Και το πέμπτο στοιχείο; Μόνο ερωτήματα παραμένουν. Παραμένουν όμως και υποθέσεις. Να είναι άραγε η ίδια η μουσική και το τραγούδι; Η Τέχνη; Η αγάπη για την ομορφιά σε κάθε της στιγμή; Η αιωνιότητα της ομορφιάς και της δημιουργίας; Θα μπορούσε το Πέμπτο στοιχείο να είναι το Άπειρο της Τέχνης που στεγάζει τα υπόλοιπα τέσσερα;
Κυριακή απόγευμα στα Ιλίσια, ξανασυνάντησα το πνεύμα της παλιάς μου γειτονιάς και είχα τη χαρά να γνωρίσω από κοντά την Ειρήνη και τη μητέρα της, τη Στέλλα, τον Θάνο και έναν γίγαντα άνθρωπο, τον Σταμάτη. Δεν είναι καθόλου ανθρωπάκος τελικά. Ανθρωπάκια είμαστε όλοι εμείς που απλά νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Που σκεφτόμαστε, μιλάμε με θεωρίες, μα δεν πράττουμε. Αυτή η λέξη ξεχωρίζει τη θεωρία από την πράξη: γενναιότητα κι ένα έργο περασμένων ετών, ένα διαμαντάκι, μας θύμισε τις βασικότερες αξίες σ’ αυτή τη ζωή, προκειμένου να είμαστε περήφανοι που γεννηθήκαμε άνθρωποι.
Δυο βραδιές- δυο ζωντανές ηχογραφήσεις! Δυο βραδιές που ο ταλαντούχος κιθαρίστας βάζει στοίχημα με τον εαυτό του και ξεφεύγοντας από το στυλ των δικών του συνθέσεων, γίνεται ο leader του YFG και δημιουργεί κάτι εντελώς νέο στα ελληνικά και παγκόσμια δεδομένα.
Ο «Θεός Απών» είναι ένα έργο που δεν εθελοτυφλεί, που λέει την αλήθεια και που έμμεσα μας καλεί να κάνουμε κάτι για να βελτιώσουμε τα πράγματα. Η ιστορία και η πρόοδος σε κάθε επίπεδο, είναι στο χέρι μας. Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε Θεοί, όντως. Αν βοηθήσουμε όμως ή σώσουμε τη ζωή κάποιου, γινόμαστε.
Η Νορούζ, η Ιρανική Πρωτοχρονιά, αναγνωρίστηκε επίσημα από τον μυθικό Πέρση αυτοκράτορα Σαχ Τζαμσίντ της δυναστείας των Αχαιμενιδών (500 π.Χ.). Ετυμολογικά, «νόου» σημαίνει «νέο, νέα» ενώ η λέξη «roz» σημαίνει «ημέρα» στη μέση και σύγχρονη περσική, καθώς και στις σχετικές γλώσσες, όπως η κουρδική. Μιλάμε λοιπόν για μια Νέα Μέρα.
Στην αρχή νόμισα ότι ήταν playback, αλλά όταν μπήκα στον χώρο της εκδήλωσης αμέσως κατάλαβα πόσο έξω είχα πέσει στις εκτιμήσεις μου. Καθισμένος στο κέντρο της σκηνής, με την κιθάρα στα χέρια, έπαιζε ήδη για εμάς ο φοβερός και τρομερός Steve Vai! Σοκ και δέος. Όταν μπήκαν και κάθισαν όλοι, σταμάτησε να παίζει, σήκωσε το βλέμμα, χαμογέλασε και άρχισε να μιλά. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η μαγεία.
Το σαλόνι της πρώτης θέσης είναι γεμάτο. Δεκάδες μικρές και μεγάλες ιστορίες, όλες σε μια αίθουσα… οι ιστορίες όλων και του καθενός ξεχωριστά, και έρχονται να προστεθούν ένας ερωτύλος ναυτικός που ορέγεται μια νεαρή παιδούλα την οποία συνοδεύει μια παιδαγωγός που κρύβει και κρύβεται, ένας Ρώσος και ένας Άγγλος κοσμοπολίτης με έντονη φιλοσοφική διάθεση,δυο τραγουδίστριες με εκπληκτική φωνή, μια χορεύτρια που μοιάζει με αιθέριο χρωματιστό σύννεφο και μια εναέρια ακροβάτισσα που αψηφεί τους νόμους της βαρύτητας και μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα στα φουγάρα κάτω από το φεγγάρι. Όλοι όμως και όλα υπόκεινται σε μια κοινή συνιστώσα: το παιχνίδι του έρωτα.
Η προσωπικότητα και ο ψυχισμός ενός ανθρώπου δεν είναι ένα παιχνίδι προς τέρψη του υποτιθέμενου νικητή. Η αλλαγή σε έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο, δεν είναι απλή. Η ίδια η ιστορία μας το αποδεικνύει αυτό. Στο χέρι μας όμως είναι να ερχόμαστε αντιμέτωποι με το πρόβλημα και να κάνουμε κάτι για αυτό. Τέτοια συγγραφικά έργα και σκηνοθετικές προτάσεις, όπως αυτή που παρακολουθήσαμε, αποτελούν μια σημαντική και ηχηρή απάντηση.
Μέσα από το έργο αυτό αναλύονται με τρόπο διεισδυτικό και λεπτομερή η δοκιμασία των κοινωνικών και ηθικών αξιών, ιδεολογικά και πολιτικά ερωτήματα, προσωπικές αποφάσεις και συγκρούσεις, και τίθεται επί τάπητος η αξία της ζωής ,παραμονές του Ολοκαυτώματος. Θύτες και θύματα, οι πρωταγωνιστές μας όλοι, δρώντας στο περιθώριο κάποιες στιγμές, οδηγούνται μέσα από την πλοκή σε ένα μέλλον χωρίς μέλλον.
Με παλιές και νέες δουλειές, με σόλο αυτοσχεδιασμούς που έκοβαν την ανάσα, ο διάσημος αυτός ντράμερ και το συγκρότημα του Γιώργου Φακανά, μας έδειξαν και μας απέδειξαν τι εστί ποιότητα και άρτιος επαγγελματισμός, μαζί με ταλέντο και αγάπη για τη μουσική. Δεν υπήρχε δευτερόλεπτο που να μην ήταν φορτισμένο με τη μαγεία και το φως, με τον ρυθμό και το τέμπο της τζαζ, που έχει την ικανότητα να σε παρασέρνει σε ονειρικά μονοπάτια και να μετατρέπει ένα απλό βράδυ του χειμώνα σε ένα μαγευτικό ταξίδι στον κόσμο της μουσικής.
