Ο σκηνοθέτης μας Γιάννης Κακλέας, χώρεσε σε μια θεατρική σκηνή ολόκληρη την ιστορία της Αγγλίας στα χρόνια του Σαίξπηρ και παντρεύοντας το χιούμορ με τον δραματικό ρομαντισμό, μπόρεσε με ιδιαίτερη πρωτοτυπία και επιτυχία να οργανώσει και να συνδυάσει επί σκηνής 24 άτομα με τρόπο κάτι παραπάνω από αρμονικό.
Μια ιστορία έρωτα-αγάπης-προδοσίας-χωρισμού, τέσσερις πρωταγωνιστές που αναμειγνύονται και χωρούν με θαυμαστό τρόπο σε αυτήν, μια σκηνοθεσία που θίγοντας κάτι καθημερινό, το κάνει ταυτόχρονα κάτι ξεχωριστό, το στολίζει με την φεγγαρόσκονη ενός παραμυθιού και συγχρόνως με τη σκόνη του δρόμου.
Στη μουσική, αλλά και στην τέχνη γενικότερα, μία δημιουργία έχει αρχικά τη ματιά του καλλιτέχνη, αλλά προσφέρει ταυτόχρονα κι ανοιχτούς δρόμους για να τη συλλάβει ο καθένας με το δικό του συναίσθημα.
Οι «Φυλές» μας κάνουν να αντιληφθούμε κάθε είδους διαφορετικότητα που φαίνεται ή και κρύβεται σε μια κοινωνία. Αν οι κωφοί αποτελούν μια ξεχωριστή φυλή, αν δεν υπάρχει σύμπνοια και ενσυναίσθηση τα μέλη μιας οικογένειας αποτελούν εντελώς ξεχωριστές μονάδες, όντας το κάθε μέλος από μόνο του μια φυλή. Το παρήγορο βέβαια σε όλο αυτό, είναι ότι αν υπάρχει ο βαθύς και άρρηκτος συνδετικός κρίκος που ονομάζεται «αγάπη», τότε βρίσκεται και η χρυσή τομή. Μια μορφή λύσης.
Μακροπρόθεσμος στόχος μου είναι να μπορώ να προτείνω κάποιες ιδέες σε ακόμα μεγαλύτερα κανάλια, οι οποίες να προσφέρουν κάτι νέο. Να δοθεί η σκυτάλη στην ανάπτυξη και προώθηση νέων ιδεών, τις οποίες δεν έχουμε δει ως τώρα.
Αξιομνημόνευτη είναι η σκηνοθεσία του Ισίδωρου Σιδέρη, ο οποίος μπόρεσε να δώσει ζωή σε μια τεράστια καλλιτεχνική έμπνευση και να τη μεταφέρει ως οπτικοακουστικό στολίδι στα μάτια των θεατών. Με καινοτόμες ιδέες οι οποίες ταίριαξαν απόλυτα με το ελληνικό ταμπεραμέντο, σφυρηλάτησε μέσω των πρωταγωνιστών του τόσο τον σύγχρονο, όσο και τον αρχαίο ελληνικό χαρακτήρα, φέρνοντας το τελικό αποτέλεσμα πολύ κοντά στο επίπεδο μιας αρχαίας κωμωδίας.
Πέρα από τέχνη και έκφραση, η μουσική είναι ανάγκη, συνομιλία με το σύμπαν, φάρμακο, ψυχοθεραπεία, χαρά. Με την ειδικότερη έννοια, το τραγούδι είναι η ποιητική περίληψη μιας ιστορίας ντυμένη με μουσική. Μαλακώνει τις προσωπικές άμυνες, τις αιχμές και τις γωνίες του καθενός, διεισδύοντας στο κέντρο του. Ξυπνάει όλες τις αισθήσεις, ενεργοποιεί το μυαλό με έναν αυτόματο υποσυνείδητο τρόπο.
Η παράσταση αυτή και όλη της η φιλοσοφία, μοιάζει να στροβιλίζεται γύρω από ένα τρίγωνο: Πίστη-έρωτας-θάνατος. Κάθε θρησκεία και άνθρωπος, κάθε φιλοσοφία και θεωρία, υπόκεινται σε αυτόν τον κύκλο. Η αρχέγονη ροπή του ανθρώπου να στρέφεται προς κάτι ανώτερο από εκείνον, άσχετα με τις ονομασίες που του δίνει ανά χρονικές στιγμές (ξεκινώντας από την προϊστορική Μητέρα-Φύση και φτάνοντας στα μέτρα και τα σταθμά των σύγχρονων θρησκειών), τον έχει κατά καιρούς οδηγήσει τόσο σε απάτες, όσο και σε αυταπάτες.
Αυτό που έχω καταλάβει, είναι ότι το ταλέντο είναι μισό και ανεκπλήρωτο χωρίς σκληρή δουλειά και τους αντίστοιχους συνεργάτες. Μπορεί να μην ανθίσει ποτέ ολοκληρωτικά, αν δεν συνοδεύεται από θυσίες και πολλή δουλειά.
Είμαστε ανόμοιοι και αυτή ακριβώς είναι η ομορφιά, γιατί μέσα από την ανομοιότητα μπορούμε να ανταλλάσσουμε τις ικανότητες και τις αρετές μας και να δημιουργήσουμε μια πολύ ωραία κοινωνία. Αν μπορεί ο άνθρωπος να είναι θεραπευτής σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο στο σωματικό, μα και στο ψυχικό και το πνευματικό, μπορεί να αλλάξει τον άξονα της αντίληψης του άλλου.
