Θέματα στην κατηγορία ΘΕΑΤΡΟ

“O μύθος του λευκού φιδιού” από τον Σινο-Ελληνικό Σύλλογο, στο Τριανόν  ο κινέζικο δράμα “Ο μύθος του λευκού φιδιού• Remix” σε παραγωγή του Σινο-Ελληνικού Συλλόγου …

Από το πρώτο λεπτό μέχρι και το τελευταίο η πλοκή και οι δυναμικές παρουσίες των πρωταγωνιστών μας βάζουν όλους για τα καλά στο κλίμα του θεατρικού. Μιας ξεκαρδιστικής, μα ταυτόχρονα γλυκόπικρης κωμωδίας, με αφροδισιακό ντρέσινγκ, η οποία θίγει και θέτει επί τάπητος τις μακροχρόνιες σχέσεις των ζευγαριών και δη των παντρεμένων και μέσα από σπαρταριστές καταστάσεις, δίνει και λύσεις στο “πρόβλημα”. Στο κέντρο όλων φυσικά το ζήτημα του σεξ και της χρήσης ή μη αυτού!

Αυτοί οι τρελοί τύποι επιστρέφουν στην πιο σπαρταριστή κωμωδία της χρονιάς!!!
ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΠΕΦΤΕΙ… ΤΡΙΤΗ!!!

Μετά από 9 άκρως επιτυχημένες παραστάσεις του ταλαντούχου μίμου και περφόρμερ Διονύση Ζάχου στον εκπληκτικό χώρο του Πειραιά Beluga Art, με την σατιρική του παράσταση με τίτλο “ΓΕΛΑΜΕ ΔΥΝΑΤΑ”, έριξε αυλαία μετά και την παράταση που είχε πάρει στις 4 Μάϊου.

H Ιωάννα Χρυσομάλλη είναι μία νέα ηθοποιός, πρόσφατα αποφοιτήσασα από την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης της Μαίρης Ραζή “Η Πρόβα”. Φέτος συμμετέχει στην πρώτη της επαγγελματική παράσταση με το αριστουργηματικό έργο του συγγραφέα και φιλόσοφου Johann Wolfgang Von Goethe “Faust”, που ανεβαίνει στον Πολυχώρο “Διέλευσις”, σε σκηνοθεσία της Χρυσάνθης Κορνηλίου.

Μέσα από ένα πανέξυπνο, άρτια φτιαγμένο, ανθρώπινο και ευαίσθητο κείμενο, ο Βασίλης Θεοδώρου, αυτοσκηνοθετείται και ταυτόχρονα σκηνοθετεί έναν έναν άλλο καλλιτέχνη. Το αποτέλεσμα που δημιουργείται είναι ένα παιχνίδι που γέρνει κάπου ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, με μπόλικη δόση ταλέντου και φιλοσοφικής διάθεσης που είναι διανθισμένη με το απαραίτητο χιούμορ του.

H Πέγκυ Σταθακοπούλου είναι από τις αγαπημένες Ελληνίδες ηθοποιούς του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Ο σκηνοθέτης Θανάσης Θεολόγης, έχει στήσει ένα χαρούμενο γαϊτανάκι σε κάθε διαθέσιμο μέρος της σκηνής του θεάτρου, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα δυναμικό, δεμένο και γεμάτο ένταση και ενδιαφέρον αποτέλεσμα.

Από άποψη σκηνοθεσίας, ο Γιώργος Λιβανός, δεν είναι ότι απλά απογειώνει ένα έργο. Το πηγαίνει σε άλλες διαστάσεις. Στη συγκεκριμένη παράσταση, μέσω των ήδη Φελινικών του όψεων και σκηνοθετικών απόψεων, ο Ντόριαν του Όζμπορν, παίρνει κάτι από τον εξευγενισμένο τόνο του Όσκαρ Ουάϊλντ και δημιουργεί ένα άγριο μα ταυτόχρονα λυρικό, μαύρο ρομαντισμό επί σκηνής.

Προσωπικά όταν παίζω νιώθω πως απευθύνομαι σε ολόκληρο τον κόσμο και όχι μόνο στο κοινό που με παρακολουθεί. Πασχίζω να μεταφέρω όλη τη θετική μου ενέργεια στο κοινό. Εξάλλου δεν παίζουμε για εμάς από αλαζονεία αλλά παίζουμε σε συνεργασία με τον κάθε συνάδελφο που τυχαίνει να έχουμε κάποια σκηνή μαζί. Γι΄αυτό και το θέατρο είναι ομαδικό επίτευγμα.