Κανείς δεν θα ξαναδεί την παράσταση, όπως την είδες εσύ σήμερα. Το θέατρο είναι ένας κόσμος που γεννιέται και πεθαίνει εκείνη τη στιγμή.

Ο Σπύρος Πούλης είναι από τους καλύτερους κωμικούς της νεότερης γενιάς, κι έχει πάρει μέρος σε πολλές αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές. Το φετινό καλοκαίρι του 2018, είναι ο πρωταγωνιστής του γνωστού έργου του Αλέκου Σακελλάριου “Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης“, σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου, στο θέατρο Αθηνά.Ένας γνήσιος, αυθεντικός, άμεσος, χαρούμενος και θετικός άνθρωπος είναι ο Σπύρος Πούλης, τον οποίο γνωρίσαμε το απόγευμα Παρασκευής, με σκοπό να κάνουμε αυτή την συνέντευξη. Μετά χαράς να σας τον γνωρίσουμε  τώρα και σ΄ εσάς…

Αγγελική Μπάτσου: Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, μια μεγάλη θεατρική επιτυχία, η οποία ξεκίνησε τον χειμώνα και συνεχίζεται και το καλοκαίρι. Πείτε μας τα αισθήματα και τις εντυπώσεις που έχετε αποκομίσει ως τώρα, που πρωταγωνιστείτε στη συγκεκριμένη παράσταση.

Σπύρος Πούλης: Αυτή την παράσταση του συγκεκριμένου έργου ήθελα να την ανεβάσω εδώ και πάρα πολύ καιρό. Ήταν μια σκέψη που είχα εδώ και αρκετά χρόνια στο μυαλό μου, αφού είχα δει στην τηλεόραση την ταινία και μου άρεσε πάρα πολύ. Θεωρούσα ότι ήταν πάρα πολύ αστείο το κείμενο και απορούσα ειλικρινά, γιατί ποτέ ως τώρα ένα τόσο πετυχημένο έργο από το 1963, δεν είχε  ανέβει στο θέατρο. Το θεωρούσα πάρα πολύ κωμικό ως περιεχόμενο και όπου το έλεγα, όλοι ήξεραν σκηνές και ατάκες από αυτό το έργο! Το συζήτησα με τον Βασίλη Θωμόπουλο και κάπως έτσι, σε σκηνοθεσία του Βασίλη και με παραγωγούς τον Βασίλη και Θοδωρή Μαροσούλη, το ανεβάσαμε. Το θεωρούσα και το θεωρώ από τα πιο επιτυχημένα έργα με το Θανάση Βέγγο και γι΄ αυτό ένιωσα ότι ήταν ένα όνειρο για μένα να κάνω θεατρικό το συγκεκριμένο έργο.

Α.Μ: Μιλήστε μας για τη συνεργασία σας με τον Βασίλη Θωμόπουλο.

Σ.Π.: Με τον Βασίλη έχουμε ταιριάξει πολύ. Έχουμε κοινούς στόχους και  κοινά οράματα και ξέρεις… όταν ταιριάζεις με έναν άνθρωπο, προχωράτε μαζί και τελικά είναι πολύ πιο εύκολο να κάνεις δουλειές με κάποιον που ξέρεις, ότι βλέπει και αντιλαμβάνεται τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο που τα αντιλαμβάνεσαι κι εσύ. Όλα γίνονται όταν υπάρχει επικοινωνία  και συνεννόηση. Θεωρώ τον Βασίλη έναν πολύ ταλαντούχο σκηνοθέτη και έναν πανέξυπνο άνθρωπο. Έχει την ικανότητα να φτιάχνει ωραία πράγματα και να σώζει καταστάσεις δύσκολες, να βρίσκει πάντα λύσεις και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ο Βασίλης νομίζω ότι είναι από τους πιο ταλαντούχους και πιο έξυπνους ανθρώπους. Έχει απίστευτες γνώσεις για τα πάντα και ιδιαίτερα για τον κινηματογράφο, το θέατρο, τη ζωή, για οτιδήποτε.

Α.Μ: Αναφέρατε πιο πριν ότι θέλατε να υποδυθείτε αυτό το ρόλο από παλιά. Πόσο δύσκολο ήταν τελικά  να μπείτε σε έναν ρόλο που τον αντίστοιχο τον είχε υποδυθεί ο Θανάσης Βέγγος; Ποιες ήταν οι προκλήσεις που αντιμετωπίσατε και ποια ήταν να συναισθήματά σας όταν αναλάβατε αυτόν τον ρόλο;

Σ.Π.: Με τον Θανάση Βέγγο, είχα την τύχη να συνεργαστώ στο “Περί ανέμων και υδάτων, πριν πολλά χρόνια και είχα τη χαρά να τον γνωρίσω από κοντά και να δουλέψω μαζί  του για 3 χρόνια. Τον θεωρώ σπουδαίο ηθοποιό, μεγάλο καλλιτέχνη, ο οποίος έπαιζε με όλο του το σώμα: με τα χέρια του, με τα μάτια του, με τα πάντα. Όταν ξεκίνησα να διαβάζω  το ρόλο μου, όπως καταλαβαίνετε,  ήμουν πάρα πολύ χαρούμενος και συγκινημένος. Ήταν κάτι που ήθελα πάρα πολύ να κάνω, ένα όνειρο ζωής!

Τώρα, σχετικά με τη σύγκριση που μοιραία θα γίνει, από την πλευρά μου, δεν προσπάθησα σε καμία περίπτωση να μιμηθώ το  Θανάση Βέγγο. Έχω μία διαφορετική ενέργεια, που μπορεί να θυμίζει σε πολλά σημεία το  αστείο κείμενο του Σακελλαρίου, αλλά στα σίγουρα είμαι ο Σπύρος. Προσπάθησα να ακολουθήσω το κείμενο και να ξεχάσω εντελώς την ταινία και να προχωρήσω σύμφωνα με τα λόγια που λέει ο πρωταγωνιστής. Νομίζω ότι  κατάφερα να δώσω τον δικό μου χαρακτήρα σε αυτό, όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοι. Όχι μόνο εγώ, αλλά όλοι οι ηθοποιοί της ομάδας, δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό και αυτό είναι που μετράει τελικά.

Α.Μ: Ποια είναι η σημασία και η αξία του θεάτρου, έναντι της τηλεόρασης για εσάς; Θεωρείτε σημαντική την άμεση επικοινωνία που επιτυγχάνεται μεταξύ του κοινού στο θέατρο ή πιστεύετε ότι και μέσω τηλεόρασης ή του κινηματογράφου περνάτε τα μηνύματα που θέλετε ως καλλιτέχνης σε ένα πιο ευρύ κοινό;

Σ.Π.:  Και το θέατρο και η τηλεόραση είναι μέρος της δουλειάς ενός καλλιτέχνη. Ας μην ξεχνάμε ότι, από τα αρχαία χρόνια υπήρχε το θέατρο και μετά μπήκε ο κινηματογράφος και το ραδιόφωνο. Όλα τα παραπάνω είναι μέρος της δουλειάς ενός ηθοποιού. Εγώ προσπαθώ όλα αυτά τα  25-26 χρόνια που είμαι στη δουλειά, να υπηρετώ όσο μπορώ πιο πιστά την τέχνη μου. Μου αρέσει η τηλεόραση και έχω παίξει αρκετά σε αυτή, λιγότερο στον κινηματογράφο και δεν έχω ασχοληθεί ακόμα με το ραδιόφωνο. Σε αντίθεση με την τηλεόραση, το θέατρο αντιμετωπίζει άμεσα το κοινό και υπάρχει μια εξίσου άμεση επαφή. Στην τηλεόραση είναι διαφορετικό γιατί θα παίξεις,  θα γράψεις τη σκηνή μια φορά και το αποτέλεσμα θα κριθεί οριστικά αυτή τη φορά. Στο θέατρο είναι λίγο διαφορετικά. Σήμερα, λόγου χάρη, μπορεί να με πονάει το χέρι, να έχω λίγο πυρετό και να πει κάποιος ότι δεν ήμουν τόσο καλός στο ρόλο. Αντίθετα, μπορεί να πει κάποιος άλλος την επόμενη μέρα, ότι ήμουν εξαιρετικός. Οι άνθρωποι είναι όλοι διαφορετικοί και αντιδρούν αναλόγως με αυτό που ζουν στην καθημερινότητά τους. Κανείς δεν θα ξαναδεί την παράσταση, όπως την είδες εσύ σήμερα. Το θέατρο είναι ένας κόσμος που γεννιέται και πεθαίνει εκείνη τη στιγμή.

