτο σύμβολο της αγνότητας και του ιδανικού, του άυλου και αιώνιου έρωτα. Δεν μπορώ να πω μετά βεβαιότητας αν είμαστε μονόκεροι, που φοράμε τις μοντέρνες ανθρώπινες μάσκες ή άνθρωποι που φοράμε τη μάσκα του μονόκερου, ελπίζοντας ότι έτσι θα αγγίξουμε κάποιο ιδανικό… Προσωπικά βέβαια, θέλω να πιστεύω ότι όλοι μας είμαστε εκ φύσεως μονόκεροι… προγραμματισμένοι μέσα από πεζές αναζητήσεις να ψάχνουμε να βρούμε το ιδανικό μας ταίρι. Εκείνο που θα μας κάνει να πάψουμε να ψάχνουμε! Τί άλλο μένει πια, από το να ευχηθώ σε όλους μας «καλή τύχη»;

Η παράσταση αυτή είχε να μας επιδείξει και άλλα ατού. Μια μουσική επιλογή κομματιών και κάλυψη που ήταν μοντέρνα και ενδιαφέρουσα, υπό την επιμέλεια του Γιώργου Γιαννίμπα και έξυπνα σκηνικά από τον Βασίλη Τριχά. Συγκεκριμένα, μεγάλα τετράγωνα, ξύλινα κουτιά που μεταφέρονταν πέρα-δώθε στη σκηνή, χωρούσαν μέσα τους αντικείμενα και φορεσιές των πρωταγωνιστών μας. Ιδιαίτερα νεωτεριστική ως ιδέα η χρήση τους ως αποθηκευτικός χώρος, ήταν κάτι που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα.

Η τελική φράση, το «αν αργήσω, κοιμήσου» φαντάζει στα μάτια μου σχεδόν παρηγορητική. Μπορεί μεν να υπάρχει η πιθανότητα κάποιος να αργήσει να έρθει, μα αυτό το «αν» τα αλλάζει όλα. Γιατί μπορεί αφενός να έρθει στην ώρα του και αφετέρου σε κάθε περίπτωση, αργήσει δεν αργήσει, θα έρθει και αυτό τελικά είναι το πιο σημαντικό. Στο μεταξύ, με μαξιλάρι τη σκέψη αυτού που αγαπάμε και με σύννεφο πάνω στο γαλανό ουρανό το ιδανικό του μονόκερου μας, ας είμαστε αυτοί που είμαστε. Σημασία δεν έχει τελικά ο τρόπος που μεταφράζουμε ως συμπεριφορά αυτό που νιώθουμε, αλλά το γεγονός το ίδιο. Ότι νιώθουμε. Αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία!

Η ταυτότητα της παράστασης:

Κείμενο: Άκης Δήμου
Σκηνοθεσία-διασκευή: Σοφία Σπύρου
Κατασκευή σκηνικού: Βασίλης Τριχάς
Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Γιαννίμπας
Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Μπαντή
Φωτογραφία-trailer-artwork: Γιώργος Γιαννίμπας
Σχεδιασμός φωτισμού: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Προβολή-επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Πρωταγωνιστούν (με αλφαβητική σειρά):
Ευαγγελία Βουκάντση
Αλέξανδρος Δαβιλάς
Πάνος Κούλης
Βασιλική Κωστοπούλου
Δήμητρα Μπαντή

Διάρκεια παράστασης:
75 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Κάθε Σάββατο στις 23.00

Πρεμιέρα: Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2018
Τελευταία παράσταση: Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2018

Τιμές εισιτηρίων:
Κανονικό: 10 ευρώ
Μειωμένο (φοιτητές, άνεργοι, ατέλειες): 5 ευρώ

Για περισσότερες πληροφορίες:
Facebook page παράστασης:
https://www.facebook.com/%CE%91%CE%BD-%CE%91%CF%81%CE%B3%CE%AE%CF%83%CF%89-%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BC%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85–294654614473027/

Για κρατήσεις θέσεων:
Viva.gr
https://www.viva.gr/tickets/theatre/theatro-abaton/an-arghsw-koimhsou/
-Ταμείο θεάτρου (Τηλ.: 210 3412689)

Θέατρο «Άβατον»
Ευπατρίδων 3, Κεραμεικός (300μ.από το μετρό «Κεραμεικός»)
Τηλ.: 210 3412689 / Email: avatontheatre@gmail.com
Website: https://www.theatroavaton.com/
Facebook page: https://www.facebook.com/avatontheater/
4

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου