Το έργο αυτό δένει αριστουργηματικά το παρελθόν με το παρόν, μπλέκει την ανθρώπινη ψυχή σε γνώριμες καταστάσεις, διανθισμένες με άφθονο γέλιο και χιούμορ και όμως… κατορθώνει να προβληματίσει τον θεατή για το αν υπάρχουν τέλειες, αληθινές σχέσεις αμοιβαίας αγάπης. Ή μήπως όλα τελικά στη ζωή είναι ένας συμβιβασμός και η ευτυχία είναι μια μορφή συνθηκολόγησης σε αυτό που μπορεί τελικά να προσφέρει ο ένας στον άλλο;

Αν όλοι μας είχαμε τη δυνατότητα να συναντηθούμε με τον μελλοντικό μας εαυτό, σίγουρα θα είχαμε να διορθώσουμε πολλά κακώς κείμενα του παρελθόντος. Η συνάντηση με τον ίδιο μας τον εαυτό, είναι ως ιδέα ένας καθρέφτης που λέει την αλήθεια και ενώνοντας τρεις χωροχρόνους, μεταφράζει μια ολόκληρη ζωή.

Η επιτυχία του κάθε καλλιτέχνη είναι επίτευγμα τόσο εξατομικευμένο! Εξαρτάται και από το πώς ο καθένας μεταφράζει την επιτυχία μέσα του. Για μένα, επιτυχία σημαίνει κάθε βράδυ να γυρνώ στο δικό μου σπίτι με τα πόδια μου κουρασμένα από το σανίδι και τ΄αυτιά μου να βουίζουν από τις φωνές των φίλων μου.

Ο Καναδάς πώς θα μπορούσε να είναι ως συναίσθημα; Μα ο ίδιος ο καιρός, που τόσο γλαφυρά περιγράφεται μέσα από το έργο, το καταδεικνύει: ένα γκρίζο, μουντό και βροχερό συναίσθημα, που δε βλέπει πουθενά ακτίνα φωτός και τελικά κουλουριάζεται παραδομένο στην ίδια του τη μοίρα. Ενώ το ελληνικό καλοκαίρι έχει τη δύναμη του ήλιου, τη λάμψη της αισιοδοξίας, την ηρεμία του μεσημεριού, ο βροχερός «Καναδάς» μοιάζει να ανήκει σε μια άλλη σφαίρα, η οποία όμως είναι αληθινή

Μέσα σε κάθε γράμμα, ανακαλύψαμε κομμάτια του εαυτού μας και καταλάβαμε ότι όσο διαφορετικοί είμαστε όλοι οι άνθρωποι, άλλο τόσο ίδιοι τελικά είμαστε στον τρόπο που νιώθουμε απέναντι σε όσους αγαπάμε. Τα κείμενα της Ζωής Ναούμ, γραμμένα με απλό μα ταυτόχρονα τόσο όμορφα δοσμένο τρόπο, ήταν μια κατάθεση ψυχής, ένα κομμάτι της συνολικής ανθρώπινης ψυχής που κινείται και αναπνέει γύρω από την παρουσία της αγάπης.

Το κείμενο, σε συνεργασία Σπύρου-Ανδρέα Παπαδάτου και Κωστή Μπασογιάννη, σε μορφή διαλόγου τραβά τον θεατή άμεσα στην πλοκή του. Κινείται σε γρήγορους, εναλλασσόμενους ρυθμούς, ιντριγκάρει, ξαφνιάζει, δημιουργεί ερωτήσεις και προσωπικά ερωτήματα, στιγμές αποπροσανατολίζει, αλλά ταυτόχρονα με πανέξυπνο τρόπο οδηγεί στη λύση του δράματος.

Σε όλη τη διάρκεια του έργου ήμασταν τα παιδιά του, που μαζεμένα κοντά του τον ακούγαμε πότε γελώντας, πότε χαμογελώντας, πότε συγκινημένοι να μας ξετυλίγει το κουβάρι μιας ολόκληρης ζωής. Το πάθος του, η αμεσότητά του και κυρίως η βαθιά ανθρωπιά του, μας έκαναν να αγαπήσουμε τον άνθρωπο που κρυβόταν πίσω από τον θεωρητικό Μαρξ αφενός και αφετέρου, τον υπέροχο αυτό Έλληνα καλλιτέχνη που είχαμε την τιμή να δούμε σε αυτή τη λαμπρή πρεμιέρα.

Προσπαθώ να διδάσκομαι από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες, τόσο της Ελλάδας, όσο και του εξωτερικού και όλο αυτό με ωθεί να βάζω στόχους σε αυτό που θέλω να πετύχω. Παίρνω μαθήματα, τόσο από τα θετικά, όσο και από τα αρνητικά του κάθε δημιουργού, μια και πιστεύω ότι και από τα λάθη μας διδασκόμαστε.

Ένα τέτοιο έργο μπερδεύει και ταυτόχρονα ξεκαθαρίζει κάποια πράγματα. Μπερδεύει με τις αναπάντεχες αλήθειες που φανερώνει και ξεκαθαρίζει τα κίνητρα και τις αντιδράσεις της ανθρώπινης ψυχής, που είναι τελικά κοινές για όλους μας.

Αν η φτώχεια λέει, θέλει καλοπέραση, η τρέλα την επιβάλει! Ο γιατρός του γέλιου λοιπόν, μαζί με την φανταστική βοηθό του σας περιμένουν κάθε Παρασκευή του μήνα Οκτωβρίου στον ξεχωριστό Πολυχώρο Πολιτισμού «Ίχνος» για να ανακαλύψετε όλοι μαζί τις σωστές συνταγές και μονοπάτια που θα μας κάνουν όλους χαρούμενους!