Τo είδος που μου αρέσει πιο πολύ είναι σίγουρα η κωμωδία. Τη νιώθω, την αισθάνομαι,  τη ζω καλύτερα. Στα επόμενα χρόνια, θα ήθελα να παίξω κάποια κάποια έργα του Αριστοφάνη

Α.Μ: Θεωρείτε ότι το να είστε κωμικός είναι πιο δύσκολο και πιο απαιτητικό ως ρόλος και το να κάνετε το κοινό σας να γελάσει; 

Σ.Π.: Το να είναι κάποιος κωμικός και να κάνει τον άλλον να γελάσει είναι  όντως πιο δύσκολο σαν είδος και όλοι εμείς που παίζουμε κωμωδία το πιστεύουμε αυτό.  Εγώ βέβαια θεωρώ όλα τα είδη δύσκολα και όπως λέει ένας φίλος μου, το θέατρο γενικά μοιάζει εύκολο, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο στην πραγματικότητα.  Το να κάνεις τους ανθρώπους να γελάνε είναι ένα ωραίο συναίσθημα, αλλά και το να συγκινήσεις ανθρώπους είναι εξίσου όμορφο, μα και δύσκολο όμως. Εμένα μου φαίνεται πιο εύκολο να παίξω σε κωμωδία.  Κάποιος άλλος συνάδελφος μπορεί να το θεωρεί δύσκολο και παίζει πιο εύκολα ρόλους του Τένεσι Ουίλιαμς ή σε κάποια άλλα δύσκολα έργα, με συναισθηματική φόρτιση. Το είδος που μου αρέσει πιο πολύ είναι σίγουρα η κωμωδία. Τη νιώθω, την αισθάνομαι,  τη ζω καλύτερα.

Α.Μ: Υπάρχει κάποιος ρόλος που δεν έχετε υποδυθεί ακόμα και θα θέλατε να παίξετε στο μέλλον;

Σ.Π.: Θα ήθελα στα επόμενα χρόνια να παίξω κάποια κάποια έργα του Αριστοφάνη. Μου ήρθε μία πρόταση φέτος, αλλά δεν μπόρεσα να το κάνω, γιατί ήμουν ήδη κλεισμένος, αλλά θα ήθελα να δοκιμαστώ και σε αυτό το θεατρικό ρεπερτόριο.

Α.Μ: Αληθεύει ότι πίσω από έναν μεγάλο κωμικό ηθοποιό κρύβεται ένας πολύ ευαίσθητος άνθρωπος; Ρωτάω, ορμώμενη από τη ζωή άλλων σπουδαίων κωμικών ηθοποιών, οι οποίοι είχαν μέχρι και τάσεις κατάθλιψης και απομόνωσης, όπως ο Robin Williams, ο Owen Wilson, ο Jim Carrey και άλλοι.

Σ.Π.: Εντάξει, δεν νομίζω ότι όλοι οι κωμικοί είναι καταθλιπτικοί (γέλια) Αλίμονο! Αλλά ίσως να υπάρχει και αυτό. Επιθυμία μας είναι να κάνουμε το κοινό να περάσει καλά, να ξεχαστεί και να ξεφύγει. Μαζί με αυτό, ξεφεύγουμε κι εμείς κατά κάποιο τρόπο. Εμένα μου συμβαίνει πολλές φορές. Βέβαια, αν δεν είμαι καλά στα προσωπικά μου, δεν μπορώ να παίξω, όσο καλά ξέρω ότι μπορώ. Τις πιο πολλές φορές όμως, είναι τελικά αυτό που λένε όλοι οι ηθοποιοί: “πάμε να παίξουμε”. Είναι σημαντικό ότι πάω να “παίξω” στο θέατρο και όχι “πάω να δουλέψω”. Είναι τελικά ένα ωραίο παιχνίδι και οπωσδήποτε κάνοντας τους άλλους να γελάνε, βοηθάς και τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι σαν ένα χαρούμενο μπαλάκι του ping pong. Ένα πάρε-δώσε που αφορά τον ηθοποιό και το κοινό του.

dbd2f60a11a1746c0d9b4b6ba31ccc44

Αυτό που θα συμβούλευα κάθε νέο ηθοποιό είναι να πέσει με τα μούτρα! Αν θες να γίνεις πραγματικά ηθοποιός, μπες στο χορό και απλά δώστα όλα! Θέλω να τρελαίνονται οι ηθοποιοί πάνω στη σκηνή. Δώσε αυτό που έχεις στη σκηνή, κι αν είναι πολύ θα το μαζέψεις! Ο δάσκαλός μου ο Θεοδοσιάδης έλεγε: “Tο πολύ μπορεί να το μαζέψω… το μικρό πώς να το μαζέψω; Πού να το βάλω; Δεν απλώνει!”.

Α.Μ: Τι πιστεύετε για τη φιλία; Τι είναι για εσάς ένας πραγματικός φίλος;

Σ.Π.: Έχω φίλους πιστούς και είμαι φίλος πιστός επίσης. Φίλος πραγματικός είναι, όποιος βγάζει στην κυριολεξία το παντελόνι του και στο δίνει όταν υπάρχει ανάγκη. Φίλος είναι αυτός, που σου δίνει τα πάντα. Το έχουν κάνει για μένα οι φίλοι μου και το έχω κάνει και εγώ για αυτούς. Έχω φίλους αγαπημένους και φίλες αγαπημένες που με έχουν στηρίξει και με στηρίζουν και πάντα θα με στηρίζουν. Είμαι πάρα πολύ περήφανος γι αυτό, μιας και ο καλλιτεχνικός χώρος λέγεται ότι πάσχει από αληθινές σχέσεις. Στην περίπτωσή μου,οι περισσότεροι φίλοι μου είναι μέσα από το χώρο αυτόν. 

Α.Μ: Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας κωμικοί ηθοποιοί; Πιστεύετε ότι σας επηρέασαν και αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για εσάς;

Σ.Π.: Θεωρώ μεγάλο, σπουδαίο ηθοποιό τον Τσάρλι Τσάπλιν. Νομίζω από κει ξεκίνησαν όλα. Αυτοί οι προπολεμικοί κωμικοί της  Αμερικής, όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν και ο Μπάστερ Κίτον, είναι οι καλύτεροι. Μου άρεσε πολύ επίσης το δίδυμο του Χοντρού και του Λιγνού, όπως και ο Λουί Ντε Φινές. Αγαπώ από τους εγχώριους όλους αυτούς τους παλιούς, όπως ο Λογοθετίδης, ο Αυλωνίτης,  ο Βέγγος, ο Χατζηχρήστος, ο Ορέστης Μακρής, η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Χρόνης Εξαρχάκος. Τους θεωρώ πάρα πολύ σπουδαίους! Ας μην ξεχνάμε και τον Κώστα Βουτσά, που έχω παίξει μαζί του. ‘Όλοι αυτοί του παλιού κινηματογράφου είχαν μία αλήθεια, μία αμεσότητα και από το τίποτα έκαναν ένα σωρό πράγματα.  Φαντάσου… βλέπεις αυτές τις ταινίες, που δεν είναι κινηματογραφικά τίποτα τρομερό, αλλά τις βλέπεις επειδή ακριβώς έπαιζαν αυτοί οι ηθοποιοί. Ας μην ξεχνάμε όμως και τους πιο σύγχρονους, όπως ο Σπύρος Παπαδόπουλος που μου αρέσει πολύ και φυσικά  ο Παύλος Χαϊκάλης, και άλλοι πολλοί, που πιθανώς μπορεί να έχω ξεχάσει να αναφέρω.

Το θέατρο είναι τελικά ένα ωραίο παιχνίδι και οπωσδήποτε κάνοντας τους άλλους να γελάνε, βοηθάς και τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι σαν ένα χαρούμενο μπαλάκι του ping pong. Ένα πάρε-δώσε που αφορά τον ηθοποιό και το κοινό του.

Α.Μ: Ποια είναι η άποψή σας για του νέους ηθοποιούς; Υπάρχουν ηθοποιοί με ταλέντο σήμερα;

Σ.Π.: Ναι, φυσικά, πιστεύω ότι υπάρχουν πάρα πολλοί! Νομίζω ότι η Ελλάδα βγάζει πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς. Υστερούμε βέβαια σε κάποια πράγματα… ίσως λίγο τα κείμενα, ίσως λίγο η οργάνωση, αλλά εντάξει… μας έχει τύχει και στραπάτσο και μια οκταετία δεν μπορούμε να πάρουμε μπρος, αλλά νομίζω ότι η Ελλάδα βγάζει πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς, που δεν υστερούν σε τίποτα σε σύγκριση με τους παλιούς. Βλέπεις πολύ νέους ηθοποιούς να χορεύουν, να τραγουδούν, να είναι καταπληκτικοί καλλιτέχνες,  με πολλά ταλέντα και να μπορούν να κάνουν πράγματα που δεν τα κάναμε εμείς σε τέτοιο βαθμό πιο παλιά.

Α.Μ: Εσείς τι θα συμβουλεύατε ένα νέο παιδί,  που τώρα ξεκινά να κάνει τα πρώτα βήματά του ως ηθοποιός;

Σ.Π.: Θα του έλεγα να κάνει αυτό που θέλει να ακολουθήσει. Δεν μπορώ να του πω να μην το κάνει, γιατί έκανα κι εγώ, όταν ξεκίνησα από 18 χρονών, χωρίς να έχω σπουδάσει τίποτα, αφού το όνειρό μου ήταν να μπω σε Δραματική Σχολή και να  να γίνω ηθοποιός. Επειδή όμως προς το παρόν στην Ελλάδα είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα, θα ήθελα να εξασφαλίσει κατά κάποιο τρόπο  τα οικονομικά του πρώτα. Είναι καλό να έχεις μια μικρή έξτρα δουλειά για να μπορείς να συνεχίσεις, τουλάχιστον στα πρώτα βήματα. Αυτό που θα συμβούλευα κάθε νέο ηθοποιό είναι να πέσει με τα μούτρα! Αν θες να γίνεις πραγματικά ηθοποιός, μπες στο χορό και απλά δώστα όλα!

Α.Μ: Υπάρχουν κάποιοι ηθοποιοί που παίζουν σε παραστάσεις, αλλά δεν έχουν βγάλει κάποια σχολή δραματικής. Ποια είναι η θέση σας σχετικά με αυτό;

Σ.Π.: Εγώ δεν λέω όχι σε κανέναν να γίνει ηθοποιός. Αν θες, ανέβα πάνω στη σκηνή και παίξε και αν σ΄αντέξει το σκοινί θα φανεί στο χειροκρότημα, όπως λέει και το τραγούδι. Πολλοί συνάδελφοι έχουν ξεκινήσει από το τραγούδι, κάποιοι από το μόντελινγκ και όσοι άντεξαν έμειναν. Δεν συμφωνώ βέβαια με κάποιες πολύ ακραίες περιπτώσεις που κάποιος μπαίνει π.χ. από ένα παιχνίδι ριάλιτι και ξαφνικά τον βάζουν να παίξει στην τηλεόραση. Τελικά όμως, ο χρόνος είναι αυτός που θα δείξει και θα είναι ο τελικός κριτής.

Α.Μ: Ποια είναι τα όνειρά σας ως άνθρωπος και ως ηθοποιός;

Σ.Π.: Καταρχήν, να μας έχει όλους ο Θεός καλά. Θέλω τα παιδιά μου να είναι καλά, να μεγαλώσουν σωστά, να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα και αν πετύχουν τα όνειρά τους, εκπληρώνονται αυτόματα και τα δικά μου όνειρα. Από κει και πέρα, στη δουλειά μου θέλω να κάνω κάποια πράγματα που αν βγουν, έχει καλώς.

Α.Μ: Πιστεύετε ότι έχετε κάποια κοινά στοιχεία ως Σπύρος, με τον χαρακτήρα που υποδύεστε στο έργο;

Σ.Π.: Εγώ ευτυχώς δεν έκανα πολλές δουλειές στη ζωή μου, γιατί μπήκα πολύ μικρός στον χώρο. Έτσι δούλεψα κατευθείαν στο θέατρο και δε χρειάστηκε να κάνω διαφορετικές δουλειές. Τελικά όμως, ίσως αυτό το “Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης” να ταιριάζει λίγο με το γεγονός ότι κάνουμε κι εμείς περιοδείες και είμαστε την μία μέρα στη μία πόλη και την επόμενη σε άλλη! (γέλια)

Είμαι ένας άνθρωπος που παλεύει και προσπαθεί να κάνει κάτι ωραίο, να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, όπως και ο χαρακτήρας μου στο έργο, με την διαφορά ότι ο χαρακτήρας μου προσπαθεί πολύ, αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει!

foto-1

Είμαι πάρα πολύ περήφανος που έχω πραγματικούς και πιστούς φίλους, μιας και ο καλλιτεχνικός χώρος λέγεται ότι πάσχει από αληθινές σχέσεις. Στην περίπτωσή μου,οι περισσότεροι φίλοι μου είναι μέσα από το χώρο αυτόν.

Α.Μ: Πιστεύετε ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στους παλιούς κωμικούς, της “παλιάς κοπής” όπως θα λέγαμε και στους κωμικούς του σήμερα; Κι αν υπάρχουν, ποιες είναι;

Σ.Π.: Υπάρχουν, γιατί έχει αλλάξει η ζωή. Όλα έχουν αλλάξει, αν το σκεφτούμε. Σε μια ταινία του 50, αλλιώς ντύνονταν, αλλιώς ήταν οι άνθρωποι τότε, αλλιώς ήταν η Αθήνα, αλλιώς η επαρχία. Ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Δεν είναι αυτή η Αθήνα που βλέπεις σήμερα, εκείνη της ταινίας. Δεν ήταν το θέατρο έτσι, ούτε καν οι άνθρωποι. Με το πέρασμα του χρόνου μοιραία αλλάζει το κοινό και η έκφραση, αλλάζει και η εκφραστικότητα των ηθοποιών. Τη σημερινή εποχή είναι εκφραστικά λίγο πιο απλοί θα έλεγα, αν κι εγώ διαφωνώ εν μέρει με αυτό, γιατί βάζουμε πολλές φορές πολλή απλότητα και δεν ξέρω αν κάποιοι συνάδελφοι τη βάζουν επίτηδες μερικές φορές ή είναι τελικά αδυναμία κάποιων να παίξουν με τον σωστό τρόπο. Θέλω να τρελαίνονται οι ηθοποιοί πάνω στη σκηνή. Δώσε αυτό που έχεις στη σκηνή, κι αν είναι πολύ θα το μαζέψεις! Ο δάσκαλός μου ο Θεοδοσιάδης έλεγε: “Tο πολύ μπορεί να το μαζέψω… το μικρό πώς να το μαζέψω; Πού να το βάλω; Δεν απλώνει!”.

Α.Μ: Έχετε ήδη ξεκινήσει και την περιοδεία σας. Ποιοί είναι οι επόμενοι σταθμοί της περιοδείας σας;

Σ.Π.: Στις 11 Αυγούστου θα είμαστε στη Χαλκίδα και στις 19 Αυγούστου μας περιμένει η Κρήτη, μιας και παίζουμε στο Ρέθυμνο.

Α.Μ: Από χειμώνα τι καινούργιο μας ετοιμάζετε; 

Σ.Π.: Από τον Οκτώβριο περίπου και λίγο πιο μετά, θα είμαστε εδώ, ξανά στο θέατρο Αθηνά.  Θα κάνουμε μια κωμωδία εγγλέζικη, την οποία θα σκηνοθετήσει ο Βασίλης Θωμόπουλος και αυτή τη στιγμή που μιλάμε, “μαγειρεύονται” και τα υπόλοιπα μέλη του casting. Περισσότερα νέα, σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Α.Μ: Αν θα έπρεπε να μείνετε λίγους μήνες σε ένα απολύτως ερημικό νησί, τι θα επιλέγατε να πάρετε μαζί σας;

Σ.Π.: Θα έπαιρνα τα παιδιά μου, σίγουρα δυο-τρεις φίλους, το κινητό μου (γέλια), γιατί θα θέλει να με πάρει η μάνα μου και θα με ψάχνει και ο πατέρας μου! Νομίζω, βασικά ανθρώπους θα έπαιρνα μαζί μου. Τίποτε άλλο δεν μετράει, αν δεν έχεις ανθρώπους δίπλα σου!

Α.Μ: Σ΄ αυτό το σημείο τελειώνει η συνέντευξή μας. Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα για τον χρόνο που μας διαθέσατε και για την όμορφη συζήτηση που κάναμε. Ειλικρινά,αν και παίρναμε συνέντευξη, μας κάνατε να γελάσουμε!

Σ.Π.: Από μικρό παιδί, έκανα πάντα τους ανθρώπους να γελάνε και μ΄ άρεσε αυτό. Θέλω λοιπόν να μείνω για πάντα έτσι… ένα αστείο παιδί.

Η Ελλάδα βγάζει πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς, που δεν υστερούν σε τίποτα σε σύγκριση με τους παλιούς. Βλέπεις πολύ νέους ηθοποιούς να χορεύουν, να τραγουδούν, να είναι καταπληκτικοί καλλιτέχνες,  με πολλά ταλέντα και να μπορούν να κάνουν πράγματα που δεν τα κάναμε εμείς σε τέτοιο βαθμό πιο παλιά.

Βιογραφικό Σπύρου Πούλη

SpyrosPoulis_280Ο Σπύρος Πούλης είναι από τους καλύτερους κωμικούς της νεότερης γενιάς, κι έχει πάρει μέρος σε πολλές αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές.

Αμέσως μόλις τελείωσε τη δραματική σχολή το 1990, έπαιξε στις Βάκχες στην Επίδαυρο.  Στη συνέχεια έκανε πολύ σημαντικές δουλειές, όπως τον «Φιλάργυρο», σε σκηνοθεσία Γιώργου Μεσσάλα, «Τι είδε ο υπηρέτης», «Rocky horror show», σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, την επιθεώρηση «Ζωή σε λόγου μας», και βέβαια το «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή», του Αλέξανδρο Ρήγα». Το 2011 πρωταγωνιστεί συντροφιά με τον Θανάση Βισκαδουράκη, τον Σπύρο Σπαντίδα και τη Δήμητρα Στογιάννη στην κωμωδία του Γιώργου Θεοδοσιάδη «Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω», που παίζεται στο θέατρο «Αθηνά», σε σκηνοθεσία Χρήστου Χατζηπαναγιώτη.

Το φετινό καλοκαίρι του 2018, είναι ο πρωταγωνιστής του γνωστού έργου του Αλέκου Σακελλάριου “Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης”, σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου, στο θέατρο Αθηνά.

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου